Enhavo




IKUE KONGRESO EN VELHERAD

De la 8a ĝis la 15a de Julio okazis en Velehrad (Ceĥio) la 59a IKUE-Kongreso. Aliĝis 135 homoj el 11 landoj, sed poste aliaj aldoniĝis. Aliĝis 7 italoj, sed pro diversaj kialoj, fine partoprenis nur kvar. Velehrad estas ĉarma, malgranda kaj trankvila vilaĝo (preskaŭ 1400 loĝantoj) kiu etendiĝas inter verdaj montetoj de Moravio. Ĝi estas unu el la plej gravaj pilgrimlokoj en Moravio pro sia Baziliko dediĉita al sanktaj Cirilo kaj Metodio, slavaj apostoloj kaj kunpatronoj de Eŭropo. Tie en 1990 venis pilgrime la papo Johano Paŭlo la dua. Ni loĝis ĉe la eklezia gimnazio Stojanov, granda kaj impona konstruaĵo apuda al la Baziliko. Ĝi estis ankaŭ nia kongresejo, do ni ĉiuj povis samloke tranokti kaj partopreni la kongresajn manifestaciojn. Tie, ĉe la dua etaĝo, estas granda kaj luma preĝejo en kiu okazis la ĉefaj programeroj, do ne nur Sanktaj Mesoj kaj preĝoj, sed ankaŭ prelegoj kaj la ĝenerala kunveno de IKUE.
La temo de la kongreso estis "Eŭkaristio - renkonto kun Jesuo Kristo" kiu ne povis esti pritraktata la pasintan jaron (Jaro de la Eŭkaristio), dum la Ekumena Kongreso, por respekti la malsaman emon de la protestantoj pri ĉi tiu temo. Kiel kutime la etoso estis frata kaj amikeca, nur la vetero estis nekutime tro varma, sed malgraŭ tio, ni ĉiuj ĝuis ĉion. La plej gravaj religiaj okazintaĵoj estis, dimanĉe, la inaŭgura Sankta Meso en Baziliko celebrata de la ĉefepiskopo de Olomuc Jan Graubner kaj, vendrede, la ferma Sankta Meso, ankaŭ en Baziliko, fare de la emerita ĉefepiskopo de Hradec Králové, Karel Otčenášek. La programeroj enviciĝis glate kiel kutime, kun kelkaj neeviteblaj variantoj kaj kun la kutimaj aktoroj: patro Albrecht Kronenberger por la estrado de la kantoj, pastro Bernhard Eichkorn por la liturgio, Anjo Amika kiu anĝele kantis por ni, Zdenka Novotná kun siaj geknaboj kiuj amuzigis nin dum la adiaŭa vespero kaj Miloslav Šváček kiu superregis ĉion. Ĉifoje mankis Carlo Sarandrea kun siaj spritaĵoj, sed kompense ni havis novan aktoron, kiu tre bone impresis min. Temas pri Bruno Masala. Eble multaj el ni memoras lin, la junan francon kiu partoprenis kun sia fianĉino en la 16a UECI kongreso en "Marina di Pietrasanta" en la jaro 2002 kaj intervenis por paroli pri la "Babela Turo" (temo de nia kongreso). Nun li estas edziĝinta kaj venis al IKUE kongreso, kun sia edzino kaj ilia infanino, por klere prelegi pri la "Babela Turo". Sed ne nur, dum la kongreso li montriĝis tre agema homo, kiu vigle partoprenis en ĉiuj okazintaĵoj kun demandoj, proponoj kaj klarigoj. Li, kun Marija Belošević, reprezentis IKUE-n dum la pentekosta "Monda kongreso de la Ekleziaj movadoj kaj novaj komunumoj" en Rocca di Papa kaj en la sekva renkontiĝo kun la Papo en Romo, kaj raportis pri tio. Mi antaŭvidas ke tiu junulo povos doni validan kontribuon al nia unuiĝo.
Krom la prelegoj, estis rimarkindaj programeroj: dimanĉe, la koncerto de spiritaj kantoj, en Basiliko, fare de kantisto Miroslav Smyča; marde, posttagmeze, la promenado por viziti en la ĉirkaŭaĵoj la grandmorava preĝejo de sankta Johano kaj Arĥeologia Skanseno en Modrá kaj vespere, la spektaklo de folklora grupo Lipina-Vracov; merkrede, la koncerto de Anjo Amika en kapelo. Ĵaŭde ni havis la tuttagan ekskurson: matene en Valice, kie unue ni partoprenis en S.Meso ĉe la preĝejo de Ĉielenpreno de B.V.Maria, poste ni vizitis la apudan Kastelon. Postagmeze ni atingis Lednice por admiri ties Kastelon kaj ĝian grandegan kaj riĉan parkon kaj, dum la reveno, ni haltis en Čejkovice por viziti la Templanaj Vinkeloj kie ni povis gustumi plurajn tipojn de vino blankajn kaj ruĝajn. Vendrede per la kutima adiaŭa vespero ĝaje finiĝis la kongreso. Ĝia oficiala fermo okazis la morgaŭan matenon kaj poste ni ĉiuj adiaŭis tia ĉarma urbeto kaj revenis hejmen.
Rimarkinde, por ni italoj, dum la ĝenerala kunveno de IKUE, doktoro Serio Boschin de la E-katedro de Treviso transdonis al la juna trevisana samideanino Elena Grespan diplomon pri dua grada E-ekzameno; pro tio ŝi gajnis premion Andreoni, kiun la prezidanto de UECI transdonis al ŝi tuj poste. Interalie, estas jam aljuĝita ankaŭ la lasta premio Andreoni al alia juna trevisano, Lorenzo Lorenzon, al kiu ĝi estos transdonata dum kongreso de la venonta jaro.
Giovanni Daminelli


SUOR VIRGINIA MARIA. LA MONAĤINO DE MONZA
(20a UECI-Kongreso: Prelego de Norma Covelli)

    Alessandro Manzoni diskonigis la Monaĥinon de Monza al granda nombro da legantoj per sia ĉefverko: La Gefianĉoj. Oni povas difini ĝin historia romano, ĉu pro la personoj reale travivintaj, ĉu pro la historia kredebleco de la elpensitaj figuroj, kiuj, kvankam ne ekzistantaj, enkarniĝas laŭ sociaj tipoj kaj klasoj de tiu jarcento, aŭ ili eĉ prezentas sintezon de ĉiuj tempoj.
    En La Gefianĉoj tamen, la monaĥino ludas duan rolon .La aŭtoro enkondukas sin en la romanon por priskribi kiel okazis la forrabo de Lucia kiu estis transdonita de la monaĥino al la rabistoj per danĝera artifiko. Du virinoj: la unua kontraŭ la alia sed ambaŭ viktimoj de la tiama societo. La aŭtoro supozis ke estas sufiĉe readapti tiun foran historion aldonante mallongan sciigon pri perversiĝo por malpli pezigi la skandalon de monaĥino sur la vojo de krimo, kvankam kaŭze de trudita elekto kaj kontra lia sorto.
Por plibone koni la historion de la monaĥino de Monza ni devas legi la antaŭan redakton de la romano kiu titoliĝas Fermo kaj Lucia, en kiu la aŭtoro dediĉas tutan parton al ŝiaj travivaĵoj interplektante historion kun elpensaĵon. Li konformiĝas al la sciigoj raportataj de kanoniko Ripamonti, kiu vivis en Monza en tiama periodo, kaj poste, kiel sekretario de kardinalo Federico Borromeo en Milano havis liberan aliron al la ĉefepiskopejo kie oni konservas la procesajn protokolojn kontraŭ la monaĥino. El tiuj noticoj Manzoni ĉerpis la inspiron por interpreti siamaniere la historion de Gertrude kun la bela, sed samtempe suferaspekta vizaĝo de Virginia Maria, alivorte de Marianna de Leyva.
    Oni supozas ke ŝi naskiĝis en la jaro 1575 aŭ 76. Ŝia patrino, Virginia Marino, estis filino de la plej riĉa bankisto en Milano. Jam vidvino, kun kvin gefiloj, ŝi reedziniĝis kun Martino de Leyva, ido de eminenta hispana familio, kies prapatro obtenis de Karlo la kvina la gubernion de Milano. Oni destinis Martino-n, duenaskitan filon, al la soldata kariero. De tiu geedziĝo naskiĝas Marianna, kiu, bedaŭrinde, post dek monatoj iĝas orfa je patrino. Oni konfidas ŝian edukadon al la onklinoj, ĉar la patro, ĉiam okupita en militaj kampanjoj, ofte malĉeestas. Kvankam ŝia edukado sekvas religiajn principojn, tamen ne antaŭmontriĝas ŝia monaĥiniĝo sed, pli vere, prezentiĝas edziniĝa perspektivo, ĉar la patrino postlasis al ŝi, kiel doton, riĉan heredaĵon. Post dek jaroj de vidveco, la patro decidas reedziĝi kun nobela hispanino kaj definitive transloĝiĝi al Valenza alproprigante al si mem grandan parton de la filina doto.
    Marianna estas dektrijara kiam la ceteraj parencoj insistas ĉe ŝi por akiri ŝian eniron en monaĥinejon Sankta Margherita en Monza por la novica stato.
En la Manzoneska fikcio Marianna estas la eta Gertrude kiun tro severa patro, la princo, destinas ek de ŝia naskiĝo al monaĥiniĝo por ke la familia posedaĵo transiru netuŝita al la unuenaskita filo. Pro tio li ordonas ke la infanino ludu nur per pupoj monaĥine vestitaj kaj ilustras al ŝi ĝojoplenan estonton kiam ŝi fariĝos abatino en konvento. Ŝi tiam rajtos ricevi grandan povon, multajn avantaĝojn kaj privilegiojn. En la princa palaco, simila al ora kaĝo, Gertrude kreskas izolita de ĉiuj. Ŝi ne rajtas partopreni festojn, ŝi eliras el la domo nur dum maloftaj okazoj, ŝi estas formetita en sian ĉambron kun ĉambristinoj gvatantaj ĉiun ŝian movon por raporti ĝin al la princo. Eĉ familianoj kaj domhelpantoj kondutas sammaniere. En tia malagrabla kaj sensensa etoso, Gertrude rimarkas junan paĝion kiu montras ian atenton kaj ridetas al ŝi. Li estas la ununura homo kiu sin montras afabla kaj sentema. Gertrude iĝas scivolema kaj decidas skribi al li bileton kiun, kompreneble, ĉambristino malkovras, deŝiras de ŝia mano kaj transdonas al la princo. Gertrude pasigas la sekvantajn tagojn kun teruro atendante la patran reagon kiu ne malfruas. La princo punigas kaj forpelas la paĝion kaj enŝlosigas la filinon en ŝian ĉambron. Por akiri lian pardonon Gertrude skribas al li leteron en kiu ŝi amare pentas pro sia eraro kaj sin deklaras disponebla al ia ajn pagenda puno. La princo kaptas la okazon por aktivigi sian planon. Li alvokas la filinon al si kaj sin montras favora al pardono kvankam ŝia kulpo estas tre grava. Kiu nobelulo ŝatus edziĝi kun princino kiu malhonoris nobelan, famkonatan familion? Por ripari la honton estas nur unu rimedo: la eniro en konventon kaj la monaĥiniĝo. Gertrude aŭ pli ĝuste Marianna de Leyva havas neniun altemativon, kaj, apenaŭ dekvinjara, post la novica stato, monaĥiniĝas alprenante la nomon Suor Virginia Maria en memoro de sia patrino.
    Je komenco si havas neriproĉeblan konduton, pruvo estas ke ĉiuj admiras ŝin. Ŝi respondecas pri edukejo sed samtempe ŝi honoras siajn devojn kiel feŭdsinjorino de Monza, anstataŭante la patron kiu forestas. Si ekloĝas en aparta alo de la monaĥinejo kie ŝi ĝuas multan liberecon. Si administras la juston, promulgas ediktojn, priskribas arestojn, nuligas punojn. Kvar kunfratinoj, ŝiaj kamaradinoj dum la novica stato kaj ordenpromeso, kunloĝas kaj kunlaboras kun ŝi.
    En domo najbara al tiu alo de la konvento loĝas Giovanni Paolo Osio (Egidio en la Gefianĉoj de Manzoni) bela junulo, riĉa kaj nenifara, iom fripona kiel, cetere, sia patro kaj siaj fratoj malfame konataj en Monza pro iliaj friponaĵoj. Li tamen frekventas tre altrangajn nobelulojn. Suor Virginia ekrimarkas ke li, de sia ĝardeno amindumas edukatinon konfidatan al ŝiaj zorgoj. Ŝi eĉ ekscias ke oni suspektas lin pro la mortigo de agento de de Leyva, eble pro interesaj aferoj. Kiel ministro pri justico, ŝi ordonas lian areston kaj forpeligas lin de la urbo. Li refuĝas en Pavia sed revenas al Monza la sekvantan jaron ĉar liaj influaj protektantoj, eĉ la ĉefmonaĥino mem, kiu de longe estas lia amikino, insistas ĉe Suor Virginia por ke ŝi revoku la ekzilon de la junulo.
    Dume la kolero de la monaĥino kontraŭ li iom post iom estingiĝis, male, ŝi eksentas, subite, fortan allogon por li kaj ŝi gvatas lin kiam li malsupreniras en ĝardenon. La junulo ekrimarkas tion kaj ekspluatas la situacion. Li sin adresas al la amiko pastro Paolo Arrigone, la pridiskutata parokestro de S.Maurizio en Monza, kiu amuziĝas komponante amversojn kaj povas facile eniri en konventon. La junulo petas de li konsilon pri kion fari. La pastro helpas lin skribi leteron al la monaĥino proponante al ŝi renkontiĝon.
    "Kaj la malfeliĉulino respondis", per tiu frazo Manzoni interrompas la de li konsideratan tristan historion. Tamen la antaŭa redakto de la romano "Fermo kaj Lucia" kaj la verkoj de aliaj aŭtoroj, kiuj pritraktis la saman temon, permesas al ni pliprofundiĝi en la kono de tiu "trista historio" ĝis la drama konkludo.
    Sekve de la morto de la patro, Suor Virginia sentas sin fine libera de skrupuloj, ĉu pri la administra ofico, ĉu pri la plenumo de ĉastecvoto kontraŭvole esprimita, sed neniam konsentita. Pro tio ŝi akceptas unuan renkontiĝon kun la junulo. Sekvas multaj aliaj kiuj estigas striktan rilaton longdaŭre deko da jaroj, kun la kunkulpeco de kelkaj kunfratinoj, servantaj fratinoj kaj domhelpantoj kiuj loĝas aŭ frekventas tiun alon de konvento.
    Naskiĝas mortnaskita infano, kaj la monaĥino tre malkvietiĝas. Ŝi volus forigi la junulon, forgesi lin por ĉiam, ŝi kvazaŭ intencus sinĵeti en la puton de la konvento. Ĉiam pli ŝi konvinkiĝas ke sia "amsufero" estas kaŭzata de sorĉaĵoj kaj sin helpas per ekzercoj por liberigi sin de tiu turmentanta magio, sed vane, ĉar ŝi jam ekmarŝis laŭ danĝera vojo kiu ne havas revenon.
La rilatoj rekomenciĝas kvankam malpli oftaj. Naskiĝas infanino kiun Osio laŭleĝe agnoskas kaj kunportas al sia hejmo por prizorgi ŝin. La kunkulpaj kunfratinoj klopodas por ke Suor Virginia plutenu la kontaktojn kun la infanino. Iafoje ili organizas kaŝan eliron de la monaĥino el la konvento por viziti la filinon, alifoje ili alportas la infaninon al ŝi internen de la konvento.
    Sed iom post iom la situacio ekruiniĝas. Okaze de antaŭanonco pri vizito de kanoniko al la monaĥinejo, iu servanta fratino, kelkfoje krude punita de Suor Virginia, pro venĝo minacas ke ŝi raportos al la vizitonto ŝian aman rilaton. La monaĥino kaj la kunkulpaj fratinoj, por eviti la plej malbonon, minacas ŝin pri morto, sed la knabino ne intencas submetiĝi al ilia ordono. Osio, kaŭze de tio, nepre devas mortigi ŝin, sed la murdo restas sekreta ĉar li sukcesas konvinki ĉiujn ke la knabino forfuĝis propravole el la konvento. Suor Virginia, alarmita, admonas eĉ siajn helpantinojn, ke se ili ne silentus ili estus trafitaj de la sama fino. Intertempe la voĉoj pri la neregulecoj en tiu konvento, pli kaj pli disvastiĝas tiom ke ili alvenas al Milano kaj atingas la orelojn de Kardinalo Federico Borromeo. Osio, celante ĉesigi la diskoniĝon de noticoj, estas devigata mortigi ĉiujn perfidajn parolintojn. Kontraŭ lin furiozas akuzoj; juĝistoj kaj, persone, la guberniestro de Milano obsedas lin. Li rifuĝas en monaĥinejo kaj kaŝiĝas en ĉambreto apuda al tiu de Suor Virginia. La kardinalo kaptigas perforte la monaĥinon kaj enŝlosigas ŝin en konvento de Milano. Tie ŝi, fine, submetiĝas al la neceso konfesi ĉiujn kulpojn.
    Du kunfratinoj, teruritaj pro la okazaĵo, sin turnas al Osio kaj petas de li helpon por forfuĝi kune. Li montras sin disponebla sed tuj kiam ili forlasas la konventon, li klopodas liberigi sin de tiuj malkonfortaj atestantinoj, tamen senezulto. La du virinoj estas, hazarde, savataj kaj, kvankam vunditaj kaj en tute malbona stato, ili estas kondukataj antaŭ la enketistojn, al kiuj ili donas plenan konfeson. Giovanni Paolo Osio estas kondamnata, dum kontumaco, al pendigo. Li, intertempe, sukcesis rifuĝi ĉe gastama amiko, kiu, tamen, tuj poste, mortigas lin en la kelo de sia palaco.
    Ekas longa proceso dum kiu Suor Virginia kaj la kunkulpulinoj asertas ke Osio minacis kaj instigis sin al krimo. Eĉ sub torturo ili konfirmas tion. Oni aŭdas plurajn atestantojn, oni torturas iujn el ili por koni la tutan veron. Suor Virginia sin defendas, persiste, asertante ke ŝi estas nur viktimo de trudordonoj kaj sorĉaĵoj, sed vane. La kondamna verdikto estas terura: la monaĥino kaj kvar kunkulpaj kunfratinoj estos dumvive enklostritaj en siaj ĉeloj.
    Post dekvar jaroj de kompleta izolado Suor Virginia kaj la supervivantaj kunfratinoj estas liberigataj de la puno per dispozicio de kardinalo Federico Borromeo. Suor Virginia, ŝanĝiĝinta en la korpo kaj en la spirito, nun similas skeleton. De modelo de aroganteco ŝi aliformiĝis al modelo de humiliĝo kaj la kardinalo konvinkiĝas pri ŝia perfekta pento. Li komisias al ŝi la starigon de leteraj dialogoj kun monaĥinoj en stato de malforteco aŭ de religia krizo. Li kolektas kaj plutenas tiujn leterojn kun la intenco starigi proceson por beatiga proklamo de Suor Virginia. Sed li mortas antaŭ ŝi kaj la Monaĥino de Monza refalas en la anonimecon. Ŝi pasigos siajn lastajn jarojn en granda humileco ĝis la morto okazinta en la jaro 1650.
    Se ni komparas la elpensitan Gertrude kun Virginia Maria de la historio ni povas konstati koincidojn kiuj fontas el la profundo. La du figuroj reproponas la aktualecon de la tento ne eskludante la perspektivon de pento kaj de pardono. Ĉi konsidero ĉeestas ofte en la verkoj de Manzoni. Li subtenas ke la Dia Providenco regas la homan agadon kaj pretigas la destinon de ĉiu el ni .Ĝi estas serio da eventoj, iafoje negativaj kiuj, tamen atingas preskaŭ ĉiam pozitivan solvon.

LA FAMILIO EN LA EKLEZIAJ DOKUMENTOJ
(20a UECI-Kongreso:Resumo de la prelego de Giovanni Daminelli)

    Verdire la prelego ne okazis pro manko da tempo. Tamen en la kajero de la kongreso aperas ties resumo kiun ni transkribas ĉi tie por ĉies diskonigo.

     La Eklezio montris ĉiam apartan intereson por la familio, sed en la lastaj jardekoj, fronte al atakoj kontaŭ la origina konceptado de familio, oni intensigis la ekleziajn intervenojn pri ĉi tiu temo.
    De la pluraj paroladoj al geedzoj fare de papo Pio la 12.a oni atingas la duan Vatikanan Koncilion kie en la dogma konstitucio "Lumen Gentium" pri la Eklezio, la familio estas nomita hejma eklezio kaj en la dekreto "Apostolicam Actuositatem" pri la apostolagado de laikoj, estas precizata la funkcio de la kristana familio, sed estas en la konstitucio "Gaudium et Spes", pri la Eklezio en la nuntempa mondo, kie tiu temo estas detale pritraktata. En ĝia dua parto titolita "Kelkaj urĝaj problemoj", la unua ĉapitro estas titolita "Digno de la Geedziĝo kaj de la Familio kaj ilia valorigo", do la unua urĝa problemo koncernas la familion.
    Sekvas la encikliko "Humane vitae" de papo Paŭlo la 6.a kiu en 1973 starigis specifan "Komitato por la Familio" havantan la taskon pristudi la problemojn tiorilatajn.
    Sed estas dum la regado de papo Johano Paŭlo la 2.a ke la temo estis pli insiste pritraktata. Jam kiel kardinalo, ĉefepiskopo de Krakovo, li pliprofundigis la temon en la libro "Amo kaj respondeco", kaj tuj post sia papiĝo li pritraktis tiun temon en la merkredaj semajnaj aŭdiencoj.
    Estas memorindaj la "Mesaĝo al familioj" de la 6.a Episkopa Sinodo (1980) kaj la du homilioj okaze de ties malfermo kaj konkludo fare de papo Johano Paŭlo la 2.a.
    En 1981, la papo anstataŭis la "Komitato por la Familio"-n starigita de Paŭlo la 6.a per "Pontifika konsilio por la familio" estrata de kardinalo. En la sama jaro li promulgis la apostolan alvokon "Familiaris Consortio" pri la taskoj de la kristana familio en la nuntempa mondo.
    En la jaro 1994, nomita de Unuiĝintaj Nacioj "Internacia jaro de la Familio", li verkis kaj disdonigis "Leteron al la Familioj"; temas pri longa letero en kiu li klare prezentas al la familioj la penson, la prizorgojn kaj la esperojn de la Eklezio rilate al ĉi tiu institucio. La letero komencas montrante kiel jam de la komenco, la Kreinto enigis la homon en familion: en la unua ĉapitro de la Genezo oni legas (1,27): "Dio kreis la homon laŭ Sia bildo, laŭ la bildo de Dio Li kreis lin; en formo de viro kaj de virino Li kreis ilin"; je la lumo de Nova Testamento do, la duopo viro-virino unuigitaj de la amo estas bildo de Dio triunua, kie la Patro kaj la Filo estas unuigitaj de la Sankta Spirito. Pro tio, en Genezo (2,4) oni legas: "Tial viro forlasos sian patron kaj patrinon, kaj aliĝos al sia edzino, kaj ili estos unu karno" kaj pro tio la geedziĝo estas deklarata nedisigebla. La letero pludaŭras parolante pri la malfermo al la vivo, la filoj, la sociaj interligoj kaj la danĝeroj kiuj nuntempe minacas ĉi tiun institucion.

EL LE HOMILIOJ DE MONS. BALCONI

    El la homilio de la 29a dimanĉo de la jaro (21-10-2000) pri la  la evangelio laŭ Marko:  "La Filo de la homo venis por doni sian vivon por liberigo de la homoj."

Okaze de la beatigo de la ĉinaj martiroj, Johano Paŭlo la Dua iom pli longe parolis pri la ekzemplo de du el ili.
Anna Wang, eta knabino dek-kvar-jaraĝa: ŝi eltenis kontraŭ la minacoj kaj la flatado de la ekzekutisto, kiu klopodis ĉiamaniere ŝin puŝi al apostateco. Kun en la vizaĝo la esprimo de neeldirebla ĝojo, ŝi sin preparis al senkapigo, dirante: "por ĉiuj estas malfermegata la lumbrila pordo de la ĉielo".
Chi Zuhzi estis junulo dek-ok-jara. Ili provis lin timigi, cele, ke li forrifuzu la kredon, kaj cele al tio ili utiligis la teknikon de mortigo nerapida: Al li ili amputis brakon kaj lin ili preparis por senhaŭtigo dumviva. Kuraĝe, sen montri timon, li komentariis: "ĉiu peco de mia karno kaj ĉiŭ guto de mia sango al vi diros, ke mi estas kristano".
La du fratoj, apostoloj Jakobo kaj Johano, estis naivaj, sed ili estis ankaŭ vere iniciatemaj. Ili ne komprenis, kion ili petis. Ili agis kiel fariseoj. Nur fariseoj amas la ĉefseĝojn en la sinagogoj kaj la salutojn en la placoj. Jesuo ne antaŭvidis, ke iu sidu dekstre aŭ maldekstre de li.
Tri estas la sintenoj de la disĉiploj de Jesuo: marŝadi kun li, sekvi lin, servi al ĉiuj. Fakte, la Filo de la homo venis, ne por esti servata, sed por servadi, kaj foroferi sian vivon kiel elaĉeton por multaj.
Renkontiĝo kun Jesuo ŝanĝas profunde spiriton kaj koron.
Vi, gepatroj, estas servantoj de la familio, sekvantoj, servoj. Vi donas vian vivon, vian amon, vian tempon, viajn energiojn, vian fantazion al viaj gefiloj.
Ekzemplo de vera Eklezio estas Sankta Vinĉenco de' Paoli. Li ne serĉis privilegiojn; li remis unue kun la galerkondamnitoj kaj ilin defendis kontraŭ la perfortemo kaj la maljustaĵoj.
Ekzemplo de vera Eklezio estas la virino Maria Giovanna Albertoni Pirelli. Tridek-jaraĝa ŝi perdis sian edzon. Ŝi, kiu apartenis al altburĝa familio, sin plene dediĉis al la naskiĝanta komunumo de Nomadelfia.
Kiam la koro estas sufiĉe varma, en ĝi kreskas la ĝermo de la Evangelio, kaj ĝi nin trenas ĝis la ĉielo.
[...]
Beata Pio la Naŭa restis, ankaŭ kiel Papo, franciskana tria-ordenano. Regule li leviĝis je la kvina kaj duono matene kaj preĝis dum unu horo. Poste, senhaste, li celebris la meson kaj duan meson li partoprenis dankocele. Li ne hontis diri la preĝetojn de la humila fidelulo, ilin ĉerpante el libreto heredita de sia patrino. Lia ĉambro estis ne varma; ĝi enhavis nur antikvan feran liteton, genu-benkon, krucifikson. Dum lia pontifikado, kiel humila pastro li predikis, kaj li disdonis la sakramentojn en la preĝejoj kaj en la hospitaloj, kaj li gastigis la homojn ne obeante la rigidan Vatikanan cerimoni-protokolon. Li ordonis, ke oni elspezu maksimume kvin lirojn por lia taga manĝo. Li volis esti ne riĉa kune kun la malriĉuloj. Kiam ĥolero infestadis la urbon Romo, li iris al la hospitalo "Sankta Spirito", petis, ke la kapelestro pruntu al li la stolon kaj, kiel normala paroĥestro, asistadis, li mem, la malsanulojn.
Dum la malalta tajdo, malmergiĝas la rokoj kaj la sablo de la marlito; poste alvenas la alta tajdo, kiu ĉion rekovras kaj subakvigas.
Kio ni estas: ĉu malalta aŭ alta tajdo?
Mons. Giovanni Balconi


NAVIGE EN LA TUT-TERA TEKSAĴO

RADIOELSENDOJ PER RETO
TRASMISSIONI RADIO PER INTERNET

    Esistono parecchie emittenti radiofoniche che trasmettono regolarmente in Esperanto. Purtroppo sono di difficile ricezione a causa delle distanze dei trasmettitori e del loro affollamento in ben delimitate bande di lunghezze d'onda imposte da problemi tecnici e norme internazionali.
    Per coprire grandi distanze infatti, le trasmissioni avvengono in Onde Corte, intorno alle lunghezze di 19, 25, 31, 41 o 49 metri, che sono quelle meglio riflesse dalla ionosfera e quindi in grado di superare la curvatura terrestre. (Durante il giorno la ionosfera è perturbata dalle radiazioni solari, per questo motivo la ricezione è migliore nelle ore serali e notturne). Le sole trasmissioni in esperanto in Onde Medie ricevibili in Italia sono quelle della Radio Vaticana, data la relativa vicinanza del trasmettitore. Nella zona di Roma è possibile ascoltarla anche in Modulazione di Frequenza.
    C'è da aggiungere che, recentemente la Radio Vaticana si è dovuta adeguare alla nuova normativa italiana che ha ridotto di molto l'intensità massima dei campi elettromagnetici dei trasmettitori per cui la sua ricezione, nelle località distanti da Roma, si è fatta problematica.
    Tutti questi problemi di ricezione, sono oggi risolti grazie a Internet, che ci permette di ascoltare le trasmissioni in esperanto tramite la rete telefonica, senza disturbi e non solo in diretta, ma anche in differita, quindi senza essere vincolati dal rigido orario della effettiva trasmissione.
    Un elenco dettagliato delle trasmittenti in esperanto si può trovare nel sito dell'AERA (Amikaro de Esperanto en RAdio): http://www.osiek.org/aera/.
Le principali stazioni radio che trasmettono programmi in esperanto sono in ordine di importanza:
    Radio Cina Internationale: Sei trasmissioni quotidiane di circa un'ora di cui tre dirette verso l'Europa alle ore 19,00 (25,75m), 21,30 (30,79 e 41,29 m) e 24,00 (30,43 e 41,01 m)
Internet: http://es.chinabroadcast.cn/
    Radio Polonia: Cinque trasmissioni quotidiane di circa mezz'ora: due in onde corte alle ore 17,00 (41,18 e 41,26 m) e 20,00 (41,18 m) e tre satellitari, ore: 10,30 - 12,00 - 21,00.
Internet: http://www.radio.com.pl/polonia/eo/
    Radio Avana (Cuba): Cinque trasmissioni domenicali di circa mezz'ora di cui due dirette verso l'Europa alle ore 21,30 e 24,00 (a Cuba è ancora domenica) (13750 kHz = 21,82m)
(Non trasmette via internet)
    Radio Vaticana: tre trasmissioni settimanali di circa 10 minuti, Mercoledì, Giovedì: alle ore 21,20 (Onde Medie 1260 e 1611 KHz) e Domenica e altre festività ore 21,20 con replica alle 23,50 (O.M. 585 e 1530 kHZ).
(Ricevibili anche via satellite)
Internet: http://www.oecumene.radiovaticana.org/esp/index.asp
    Radio RAI International: una trasmissione settimanale di circa 20 minuti, ogni sabato alle ore 22,30 (49,10 - 31,10 m).
Internet: http://www.international.rai.it/radio/multilingue/presentazioni/esperanto.shtml
        Attenzione agli orari! Gli orari ufficiali non tengono conto del fuso orario, ma danno l'ora internazionale (UTC) che rispetto a quella italiana è indietro di un'ora, d'inverno, e di due ore nel periodo di validità dell'ora legale. Sopra abbiamo riportato gli orari italiani.
    Per l'ascolto è ovviamente necessario disporre di un computer con altoparlanti e relativo programma di ascolto. Se non lo avete, potete all'occorrenza scaricare gratuitamente dalla rete il programma "Real One" ed installarlo (c’è un link nel sito di Radio RAI).
    Vogliamo ora fissare la nostra attenzione sul sito intenet della Radio Vaticana, anche perché si è recentemente rinnovato. Ora non solo è possibile ascoltare le trasmissioni in diretta o in differita, ma anche in MP3. In quest'ultimo caso è possibile archiviare il file sul proprio calcolatore (l'operazione richiede pochi secondi) ed ascoltarlo successivamente anche trasferendolo su un semplice riproduttore MP3.
    Il modo più comodo per accedervi è passare attraverso il link del nostro sito: www.ueci.it da cui è possibile collegarsi scegliendo anticipatamente se si vuol accedere alla trasmissione "in diretta" o "registrata".
    Se si sceglie l'ascolto in diretta (Rekta Elsendo), si deve ovviamente rispettare l'orario cioè le ore 21,20 (alla domenica anche alle 23,50); il sistema chiede di scegliere il programma che, per la domenica è il primo mentre per le trasmissioni del mercoledì e giovedì è il secondo programma, come facilmente desumibile dai sottostanti elenchi delle lingue.
    Se si sceglie l'ascolto in differita, ciò del programma registrato (Laŭpete) si può scegliere solo tra le due ultime trasmissioni rispettivamente del primo e del secondo programma. Esse sono individuate dalla relativa data che è rispettivamente quella della domenica precedente, o quella del mercoledì/giovedì precedenti. Nota bene: la registrazione del mercoledì ha vita breve perché viene sovrascritta il giorno dopo da quella del giovedì. Scelto il programma, per ascoltarlo basta "cliccare" sul nome del territorio da cui si ascolta (nel nostro caso "Europe") oppure su "MP3" se avete la possibilità di ascoltare secondo questo standard. Se si vuole "scaricare" il programma in MP3 sul proprio computer, "cliccare" con il tasto destro del mouse scegliere di salvarlo e indicare la cartella in cui archiviarlo, come vi verrà richiesto. Nota bene: il file della domenica si chiama "esperanto_2120_r_1.mp3", quello del mercoledì/giovedì, si chiama "esperanto_2120_g_1.mp3". Se si vogliono collezionare le varie trasmissioni si deve cambiare successivamente il nome del file per evitare che i nuovi si sostituiscano ai vecchi.
    Il programma del mercoledì, di solito dà conto dell'udienza generale del Papa, in quello del giovedì, la rubrica "Nuntempaj religiaj temoj kaj problemoj - kristana vidpunkto", redatta da padre Battista Cadei affronta temi religiosi di particolare interesse e quello della domenica, dopo un breve commento al vangelo del giorno relaziona su argomenti d'attualità con particolare attenzione al movimento esperantista.
    Per finire, se per qualche motivo avete perso qualche trasmissione, dal sito http://radioarkivo.org/ potete riascoltare i passati programmi in esperanto trasmessi dalle principali emittenti esperantiste mondiali (ne sono elencate 26), anche quelli di Radio Cuba e quelli di qualche radio ormai chiusa.
Buon ascolto e a presto.
Giovanni Daminelli


SCIIGOJ EL AFRIKO

    Don Duilio Magnani ci segnala che il prossimo ottobre il sacerdote diocesano esperantista Pierre Bruno EFADAHY celebrerà il decimo anniversario di sacerdozio. È un sacerdote diocesano del Madagascar, che intende costituire un iniziale gruppo IKUE con l’intento di creare alla fine una sezione IKUE possibilmente con un nostro sostegno finanziario anche minimo. Si candida per questo alla carica di Landa Representanto de IKUE. Ecco una sua nota autobiografica.

Pastro Duilio Magnani sciigas al ni ke la venontan Oktobron, la E-pastro Pierre Bruno EFADAHY, celebros la dekan datrevevon de sia sacerdotiĝo. Li estas dioceza sacerdoto en Madagaskaro kaj intencas, iom post iom, starigi IKUE-grupon kaj fine eĉ IKUE-sekcion, kompreneble pere de nia financa, eĉ se eta, subteno. Pro tio li pretas fariĝi Landa Reprezentanto de IKUE. Jen lia aŭtobiagrafia skribaĵo.

Mi estas Patro Efadahy Pierre Bruno kaj naskiĝis la 20-an de Julio 1969 en Kvartalo Andonabe-Sud de Marolambo/ Madagaskaro. Mi estas ununura filo. Sed tio ne signifas ke mi ne havas gefratojn. Mia patro havis kvin gefilojn kun la unua edzino. Kiam ŝi mortis, mia patro edziĝis al mia patrino. Sed post unu jaro kaj duono de mia naskiĝo mia patro mortis. Do, mi restis ununura filo de lia dua edzino. Mia familio estas malriĉa. Mia patrino ne povis financi la kostojn de mia instruado. Unu el miaj fratinoj prenis min kun ŝi kaj financis la lernejajn kostojn ĝis kiam mi eniris la Malgrandan Porpastran Seminarion en la jaro 1987. Kiel juna kristano, mi instruis katekismon ĉe nia preĝejo kaj aniĝis al la skolta grupo. Mi tre amas futbalon sed nun, mi ne povas plu ludi tro, ĉar mi havas problemon en mia piedo. Post unu jaro en la malgranda seminario mi translokiĝis en la grandan seminarion, norde de nia lando, por la filozofia studado. Tie mi restis tri jarojn ĝis kiam mi ekeniris la novicejon (tempo por lerni la religiulan vivon) de la Kongregacio de Oblatoj de Maria Senmakula, kiu daŭris ĝuste unu jaron (septembro 1991 - septembro 1992). Oktobre 1992, mi komencis miajn teologiajn studojn kaj sacerdotiĝis la 6-an de oktobro 1996 en la preĝejo de nia naskiĝparoĥo Marolambo. Mi estas unu el la du Pastroj naskiĝintaj en tiu urbo. Mia esperantiĝo okazis dum kelkaj semajnojn en la jaro 1990 pere de Pastro Jan Sadowski el Pollando, kiu tiam misiis en Madagaskaro (nun li laboras en Kanado). Poste, mi lernis la E-lingvon aŭtodidakte. Kiel Pastro, mi animzorgis kvar jarojn en Mahanoro, sude de nia ĉefurbo, kiu estas ankaŭ nia dioceza sidejo, kaj poste, du jarojn en Ambinanindrano (70 kilometroj sude de Mahanoro). Nun, mi paroĥestras, ekde 2003, en Vatomandry (85 kilometroj norde de Mahanoro) kies enloĝantoj nombras preskaù 12.330, sed el ili nur 2.130 estas katolikoj. Pasintjare, mi ricevis donacon de Sac. Duilio Magnani por pagi 10 benkojn por nia preĝejo (ĉar multe da benkoj estis detruitaj de ciklono en 2003, ĝuste 10 tagojn post mia alveno). Dankon al Li kaj al la bonfarantoj. Mia paroĥo havas 40 kapeletojn en ĝangalo, kiujn mi devas viziti de tempo al tempo. Kutime en la ĝangalo, mi restas po unu tagon por ĉiu vilaĝo. Kion mi faras tie? Mi instruas la katekismon kaj celebras Meson. Mi devas mencii ankaŭ ke ekde 24-a de Aprilo 2003, mi fariĝis dioceza pastro, ĉar antaŭe mi apartenis al la Kongregacio de la Oblatoj de Maria Senmakula. Kial paroĥestro de Vatomandry, ĉiun dimanĉon ni celebras du Mesojn kaj animzorgas mi sola kun staĝ-helpanto. (En nia diocezo, sed same ankaŭ en la aliaj diocezoj, estas du jaroj da staĝo inter la filozofia-studo kaj la teologia). Mi klopodis eĉ grupigi gejunulojn por instrui la internacian lingvon kaj ĝuste pasint-dimanĉe ni ekskursis kune. Kelkaj el ili timis ekparoli esperantlingve, sed iuj klopodis kaj sukcesis. Dank' al pastro Magnani mi estas ricevanta E-literaturaĵon kaj eĉ lernolibrojn. Tiuj ĉi libroj estas tre interesaj por mi kaj ankaŭ por miaj gelernantoj. Do, en tiu ĉi jaro, mi celebras la 10-an datrevenon de mia sacerdotiĝo. Kun la alia patro kiu estis sacerdotiĝinta kun mi, ni pensas diri Grandan Meson en Marolambo por danki al Dio.
Sac. Bruno


LA PARAGRAFO 32

STATUA DEL SACRO CUORE

    In riva al laghetto da me costruito oltre 30 anni fa, avevo messo a dimora un piccolo fustello di salice piangente che con gli anni si è trasformato in un grande albero, diventando sempre più imponente e lussureggiante; i suoi lunghi tralci scendevano dall'alto quasi come una cascata di stelle cadenti nel giorno di S.Lorenzo.
Ad un certo punto però, con disappunto, mi accorsi che nel laghetto il livello dell'acqua si abbassava sempre più. Non mi ci volle molto a capirne la causa: una grossa radice del salice, forse percependo la presenza dell'acqua, ha pensato bene di andarsela a cercare forando il manto impermeabile di rivestimento il laghetto. Non avevo scelta: con grande rincrescimento ho dovuto tagliare l'albero, ponendo così fine ad una mia cara creatura. Riparata alla meglio la rottura, ho accantonato il tronco del salice in un angolo del giardino.
In quel periodo, una mia carissima e stretta congiunta, suora presso le Apostole del Sacro Cuore, visitando il mio giardino, dopo ripetute lodi per le parecchie mie realizzazioni, si lamentò che tra queste non c'era neppure un timido segno della nostra fede. Punto sul vivo, le ho promesso che avrei cercato di ovviare alla mancanza.
Dopo qualche tempo, mentre cercavo qualcosa per mantenere la promessa, la mia attenzione cadde proprio sul tronco del mio tanto caro salice piangente: «e....se provassi con uno scalpello....., ma no, non so neppure come lo si tiene in mano.... e poi cosa cavolo riuscirei a ricavarne... io... che ho fatto per tutta la vita il commerciante!... ma... se provassi... al limite... poi con la sega, potrò sempre fare a pezzi il tronco!»
Detto fatto, mi son messo all'opera e più continuavo, più mi sembrava di essere il collodiano Geppetto alle prese con il suo Pinocchio. In pratica, non ho fatto altro che scavare, con tanta pazienza, sul tronco, ricavandone alla fine un alto-rilievo. Quando poi, finito il lavoro, mi sono soffermato con compiacimento a rimirarlo, più lo osservavo, più rimanevo sconcertato; specialmente i suoi occhi mi inquietavano: mi sembrava che si muovessero e che mi seguissero ovunque mi spostassi. Penso che la mia meraviglia sia stata simile a quella di Geppetto, quando si è accorto di aver creato Pinocchio!
Ho cercato poi un posto adatto dove collocarlo e, per ripararlo dalle intemperie, vi ho costruito sopra un tettuccio simile a quelli che vediamo lungo i sentieri delle nostre montagne.
Però, ci mancava qualcosa... qualcosa di Esperanto. Ed ecco che ho provveduto a scrivere, sotto il tettuccio, le prime parole della preghiera più cara a noi cristiani: “Il Padre Nostro”....naturalmente in Esperanto.
La mia cara suora ne è stata felicissima!
Johano el Kor-mano


18a EKUMENA ESPERANTO-KONGRESO (EEK)
18o CONGRESSO ESPERANTISTA ECUMENICO
 Pelplin (Polonia) 21-28 luglio 2007
    Come succede ormai da un po' di tempo, ogni due anni, gli esperantisti cattolici e protestanti fondono i loro due congressi in un'unico congresso ecumenico. Perciò l'anno prossimo il 60° Congresso IKUE si unirà al 57° Congresso KELI nel "18a Ekumena Esperanto Kongreso". Contemporaneamente, per i giovani, si svolgerà l' "8a Junulara Ekumena Esperanto Tendaro". La località prescelta è Pelplin, una cittadina di circa 17000 abitanti nel nord della Polonia a sud di Danzica (Gdańsk) e in prossimità di Marienburg (Malbork). (I doppi nomi sono dovuti al fatto che prima della guerra era territorio tedesco).
Il tema del congresso è preso dalla prima lettera di Giovanni:
"...Dio è amore ... (4,16)" il più importante comandamento di Gesù - e noi...?
    Da notare che esso riprende il tema della prima enciclica di papa Benedetto XVI.
    Il kongresejo sarà nel seminario vescovile ("Alta Seminario"), parte dei congressisti però alloggeranno a un centinaio di metri di distanza presso il "Collegium Marianum". I giovani del Tendaro saranno invece alloggiati presso il Mezlernejo, a circa mezzo chilomentro di distanza e seguiranno un loro programma indipendente. Nel seminario c'è un ampio parco in cui si può passeggiare e riposare, a poche centinaia di metri c'è la cattedrale della città (già chiesa abbaziale cistercense del XIII secolo) e il palazzo vescovile con un bel giardino da visitare.
Per raggiungere Pelplin, si può andare a Danzica  (Gdańsk), in treno o aereo, per poi raggiugere Tczew (60 km) in treno (ce n'è uno ogni mezzora) e da lì continuare con un autobus fino Pelplin. È possibile arrivarci anche in treno partendo da Bydgoszcz che dista 150 km o, per chi se la sente, in auto (da Milano sono 1650 km).
Il programma è ancora da decidere nei dettagli, comunque per mercoledì 25 è prevista una escursione di un giorno a Danzica.
Per quanto riguarda le quote, queste sono state articolate in modo più complesso del solito per facilitare la partecipazione di intere famiglie o gruppi di giovani.

Per gli italiani:
Quota di iscrizione:
    50 € entro il 31-12-2006
    60 € entro il 31-03-2007
    70 € dal 01-04-2007
(I bambini fino a 6 anni non pagano l'iscrizione)

Quota congresso comprensiva di pensione completa, dalla cena del 21 luglio alla colazione del 28 luglio:
Per i nostri iscritti (o comunque iscritti all'IKUE o KELI):
    Camera a un letto nel kongresejo: 260 €
    Camera a un letto nel Collegium Marianum: 200 €
    Camera a due letti nel kongresejo: 200 €/persona
    Camera a due letti nel Collegium Marianum: 160 €/persona
    Camera a tre letti nel Collegium Marianum: 90 €/persona
    Camera a quattro letti nel kongresejo: 120 €/persona
Per i non iscritti all'IKUE o KELI, le quote vanno incrementate di 20 €/persona.

Per le famiglie composte da almeno un genitore con figli(o) al di sotto dei 26 anni: 180 € per l'intera famiglia. I genitori alloggeranno nel Collegium Marianum e i figli presso il Mezlernejo con gli altri giovani (ragazzi e ragazze separatamente). I genitori dovranno confermare che i figli abbiano almeno iniziato a imparare l'esperanto.
I genitori possono ospitare un solo figlio, in camera a tre letti, aggiungendo 20 €.
I genitori possono alloggiare anche presso il Kongresejo (eventualmente ospitando uno o due figli in camera a quattro letti) con l'aggiunta di 40 €/persona.
Le famiglie più numerose possono chiedere di far alloggiare i figli in camere vicine a quella dei genitori con l'aggiunta di 20 €/persona nel Collegium e di 40 €/persona nel Kongresejo. Il tutto compatibilmente con i posti disponibili. Per situazioni particolari si può scrivere agli organizzatori per trovare altre soluzioni.

Per i gruppi di giovani che non abbiano ancora compiuto i 26 anni, composti al un massimo da 6 persone: 360 €, indipendentemente dal numero di persone. Essi saranno alloggiati presso il Mezlernejo. Il capogruppo e il suo vice possono essere anche più anziani, ma almeno uno dei due deve dormire nel Mezlernejo. I reponsabili di ciascun gruppo collaboreranno nei programmi per i giovani e i bambini. I giovani iscritti all'IKUE o KELI, avranno uno sconto pari alla quota d'iscrizione del 2007. Il capogruppo dovrà assicurare che i suoi ragazzi abbiano almeno iniziato a imparare l'esperanto.

Casi particolari:
È possibile arrivare il giorno prima, venerdì 20. In questo caso il costo del solo pernottamento supplementare sarà di un decimo della quota ordinaria e l'ospite dovrà provvedere da sè ai pasti fino alla sera del sabato.
Chi volesse pernottare altrove, ma prendere i due pasti giornalieri nel Kongresejo pagerà 200 Złoty (anche in euro al cambio del momento).

Nota bene
Chi avrà con sè il libro ADORU, con su scritto il proprio nome, otterrà un ulteriore sconto di 10 €.
Chi non avrà con sè il libro ADORU ne riceverà uno gratis. Se alla fine lo restituirà otterrà in cambio 5 €. Alle famiglie sarà dato un solo libro ogni due persone in grado di leggere.

L'UECI si farà carico di fornire al cassiere l'elenco dei suoi iscritti, però a scanso di equivoci, data l'organizzazione tedesca e visto che nell'aliĝilo è prescritto, si consiglia ai nostri iscritti di portare con sè le ricevute della quota d'iscrizione all'UECI (vi verranno inviate con la tessera).

L'aliĝilo con la normativa completa si può richiedere all'UECI oppure scaricare dal sito:
Anche quest'anno l'UECI si assume l'incarico di raccogliere quote e aliĝiloj, purchè giungano in tempo all'indirizzo dell'UECI via Lombardia, 37 - 20099 Sesto S.Giovanni.

Chi volesse iscriversi autonomamente, trova gli indirizzi a cui inviare aliĝilo e quota d'iscrizione sull'ultima pagina annessa all'aliĝilo.

Chi può è caldamente invitato a partecipare, perchè è comunque un'esperienza interessante ed è uno dei tanti piccoli contributi, che il popolo di Dio può dare alla costruzione dell'unità dei cristiani secondo il desiderio di Cristo (Ut unum sint). Anche in questo caso: "Eĉ guto malgranda ...".

UNIVERSALA KONGRESO

    Si è concluso con successo il 91° Universala Kongreso svoltosi a Firenze dal 29 Luglio al 5 agosto con la partecipazione di 2209 esperantisti da ben 62 nazioni. Tra di essi numerosi italiani (274) e UECI-anoj (40). Contemporaneamente si è tenuto a Prato il 37° Infana Kongreseto riservato ai ragazzi dai 6 ai 13 anni. La stampa nazionale e regionale ne ha parlato sia prima, sia a congresso concluso.
    Molti sono stati gli avvenimenti interessanti, purtroppo spesse volte contemporanei. Le riviste della FEI e dell’UEA ne daranno un ampio resoconto. Focalizziamo qui la nostra attenzione solo sui momenti che ci hanno interessato più da vicino e che difficilmente saranno ripresi dagli altri organi informativi.
    La mattina di domenica 30 luglio, presso la “Fortezza da basso” c’è stata la solenne inaugurazione del Congresso con la presenza dell’estraro dell’UEA, del sindaco di Firenze e con i consueti interventi delle varie autortà, i saluti dei molti rappresentanti nazionali e la lettura dei messaggi pervenuti da vari esponenti della cultura e della politica. Tra di essi è stata data lettura della lettera che, per questa occasione, il Card. Ennio Antonelli, arcivescovo di Firenze, a fatto pervenire al presidente dell’IKUE, Miloslav Šváček, e che riportiamo più sotto.
    La domenica pomeriggio più di 400 congressisti hanno partecipato al tradizionale Ekumena diservo nella basilica di S.Lorenzo, guidato da padre S.Hawkes Teeples, don B.Eichkorn e il pastore G.Beverling. Subito dopo, per i cattolici, S.Messa concelebrata dai sacerdoti cattolici presenti: padre Stefano Hawkes Teeples, don Bernard Eichkorn, don Duilio Magnani, e don Florio Giannini. Inoltre nei giorni feriali alle ore 8.00, presso la chiesa di San Giovannino degli Scolopi, S.Messa in Esperanto celebrata da padre Eichkorn e quasi ogni sera alle 18.15 nella medesima chiesa ci si ritrovava per una preghiera ecumenica.
    Lunedì pomeriggio, seduta IKUE/KELI, durante la quale sono state presentate le attività attuali e prossime delle due associazioni cristiane. G.Bevering ha presentato un progetto per l’edizione di una nuova traduzione in esperanto della Bibbia, padre Eichkorn altri progetti editoriali. M. Belošević e C.Sarandrea hanno parlato dell’attività dell’IKUE e della presenza di suoi rappresentanti al congresso mondiale dei movimenti ecclesiali di Rocca di Papa. Si è accennato inoltre al congresso di Velherad e al prossimo congresso ecumenico di Pelplin.
    Per finire vogliamo segnalare alcuni nostri soci che si sono particolarmente distinti: Gianni Conti che molto ha collaborato per la preparazione del Congresso, a Carlo Sarandrea che ha collaborato anche alla stesura del bollettino quotidiano “Florenca Lilio” e a Carla Sfardini che ha fatto da interprete Italiano-Esperanto durante le escursioni.
L’anno prossimo da 4 all’11 agosto il 92° l'UK si terrà a Yokohama (Giappone).

Messaggio dell’arcivercovo di Firenze per l’U.K.
Mesaĝo de la ĉefepiskopo de Florenco por la U.K.

In occasione del 91° Congresso Universale, l’arciverscovo di Firenze, card. Ennio Antonelli, ha inviato il seguente messaggio al presidente dell’IKUE, Miloslav Šváček. Eccone il testo originale affiancato dalla traduzione letta durante l’inaugurazione del UK:
 Okaze de la 91a Universala Kongreso de Esperanto, la episkopo de Florenco, kardinalo Ennio Antonelli, sendis mesaĝon al presidanto de IKUE, Miloslav Šváček. Jen la originala teksto flankigata de ĝia E-traduko legita dum la inaŭguro de la UK:

Firenze, 24 luglio 2006
 Florenco, la 24an de julio 2006
Gent.mo Sig. Šváček, Tre estimata S-ro Šváček,
   vengo a ringraziarla della sua cortese lettera dello scorso 3 luglio.     mi dankas vin pro via afabla letero de la pasinta 3a de Julio.
    Sono lieto di sapere che Firenze ospiterà nei prossimi giorni numerosi delegati del movimento esperantista riuniti per il 91° congresso mondiale. Ancor più mi conforta la vostra presenza che assicura all’interno della variegata realtà del movimento il segno della testimonianza cattolica.     Mi ĝojas ekscii, ke Florenco gastigos en venontaj tagoj multenombrajn delegitojn de la esperantista movado kunvenintajn por la 91a Monda Kongreso. Eĉ pli konsolas min via ĉeesto, kiu certigas, ene de la diversaspeca realo de la movado, la signon de la katolika atesto.
    Purtroppo non mi sarà possibile intervenire di persona né alla pregiera ecumenica né alla Messa domenicale che celebrerete in San Lorenzo. Desidero però far giungere le mie parole a tutti gli associati dell’IKUE presenti per l’occasione e, vostro tramite, la mia vicinanza a tutti i partecipanti a tale significativo evento che è il congresso mondiale.     Bedaŭrinde ne estos al mi eble interveni persone nek je la Ekumena Preĝado nek je la dimanĉa Meso, kiun vi celebros en Sankta Laŭrenco. Tamen mi deziras alvenigi miajn vortojn al ĉiuj membroj de IKUE ĉeestantaj por la okazo kaj, pere de vi, mian proksimecon al ĉiuj partoprenantoj en tia signifoplena evento kia la monda kongreso.
   Mi piace sottolineare il vostro desiderio di operare al fine di mostrare l’unità della Chiesa e il tendere a realizzare l’ut unum sint della pregiera di Gesù al Padre. In un mondo frammentato e segnato da numerose lacerazioni dobbiamo saper far nostro il Vangelo della riconciliazione e dell’unità; unità che non significa appiattimento o omologazione, ma valorizzazione delle diversità nell’armonia dell’insieme. La specificità viene messa in gioco grazie a una comunicazione desiderosa di conoscere e far conoscere, di ricevere e di donare. L’esperanto getta ponti fra persone, culture e realtà diverse che pur restando tali vogliono comunicare ed essere l’una ricchezza per l’altra. Il Signore ci chiama a lavorare generosamente per l’unità, nella Chiesa e per il mondo, a partire da una vita personale riconciliata in virtù dell’incontro con il suo dono d’amore.     Mi ŝatas substreki vian deziron agadi kun la celo montri la unuecon de la Eklezio kaj la strebon realigi la ut unum sint de la preĝo de Jesuo al la Patro. En mondo fragmentita kaj markita de multenombraj ŝiriĝoj, ni devas kapabli alproprigi al ni la Evangelion de la repaciĝo kaj de la unueco; unueco kiu ne signifas platiĝon aŭ unuformecon, sed valorigon de la diversecoj en la harmonio de la tuto. La specifeco estas enigata en la ludon danke al iu komunikado deziranta koni kaj konigi, ricevi kaj donaci. Esperanto starigas pontojn inter personoj, kulturoj kaj realoj malsimilaj, kiuj, kvankam ili restas tiaj, volas interkomuniki kaj esti riĉaĵo unu por la alia. La Sinjoro vokas nin labori sindone por la unueco, en la Eklezio kaj en la mondo, ekde iu persona vivo repacigita danke al la renkonto kun lia ama donaco.
 Il Signore benedica voi e le vostre iniziative, e sostenga il vostro impegno al servizio del Vangelo dell’unità.

     La Sinjoro benu vin kaj viajn iniciatojn, kaj subtenu vian sindevigon je la servo de la Evangelio de la unueco.
+ Ennio Card.Antonelli +Ennio Kard. Antonelli


MULTE DA DANKOJ

(per motivi di riservatezza diamo solo la sigla del nome e la provincia)

Bonfarado:
P.C.   Genova   10 €
Kontribuo al UECI kongreso:
P.C.   Genova   10 €
N.M   Udine   10 €
G.O   Vercelli   20 €
F.O   Vercelli   20 €
M.V.   Milano   20 €
P.C.   Genova   30 €
G.P.B.   Milano   2 €
L.M.   Torino   20 €
A.P.   Livorno   10 €
L.R.   Chieti   50 €
L.R.P.   Vicenza   160 €
Kontribuo al UECI:
L.M.   Torino   3 €


AMUZE

Miskompreno
Klerulo devas fari gravan oracion ĉe iu vespermanĝo.
Sidiĝinte ĉe la tablokapo li ekkonsciis ke li forgesis sian protezan dentaron. Sin turnante al homo sidanta siaflanke li flustras:
- Mi forgesis mian dentojn, ĉu vi povas helpi min?
La homo eltiras el la poŝo protezan dentaron:
- Provu ĉi tian
- Ne, ĝi estas tro larĝa
La homo donas al li alian.
- Ne ĝi estas tro mallarĝa
La homo elpoŝigas trian dentaron kaj ĝin donas al li.
- Bonege, ĝi estas perfekta.
Je la fino de la renkontiĝo, la oratoro alproksimiĝas al sia helpanto por danki lin:
- Mi ĵus bezonas dentiston, kie estas via kabineto?
- Verdire, mi ne estas dentisto, mi estas sepultisto.
***
Ĉe kuracisto
- Doktoro, kion mi povas fari por ne preni alian gripon?
- Teni tiun kiun vi havas
(sendis Dori Pozzi)
***
Malfruo
Maljuna fraŭlino iras al ateliero de pentristo:
- Majstro, mi aŭdis ke vi serĉas modelulinon por via pentraĵo de Venuso. Mi proponas min. Ĉu mi venas tro malfrue?
- Jes, almenaŭ dudek jarojn.
***
Konatuloj
- Bonan tagon, Rudolfo!
- Bonan tagon, Adolfo!
- Mi ne estas Adolfo.
- Kaj mi ne estas Rudolfo.
(sendis Gianni Conti)


COMITATO CENTRALE U.E.C.I.

Presidente: Giovanni DAMINELLI, via Lombardia 37, 20099 Sesto S.Giovanni (MI) – tel. 02.2621149.
Vice presidente: Paola AMBROSETTO, via Emo 9/C, 30173 Mestre (VE) – tel. 041.5341532
Segretario: Marco POLITI, Via Montemartini 4, 20139 Milano – tel. 02.5395237
Consiglieri:
don Duilio MAGNANI (segretario per l'informazione), viale C.Zavagli 73, 47900 Rimini, tel.-fax 0541.26447
Giovanni CONTI (cassiere e organizzazione congressi), via F.Filzi 51, 20032 Cormano (MI) – tel. 02.66301958 – fax 02.66302110
Carlo SARANDREA, Via di Porta Fabbrica 15, 00165 Roma – tel. 06.39638129
Norma COVELLI CESCOTTI, via E.Fermi 29, 38100 Trento – tel. 0461.925210
Marsilio GUAZZINI, Via Coletti 108/A, 47900 Rimini – 0541.22993
Assistente Ecclesiastico: mons. Giovanni BALCONI, p.zza Duomo, 16, 20122 Milano, tel. 02.878014 (ab.) - 02.8556274 (Curia);
Grafica e impaginazione di Katolika Sento: Mario GUlLLA, via Benadir 62, 13100 Vercelli, tel. 0161.259397
Nota bene: Tutte le comunicazioni alla redazione di Katolika Sento, vanno spedite al presidente UECI.
- Per i versamenti in denaro utilizzare il c.c.p. n. 47127675 intestato a UNIONE ESPERANTISTA CATTOLICA ITALIANA (U.E.C.I.) ricordando di mettere sempre la causale del versamento.