Enhavo



UECI-Kongreso
(Como: 2-6 Junio 2006)

    De vendredo la dua, ĝis mardo la sesa de Junio, okazis ĉe Salesianum de Como (Tavernola) la 20a UECI-kongreso, kiu entenis, kiel en la pasinta jaro, ankaŭ la 19a Printempan Kunvenon. Ĉi jare la lkongreso okazis ĉe la bordo de lago de Como por inde prezenti la Esperantan tradukon de «La Gefianĉoj» (t.e. de la romano «I Promessi Sposi») de Aleksandro Manzoni, kiu situigis sian rakonton ĉe la bordo de ĉi tiu lago. La traduko estas verko de pastro Battista Cadei kiu kapablis pluteni en la traduko la allogon kaj la belstilon de la originalo. Tial «La Gefianĉoj de A.Manzoni» estis la kultura temo de nia kongreso; tio sugestis la elekton de la religia temo: «La familio en la ekleziaj dokumentoj». Tiu ĉi temo ne estas tute nova por ni: pri la familio oni pritraktis en 1994 dum nia 8a kongreso okaze de la Internacia jaro de la familio, sed tre oportune oni reprenis ĝin, ĉar ĝi aperas ĉiam pli aktuala.
    El 66 aliĝintoj, partoprenis nur kvindeko da homoj, ĉar, neantaŭvideblaj kaŭzoj detenis kelkiujn, sed, dum la tago de sabato, alvenis el la ĉirkaŭaĵo pluraj esperantistoj kaj scivolemaj E-lernantoj kiuj povis ĝui kun ni la sabatajn programerojn kaj amikan etoson.
     Sabato estis dediĉita al kultura temo. La tago komenciĝis per Sankta Meso dediĉita al Nia Sinjorino de la Espero. Je la fino de la Meso patro Luigi Alfano montris sian gravuraĵon reproduktantan "Nia Sinjorino de la Espero" kaj lokigas ĝin ĉe la altaron kie ĝi restas dum la tuta kongreso. Post la S.Meso kaj la oficiala malfermo, Carlo Sarandrea prezentis pastron Battista Cadei, kiu, tuj poste, prelegis pri sia traduko de La Gefianĉoj. Lia interesa prelego (sube raportita) allogis la intereson de la publiko, stimulis demandojn kaj instigis al la aĉedado de la libro. Okazis ke la ĉeestanta stoko de libroj ne sufiĉis kontentigi ĉiujn petantojn, tial oni kolektis mendojn por sekva hejmen sendado. Pastro Battista Cadei pacience almetis subskribon kun dediĉo sur la librojn de ĉiuj petantoj kaj promesis subskribi ankaŭ la sendotajn librojn. Entute oni disdonis 78 kopiojn de La Gefianĉoj. Postagmeze Norma Covelli prelegis pri "Suor Virginia Maria: La monaĥino de Monza". Temas pri Marianna de Leyva, monaĥiniĝinta suor Virginia, kies historio inspiris al Manzoni la rakonton de la Monaĥino de Monza en «La Gefianĉoj». Ni presentos ŝian tre interesan prelegon en unu el la venontaj numeroj de Katolika Sento. Poste estis la vico de Giovanni Daminelli kiu prelegis pri "La karakterologio de la personoj en «La Gefianĉoj»". En sia prelego li montris kiel en la romano de Manzoni oni povas trovi bone karakterizitaj la ok karakterojn klasifikitajn laŭ la teorio de la skolo de Groninga. Ankaŭ tiu prelego allogis la atenton de la aŭskultantoj. Ĉar multaj el ili petis la tekston, oni publikos ankaŭ ĝin en unu el la venontaj numeroj de K.S. Sekvis la ĉiam ŝatata duonserioza prezento de Gianni Conti; ĉifoje temis pri rakonto "I (Com)promessi Sposi" kiu redonis malpli seriozan etoson al la kunveno. Kiel kutime li finis sian prezentadon per eta kaj simpatia donaceto al ĉiuj ĉeestantoj. Fine de la posttagmezo atingis la kongresejon mons.Giovanni Balconi kiu enkondukis la duan temon de nia kongreso prelegante pri "La familio en La Gefianĉoj". Ĉerpante inspiron de la verko de Manzoni, li alfrontis la nunan situacion de la geedziĝo en Italio kaj precipe en Milano, karakterizitan de la malpliiĝo de la nombro la geedziĝoj, precipe de la religiaj, kaj de la kresko de divorcoj. De tie la invito al kristanoj atesti la belecon de la religia geedziĝo, de la fidela amo inter geedzoj kaj la invito al politiko prizorgadi por subteni la familion kiu estas fundamento de la socio. Post la vespermanĝo Giovanni Daminelli montris per projektilo navigadon en nia retejo www.ueci.it.
    Dimanĉo, festo de Pentekosto, komenciĝis per solena Sankta Meso kun homilio de mons. Balconi. Tuj poste oni donis spacon al pastro Duilio Magnani kiu vigle kaj tutkore montris la nunan agadon de CER-ES en Afriko, la venontajn projektojn kaj la multnombrajn eblecojn kiujn ni havas por bonfari en afrikaj landoj per kaj por Esperanto. Per malmulte da mono oni povas fari multon favore de tiuj malriĉeguloj kaj multon ni povas ricevi de ili. Ilia entuziasmo pri nia lingvo, kiu ĉe ni lace pretervivas, estas granda espero por ĝia revigliĝo. Li, kun aliaj riminanoj, estas ironta al Afriko kiun li vizitos de la 16.a ĝis la 28.a de junio. Pri ĉio tio li parolas en la letero, kiun li sendis al ni antaŭ sia foriro, sube legeblan en la rubriko "Sciigoj el Afriko". Ni atendas raporton de lia nova tiea misio por ĝia diskonigo. Lia parolado estis tre interesa kaj instigis demandojn kaj komentojn de la publiko, pro tio mankis tempo por la programita prelego pri "La familio en la ekleziaj dokumentoj", sed ne gravas: ties resumo estas legebla en la kongresa kajero kaj tio sufiĉas. Postagmeze okazis la deviga Jara Asembleo de UECI kun la voĉdonado por la nova estrarano. Ĝia raporto estos publikata en la venonta numero de K.S., nun oni donas nur la rezultojn de la balotoj. Jen la listo de la elektitaj al Centra Komitato kun la nombro de voĉoj akiritaj: Giovanni Conti (57), Giovanni Daminelli (54), Marco Politi (49), Carlo Sarandrea (39), don Duilio Magnani (35), Norma Covelli (32), Paola Ambrosetto (27), Marsilio Guazzini (24). La unua el la neelektitaj estis Silvia Garnero kun 21 voĉoj. Tuj poste, la elektita komitato kunvenis por elekti la prezidanton de UECI kaj disdoni la taskojn. La decidoj estas legeblaj pli sube en la kadro: "Il nuovo Comitato Centrale UECI". Post la vespermanĝo ne okazis la programita  prezento de "Turisma-historia itinero sur la bordoj de lago de Como" ĉar la prelegunto ne povis alveni pro familiaj kaŭzoj. Anstataŭis lin Giuseppina Mulas kiu, kiel la pasintan jaron, amuzigis la ĉeestantojn instruante novajn origamajn verkojn.
    Lundo estis la turisma tago. Oni forveturis frumatene al haveno de Como, kaj de tie per glitŝipo ni atingis Bellagion kie ni vizitis la ĝardenojn de Villa Melzi. Poste per ŝipo ni atingis Bellano kie ni tagmanĝis ĉè tipa restoracio, vizitis Orrido-n de Bellano kaj partoprenis en Sankta Meso en Esperanto ĉe la paroĥa preĝejo. Post promenado sur la lagobordo ni enŝipiĝis por reiri al kongresejo por la vespermanĝo. Poste, la vicprezidantino de IKUE, Marija Belošević, kiu atingis la kongresejon la antaŭan nokton, raportis al ni pri la Pentekosta Renkontiĝo de la Katolikaj Asocioj organizita de la Papa Konsilio de Laikoj, ĵus okazinta en Romo, kaj de kie ŝi estis elvojaĝanta. Sekvis la adiaŭa vespero amuze estrata, kiel kutime, de Carlo Sarandrea.
    Mardon matene post la matenmanĝo ĉiuj reiris hejmen.
Giovanni Daminelli


Esperantigo de « LA GEFIANĈOJ » de A. Manzoni
(prelego de pastro Battista Cadei)

    Karaj Kongresanoj!
    Dankon pro via elkora kaj kuraĝiga akcepto. Post mallonga prezento de la histori-kultura fono de la romano, mi rakontos la aventuron de mia traduko. Pli poste vi povos al mi turni demandojn, rimarkojn, kritikojn.

    La epoko de Manzoni

    La vivo-tempon de Alessandro Manzoni (1785-1873) influis diversaj kulturaj movadoj. Unue la klerismo, kiu ludis gravan rolon en la franca revolucio, kaj akcelis demokratismajn movadojn. Laŭ ĝi, la homa racio konsistigos la bazon de la estonta individua kaj sociala vivsistemo. La Napoleonan periodon markis la nov-klasikismo, kiu unuflanke taksis la grekan kaj latinan mondon modelo de estetiko, aliflanke iel pravigis la maldemokratan reĝimon de Napoleono. Sed la movado, kiu plejmulte influis nian aŭtoron, estis la romantikismo, kiu reagis kontraŭ la klerisma abstrakta racieco kaj la novklasikisma imitema estetiko. Romantikuloj ŝatas la «rezonojn de la koro», nome la homan sentemon, la spiritan kreivon, la transcendajn valorojn, ĉerpante ilin el la profundo de la individua spirito kaj el la popolo.

    La romano kaj ties historia fono

    Manzoni publikigis la romanon unuafoje en 1827, sed dum pluraj jaroj li ŝanĝetis kaj poluris ĝin, tiel ke ties definitiva versio, aperinta en 1840, estas rimarkinde malsama ol la unua. Laŭ romantika pensomaniero, li verkis popolan romanon, kies kanvaso disvolviĝas laŭ simpla skemo, trovebla ĉe multe da popolaj literaturoj: bonvirta gefianĉa paro jam estis geedziĝonta, kiam neatendite kontraŭleviĝis amaso da persekutoj kaj katastrofoj, kiuj ŝajnis neniigi tiun revon; fine tamen la du bonmoruloj per la helpo de homoj kaj de la graco de Dio sukcesis geedziĝi, kaj ekde tiam ili vivis... preskaŭ feliĉe. Mi diras «preskaŭ», ĉar sub tiu ŝajna simpleco kuŝas pensema meditado pri l' homara vivkondiĉo, ties racio kaj frenezo, revoj kaj realoj, valoroj kaj vantaĵoj, noblaĵoj kaj malicoj, kio rezultigas tiun ĉi romanon tutmonda majstroverko.

    La lingvo de Manzoni

    Laŭ la romantika teorio de Alessandro Manzoni, en la beletraj verkoj devas ĉefroli ne princoj aŭ herooj, sed simplaj popolanoj. Konsekvence ankaŭ la lingvo devas celi ne al erudiciuloj kaj pedantoj, sed al malkleraj homoj: tial la verkistoj ne devas serĉi retorikajn rafinaĵojn, ŝatatajn de kleruloj, sed popolan lingvaĵon. Fakte Manzoni strebis al stilo nobla sed facile komprenebla. Ĉi-cele li adiaŭis la tiaman elitan, latineskan kaj retorikan prozon, por imiti la konversacian parolmanieron de la popolo de Florenco, naskiĝurbo de Dante kaj lulilo de la itala lingvo. Pli precize, en la romano ni trovas diversajn lingvo-nivelojn. Patro Cristoforo kaj kardinalo Federigo uzas la bonnivelan stilon de la tiamaj predikantoj; sed la popolanoj, kiel Renzo, Lucia kaj Agnese uzas lingvon tute simplan. Entute la lingvo de Manzoni estas taksata modelo de la modema itala prozo (certe pli moderna ol tiu de Carducci kaj D'Annunzio, kiuj vivis duonan jarcenton pli poste).

    Kial kaj kiel mi tradukis

    Komence de la okdekaj jaroj de la ĵus pasinta jarcento, ne atendite mi estis komisiita pri la E-programo ĉe Radio Vatikana. Rimarku ke kiel esperantisto mi estas memlernanto (en mia vivo mi vizitis neniun Esperanto-kurson, tiel ke teorie mi estas perfekta analfabeto). Mi do konsciis, ke mi bezonas plibonigi mian lingvan lertecon, por transiri el amatora al profesia nivelo. Por tion plenumi, mi komencis ekzerce traduki la romanon de Manzoni.
    Baldaŭ mi konstatis, ke ĝia stilo estas malpli popola ol mi supozis, kaj ke ĝia ŝajna simpleco estas frukto de longa ellaborado kaj eksterordinara bravuro. Fakte la valoro de la romano konsistas ĉefe en ties detaloj. Konsideru ekzemple la subtilajn nuancojn de la priskribitaj mienoj kaj sentoj kaj pejzaĝoj kaj movoj kaj svarmoj de homamasoj: kiam oni legis ilin unufoje, oni ne plu forgesas ilin.
    Kiel esperantigi la fajnajn nuancojn de tiu prozo? Kongrue kun la (preskaŭ) popola stilo de la originalo, mi strebis al lingvo klara kaj simpla. Trovi ĝustan ekvilibron inter lingva fideleco kaj intemacia ĝuebleco: jen la granda defio. Mi konfesas, ke plurfoje mi estis tentata rezigni mian provon. Mi tamen ĉiufoje la tenton supervenkis, tiel ke mi guton post guto atingis la finon.
    Sed post kiam la traduko estis farita, ĝi kuŝus en mia tirkesto poreteme, se hazarda informo ne trafus italajn esperantistajn gravulojn. La afero okazis jene: iufoje, dum telefonparolo kun Carlo Sarandrea el Romo, mia iama kunlaboranto kaj nuna respondeculo de la E-programo ĉe Radio Vatikana, mi al li konfidencis ke la traduko de La Gefianĉoj, komencita kiam mi estis en Romo, estas nun finita. Post kelke da monatoj, Carlo telefonis al mi, ke ĉe la demando, kion publikigi okaze de la Universala Kongreso okazonta en Florenco en 2006, la estraranoj de la Itala E-Federacio esprimis embarason, pro tio ke ili havas nenion taŭgan por tio. Tiam Sarandrea diris: Cadei ĵus fintradukis La Gefianĉojn. Fakte post kelke da semajnoj mi estis petita disponigi la manuskripton, kies eldonon ili prizorgos. Mi respondis jese, sed kondiĉe ke oni havigu al mi la helpon de diverslingvaj samideanoj, kiuj legu, reviziu kaj korektu la tekston. Tial samideano Renato Corsetti trovis por mi diversajn helpantojn, al kiuj mi estas tre danka. Inter la neitalaj menciindas samideanoj Nakamura Masami el Japanio, Vinko Oŝlak, sloveno delonge vivanta en Aŭstrio, kaj Lorenzo Tomezzoli, naturalizita franco. Inter la italaj, apartan mencion meritas d-ro Antonio De Salvo, kiu eĉ dufoje analize tralegis la tutan verkon. Ĉiun rimarkon kaj konsilon de la reviziintoj mi ĉiufoje serioze konsideris, sed la finan solvon decidis mi, tiel ke entute vi rajtas konkludi, ke pri ties plibonigo dankindas helpintoj, dum pri eventualaj difektoj... kulpas la tradukinto.
    Komence mi intencis meti malmulte da piednotoj; sed pli poste mi konsideris ke eĉ la originala teksto bezonas klarigojn por italoj, kaj mi konkludis ke des pli tion bezonas intemacia legantaro. Tial mi provizis la tradukon kaj per piednotoj, kaj per fina glosaro.
    Mi klopodis eviti neologismojn, sed da ili mi devis allasi almenaŭ du, nome monatio kaj landskneĥto. Aliajn vortojn, ekz. bravulo, kriaĵo, gardanto, ŝmiristo, avertisto, mi uzis kun speciala nuanco. Klarigoj pri unuj kaj aliaj troveblas en la glosaro.
    Foje Manzoni citas (aŭ inventas) barokajn tekstojn, garnitajn per erudiciaj retorikaĵoj; tion li faras ironie, por karikaturi la bombastan stilon de la deksepa jarcento, falsan kaj malproksiman de la popolo. Tiujn verajn aŭ fikciajn citaĵojn, mi klopodis esperantigi per diversaj artifikoj, inter kiuj la forlaso de la artikoloj, kaj la uzo de la litero h anstataŭ supersignoj.
    Por la konkreta eldono, la kontaktojn kaj intertraktojn prizorgis s-ino Michela Lipari, al kiu mi estas tre danka, ĉar mi konscias ke tio postulis de ŝi multe da laboro, kaj ŝi faris eĉ vojaĝojn de Romo ĝis Macerata, kie estas la presejo.
    Eraretoj estas malmultaj, sed ne mankas, malgraŭ la tuta diligenteco de mi, de s-ino Lipari kaj de la presisto:
    1) Eraro estas en la didaskalio (kiun ne redaktis mi) de la dua mapo. La ĝusta formo devus esti: «Lokoj ofte menciitaj en la romano». Krome en tiu mapo devus aperi la nomo de rivero Adda - kiu ludas ne bagatelan rolon en la romano - landlime inter Milanio kaj Venecia Respubliko.
    2) Je la paĝoj 1 kaj 2 malaperis du piednotoj.
    3) Ek de la ĉapitro XXII la numerado de la piednotoj fariĝas kontinua. La ĝusta formo estus, kiel en la antaŭaj ĉapitroj, komenci ek de numero 1 ĉe la komenco de ĉiu ĉapitro.

    Konklude

    Mi finas mian diradon per la vortoj de Manzoni: Se nia historio «al vi ne tute malplaĉis, estu pro ĝi danka al la verkinto, kaj iom ankaŭ al la ĝustiginto [permesu ke mi diru: iomete ankaŭ al la tradukinto]. Se male ni sukcesis vin tedi, vi kredu, ke tio ne estis farita intence». Dankon.
Battista Cadei



EL LE HOMILIOJ DE MONS. BALCONI

El la homilio de la "Dediĉofesto de la Katedralo"  (18-10-2003; Ambrozia Rito) pri la  la evangelio laŭ Johano:  "Oni celebris en Jerusalemo la feston de la Dediĉo".
(Laŭ Ambrozia Rito ĉi festo okazas la trian dimanĉon de Oktobro)

En la komenco la luno kaj la suno kune promenadis en la ĉielo. Tamen la suno orgojliĝis kaj ĵaluziĝis pri sia brilego; pro tio la luno retiriĝis en la nokton. Tiamaniere la luno havis la privilegion briligi la noktojn de Kristnasko, de la Getsemano, de Resurekto. Ĉi tio laŭ afrika fabelo.
La lumo de la luno kaj de la suno estas samaj; sed samtempe ankaŭ neegalaj. Ĉiu el ni briligita estas de la lumo de Jesuo; samtempe ĉiu el ni donas al la lumo la brilon, la kolorojn, la nuancojn laŭ sia deziro.
La steloj estas rapidaj kaj senmovaj, grandaj kaj malgrandaj; ĉiu el ili havas sian dimension kaj ĉiuj ŝajnas similaj; haltas super ni kaj estas neatingeblaj.
Tiamaniere estas la mistero de la Eklezio. Ĉiuj vivas la gracon kaj la sanktecon de la Sinjoro, sed ĉiu  pli aŭ mapli laŭ sia propra volo.
La festo de la inaŭguro de la templo estis festo de lumego. Ĉiuj familioj ekbruligis la hanukah, la naŭ-braka kandelabron, kaj kandelojn antaŭ la pordo de la hejmo. Kial?
Kiam, en la jaro cent sesdek kvara antaŭ Kristo, Juda Makabeo purigis la templon profanitan de Antioko Epifane, iu retrovis la kandelabron kune kun boteleto de oleo; la malmulta oleo sufiĉis por bruligi ĉiujn lampojn de la kandelabro dum la ok tagoj de la festo.
Ankaŭ ni hodiaŭ festas la lumon, kiu por ni estas Jesuo Kristo. "Se vi estas la Kristo, diru al mi malkaŝe". La serĉo, la eltrovo, la kono pri Jesuo estas la ĉefa problemo de nia fido. Ĉar, en neniu alia estas savo; ne estas sub la ĉielo alia nomo, per kiu ni devas esti savitaj.
Bernardino havis filon, kiu kreskiĝis en monaĥejo. Bernardino estis tre malsana; kaj lia amiko vokis pastron por la viatiko: ĉi tiu estis lia filo. "Via filo venas por kontentigi vian plej grandan deziron", diris la amiko. Bernardino emociiĝis; fine retrovis sian filon forlasitan, venanta por doni al li Jesuon kaj revigligon en la Kredo. Trifoje li petis la miserikordon de la Sinjoro kiu povas resanigi la animon, la plej ne dignan. La lasta ligilo dissolviĝis kaj la lumo plenigis la ĉambreton kaj lian koron.
Jesuo estas abismo de lumo; tien ni povas ĵeti niajn malgajecojn; tien ni povas entombigi nian orgojlon;
tie ni povas trovi la savon el niaj ne veraj amoj kaj spiritaj mizeroj.
Anstataŭ eniri en la internan kastelon ni haltas bedaŭrinde sur la antaŭstaranta herbejo aŭ en la ĉambroj plej proksimaj al la pordo.
La Eklezio lernas al ni iri: al boneco, al vereco, al beleco de Dio.
Ĉi tio estas la sento kiun ni spertas enirante en nian katedralon. Ni rigardas la altaĵojn, la sanktulojn, kiuj plenigas la kolonojn, la krucon, kiu tronas supre de la altaro; kaj intertempe ni aŭdas la voĉon de la Sinjoro, kiu al ni diras: "Mi vin pardonis; vi estas la popolo repacigita per Dio kaj kun Dio; partoprenu devote en la Eŭkaristio; sincere amu la sakramentojn".
Sed resonas ankaŭ la voĉo de la tentado. Tio, kion ni ĉiam amis, krias: "Kion vi faras? venu returne!" Sed ĉe la templo Jesuo al ni diras: "Kiel profitus homo se li gajnus la tutan mondon  kaj perdus sian  animon?". Kial ni volas serĉi grandan ŝipon? Ĉu ne sufiĉas nia boateto, ĉar Dio mem ĝin kondukas? Prefere komprenu vi la misteron kiu, kiel senlima oceano, ĉirkaŭas vin.
Simona, pri kiu la sardinia Eklezio prezentis peton pri ŝia beatiga proklamo, skribis: "Sinjoro, vi vizitis mian junecon, vi haltis en mia aĝo de amo, cele ke mi povus oferi la plej bonon el mi, el mia entuziasmo, el mia deziro de vivo. Ĉi tiu estas la aĝo en kiu vi min volis, la kampo kiun vi semis
kaj en kiu mi povas ĝermigi mian floreton. Donu al mi la povon komponi kantojn, kiuj pelas la homojn laŭdi kaj preĝi. La mondo bezonas aŭdi kantojn, aŭdi laŭdojn; ĝi devas kompreni ke ekzistas unu Dio,
la Dio de la amo, kiu nin vokas al la ĝojo".
"Flugu kune kun mi, sugestis la Sinjoro al iu patrino; flugu kun mi, sur la kulminojn de la montoj,
flugu supren, en la ĉielo, flugu     ĝis la Sinjoro, ĝis la suno, ĝis la lumo".
Ni povus respondi laŭ la vortoj de la Psalmo naŭdek unu: "Mi volas loĝi sub la ŝirmo de la Plejaltulo
kaj ripozi en la ombro de la Plejpotenculo"
En la lasta somero, kaŭze de la sufoka varmo, ĉiuj el ni serĉis refreŝigan ombreton. Nu, la Eklezio estas la ombro de Jesuo, kiu donas al ni plaĉan vivon, pacon de la animo, ĝojon de la koro. Kial ni ne volas akcepti ĉi tiujn donacojn? Kial ni ne volas vivi pli profunde la misteron de la Eklezio?
mons. Giovanni Balconi


BIBLIA KULTURO

UNU HORO KUN ATESTANTOJ DE ĜEOVO.
Inter bibliaĵoj kaj paganaĵoj

UN’ORA CON I TESTIMONI DI GEOVA
Tra chiacchiere e cose pagane

   De multe oni spertis, ke dialogo kun atestantoj de Ĝeovo, senfrukte perdigas tempon. Sed al mi foje plaĉas perdi tempon kun ili por amuziĝi kaj profiti de ilia tenaca ignoro kaj por lucidigi la mian. Kaj ankaŭ pro tio ke la Providenco foje sin servas de renkontiĝoj de azenoj.     Da molto tempo si è provato che un dialogo con i Testimoni di Geova fa perdere tempo inutilmente. Ma a volte mi piace perdere tempo con loro per divertirmi ed approfittare della loro tenace ignoranza e per rendermi più consapevole della mia. Ed è anche per questo che la Provvidenza talvolta si serve di incontri di asini.
   Mi troviĝis en okaza konversacio kun la vicparokestro ĉe la preĝeja pordo. Pasis du Ĝeovatenstatoj kiuj delikate sed sentime proponas ilustri al ni la lastan temon de lia revuo “La Torre di Guardia”. La vicparokestro tuj diris la mi: “jen pano por via dentoj ĉiam bezonantaj maĉi…”. Ilin invitinte al apuda saloneto, tiumomente senhoma, kaj jam spertinte ke ili kutimas paroli senbremse pri sia elektita temo, komencis mi startante per surdupieda elcerbaĵo:     Mi trovavo in una conversazione occasionale con il viceparroco presso la porta della chiesa. Passarono due Testimoni di Geova che gentilmente, ma intrepidamente  proposero di illustrarci l’ultimo argomento della loro rivista: “La Torre di Guardia”. Il viceparroco subito mi disse:”c’è pane per i suoi denti che hanno sempre bisogno di masticare…”. Dopo averli invitati in una vicina saletta, in quel momento deserta, ed avendo già sperimentato che loro sono soliti parlare senza freni del tema prescelto, cominciai, stando in piedi, con un ragionamento tirato fuori lì per lì
   “Ĉu vi akceptas aŭskulti metaforaĵon, nome komparo inter ni kaj azenoj?”
   Ili jesis voĉe, mane, kaj tutkorpe, feliĉaj pro la neantaŭvidita okazo “prediki” pri sia kongregacio. Ili sidiĝis dum mi enkadrigis, laŭ miaj taksaj kriterioj, iliajn figurojn kiuj tiel nun mi priskribas: junulo kiu, pliposte precizigante pri sia reala aĝo, sin deklaris dudekunujaraĝa, kaj virino montre eble sesdekjara. «Ni estas predikantoj!» ili diris dum la junulo ekfoliumadis la ĉiam enmanan biblion. «Nun, li aldonis, ni plentempe predikas». 		    “Accettate di ascoltare un discorso metaforico, cioè un paragone tra noi e gli asini”?
    Annuirono a voce, con le mani e con tutto il corpo, contenti per l’inattesa occasione di “predicare” sulla loro sétta. Si sedettero mentre io inquadravo, secondo i miei criteri di giudizio, le loro figure, che così ora descrivo: un giovane che, più tardi, precisando la sua età reale, si dichiarò ventunenne, ed una donna dall'apparente età di sessant’anni. “Siamo predicatori!” dissero, mentre il giovanotto cominciava a sfogliare la Bibbia che aveva sempre tenuta in mano. “Ora, aggiunse lui, predichiamo a tempo pieno”.
   ”Do vi ne studentas kaj ne instruiĝas pri lingvoj, lingvoj bezonataj por kompetente paroli pri biblio!”, haste enŝteliĝis mi, ”do nun mia encerbaĵo. Certe vi scias kio estas azeno… certe vi scias kio estas sakaveno… kaj certe vi vidis, eble en bildoj, azenon kun sakaveno ligita ĉekole kun la kapo en ĝi kaj el ĝi manĝantan”.     "Quindi tu non sei studente e non ti istruisci sulle lingue, lingue che sono necessarie per parlare con competenza della Bibbia!” mi inserii in fretta, "ed ecco ora la mia pensata. Certamente sapete che cos’è un asino… certamente sapete che cos’è un sacco di biada… e certamente avete visto, forse nei disegni, un asino con un sacco di biada legato al collo, con la testa infilata dentro per mangiare.”
   «Jes, ja jes, ni konas!»
   ”La azeno manĝas sed ĝi ne kapablus kultivi kaj prepari la aviditan avenon. Ĉu ne?”
   «Konsentite, konsentite!» 		    “Sì lo abbiamo visto!”
    “L’asino mangia ma non sarebbe capace di coltivare e preparare l’agognata avena. Non è vero?
    “D’accordo, d’accordo!”
   ”Permesu ke mi ankaŭ faras aplikon... iomete skrapan. Tiu ĉi aŭdaca dudekunujarulo marŝas kun la biblio (sakaveno) kiun aliaj ligis al lia kolo ĉar li ne povoscias, siastude, kompreni bibliajn lingvaĵojn, ĉar li eĉ ne studetis koncernajn antikvajn lingvojn, teknikajn kaj historion de kodeksoj, literaturaĵojn de la proksima antikva oriento, kaj tiel plu. Li ricevis, ne aranĝis, sakavenon…”.     “Permettetemi di fare anche un’applicazione…un po’graffiante. Quest’audace ventunenne cammina con la Bibbia (sacco di biada), che altri gli hanno legato al collo poiché lui non è in grado, dati i suoi studi, di capire i linguaggi biblici, poiché non ha studiato nemmeno un po’ le relative lingue antiche, le tecniche e la storia dei codici, le opere letterarie dell’antico medio oriente, eccetera. Lui ha ricevuto, non ha preparato, il sacco di biada…”.
   Ni ĉiuj brue ridis kune. La parokestro vidiĝis ĉeporde por certiĝi ĉu ĉio plu enordas.     Insieme ridemmo rumorosamente. Il parroco si fece vedere dalla porta per accertarsi che tutto continuasse tranquillamente.
   Post la bruridado, la vorto devis reveni al ili, pli precize, al la junulo. Li komencis laŭdi la dian vorton, nome la biblion. Ĉi-kaze li ĉerpis frazon el Readmono (mi kredas), kie estas dirate ke al la maljunuloj oni devas respekton, gravan respekton ĉar ili… “Tio montras kiel biblio estas originala kaj kontraŭanta la aktualan praktikon de la socio, gvidata precipe de katolikismo…”. Mi lasis lin paroli laŭvole ĝis li ekstarigis alian temon.     Dopo la rumorosa risata, la parola doveva tornare a loro, più precisamente al giovanotto. Cominciò a lodare la parola di Dio, cioè la Bibbia. In questo caso prese una frase dal Deuteronomio (credo), dove è detto che si deve rispetto agli anziani, un serio rispetto poiché loro… “Questo indica quanto la Bibbia sia originale e contrastante con l’attuale pratica della società, guidata principalmente dal cattolicesimo…”. Lo lasciai parlare a piacere finchè cominciò ad affrontare un altro tema.
   “Nun estas mia vico”, mi lin interrompis. “La biblio certe meritas ŝategon, sed ne pro la sugesto respekti la maljunularon. Tio kapablas malkovri kaj proklami ankaŭ mi sensugeste de la biblio. En tio la biblio estas neniom originala, ĉar tion instruis ĉiuj religioj kaj kulturoj: ĉi tiuj tion instruis antaŭ ol oni ekskribis biblion aŭ ricevis revelacion. Ĉinoj, Hindoj, Amerindoj, Grekoj, Aristotelo, Platono, en la sumeraj poemoj … Bonŝance ke biblio korusas kun ili, se ne el ili ĝi imite ĉerpis… En la biblio, oni trovas alitipajn verajn originalaĵojn”.    “Ora tocca a me”, lo interruppi. “Certamente la Bibbia merita grande apprezzamento, ma non per il suggerimento di rispettare gli anziani. Questo sono capace di scoprirlo e proclamarlo anch’io senza il suggerimento della Bibbia. In questo la Bibbia non è per niente originale, poiché lo hanno insegnato tutte le religioni e le culture; e lo hanno insegnato prima che si cominciasse a scrivere la Bibbia o si ricevessero rivelazioni. I Cinesi, gli Indiani, gli Indiani d’America, i Greci, Aristotele, Platone, nei poemi sumerici… Per fortuna la Bibbia va d’accordo con questi, se non ha preso da essi per imitazione… Nella Bibbia, si trovano cose veramente originali di un altro tipo”.
   Ili, konsternitaj, pripetis al mi: «ĉu vi estas katolika?»
   Subite la dialogo glitis al alia temo, kvankam samtipa. 		    Loro, costernati, mi chiesero: “Lei è cattolico?”
    Improvvisamente il dialogo si spostò su un altro tema, per quanto dello stesso tipo.
   «Ni legas en Ijob», reprenas la junulo, «ke la tero ne estas plata, ke ĝi havas ovoformon, nome estas globa, dum neniu popolo tion malkovris. Do la biblio estas eĉ fonto de scienco». Kaj li eklegis por poste komenti, iom perfortante la sencon laŭ mi,  eldiraĵon el ĉapitro kaj versegoj kiujn mi ne memoras.
     “Leggiamo in Giobbe”, riprese il giovane, “ che la terra non è piatta, che ha la forma di un uovo, cioè che è un globo, mentre nessun popolo aveva scoperto questa cosa. Quindi la Bibbia è anche fonte di scienza”. E lui cominciò a leggere per poi commentare, secondo me, forzando un po’ il senso, una battuta da un capitolo e da versetti che non ricordo.
   “Jen mia vico”, mi diris. “Se vere en Ijob troviĝas tia aserto… ĝi inspiriĝis de najbaraj kulturoj. Ijob datiĝas je la tria jarcento antaŭ Kristo, dum la suspekto ke la tero estas sfera kaj globa jam aperis en, ekzemple, grekaj verkoj (el Pitagoranoj, Aristotelo, Eratosteno kies teoriaĵoj eble trakuris inter intelektuloj de la hebreaj setlejoj, precipe diasporaj)”. La originaleco de la biblio fontas el aliaj informoj, pli religiaj, vere religiaj”. Ili preskaŭ silentis, eble dubantaj pri mia religia fido, laŭlonge de kvin sekundoj; sed iliaj vortoj ekinvestis novan temon.     “Ora tocca a me”, dissi. “Se veramente in Giobbe si trova questa asserzione… essa si ispirò alle culture vicine. Giobbe è datato al terzo secolo avanti Cristo, mentre il sospetto che la terra fosse sferica o a forma di globo appariva già, ad esempio, negli scritti greci (dei Pitagorici, di Aristotele, di Eratostene le cui teorie forse passarono attraverso gli intellettuali delle comunità ebraiche principalmente della diaspora). L’originilità della Bibbia deriva da altre informazioni, più religiose, veramente religiose”. Loro stettero quasi zitti, forse dubitando della mia fede religiosa, per cinque secondi; ma le loro parole passarono a un nuovo tema.
   «Tamen, oni devas konsenti ke multaj kristanaj religiaĵoj, dogmoj kaj ritoj, estas foje transportitaj el paganenismo tute senmodife, ekzemple da dato de Kristnasko, la triunuo, la infero…»     “Tuttavia, si deve riconoscere, che molte cose riguardanti la religione cristiana, dogmi e riti, a volte sono ripresi dal paganesimo assolutamente senza modifiche, ad esempio la data del Natale, la Trinità, l’Inferno…”.
   Mi lasis ke la maljunuleto aldonu aliajn aferojn montrantajn, laŭ ŝi, ke katolikismo deviis el la bibliaj instruaĵoj, nome paganiĝis.     Lasciai che l’anziana signora aggiungesse altre cose, che dimostravano, secondo lei, che il cattolicesimo ha deviato dagli insegnamenti biblici, cioè si è paganizzato.
   “Sed, sed, sed (mi rabis mian vicon)…se insisti pri la temo pri paganaĵoj en kristanismo-katolikismo, mi montros ke la biblio plenplenas je paganaĵoj. Je nivelo de konceptoj, kaj sekve de praktikoj kaj ritoj. Ekzemple, en la biblio troviĝas invito al la preĝo: jam la paganoj preĝis kaj uzis la koncernajn vortojn antaŭ ol la biblipopoloj ekis preĝi kaj uzis tiujn konceptojn: preĝo por laŭdo, preĝo por pardonpeti, perĝo por obteni favoron… Kaj la konceptoj, kaj do la praktiko, de ofero kaj buĉofero honore al Dio aŭ al dioj: la etnoj, en Mezopotamio, kaj Grekujo, kaj Amerindlandoj kaj sennombraj terlokoj, tion pensis kaj faris antaŭ ol Abrahamo estis invitita oferi sian unikan filon. Kaj ankaŭ la vorto Dio kaj anĝeloj kaj la starigo kaj vizitado al la templo, hejmo de la diaĵo, kaj pilgrimoj al sanktaj lokoj. Ĉion tion inventis paganoj !... Se ni volus purigi la biblion el ĉiuj paganaĵoj, restus, krom la veran vorton de Dio, nur la prepucioj kiujn David eltranĉadis el la malamikoj mortigitaj en batalo (Tio ja jes, originalaĵo!). Se plue pri tio: Israelo enkludis, ekzemple, en sian kredon je la Dio-kreanto, mitojn de la najbaraj popoloj (nome la edena ĝardeno, la kreo per argilo…). Sed, malgraŭ tiuj pruntoj el paganismo kiuj malkaŝas ke Dio estas la Dio de ĉiuj popoloj, la biblio prezentas absolutajn originalaĵojn, kiujn ni konas kaj pri kiuj kune ni esprimas komunan konsenton… malgraŭ ke la diskutado jam konsumis la tempon ambaŭflanke konceditan!”.     “Ma, ma, ma, (rubai il mio turno)… per insistere sull'argomento delle cose pagane nel Cristianesimo-Cattolicesimo, dimostrerò che la Bibbia è strapiena di cose pagane. A livello di concetti, e di conseguenza, di riti e pratiche. Ad esempio, nella Bibbia si trova un invito alla preghiera: già i pagani pregavano ed usavano le dovute parole prima che i popoli della Bibbia cominciassero a pregare ed usassero quei concetti: preghiera di lode, preghiera per chiedere perdono, preghiera per ottenere un favore… Ed i concetti e dunque la pratica, di offerta e di sacrificio in onore a Dio od agli dei: le etnie, in Mesopotamia, in Grecia, e nei territori degli indiani d’America, li pensarono e li fecero prima che Abramo fosse invitato ad offrire il suo unico figlio. Ed anche la parola Dio e angeli e l’edificazione e la visita al tempio, casa della divinità, ed i pellegrinaggi ai luoghi sacri. Tutto questo lo hanno inventato i pagani!... . Se volessimo ripulire la Bibbia da tutte le cose pagane, resterebbero, oltre la vera parola di Dio, solo i prepuzi che David tagliò via ai nemici uccisi in battaglia.(Questa sì è proprio una cosa originale!) Per dire di più su questo tema: Israele incluse, ad esempio, nel suo credere al Dio-creatore, miti dei popoli vicini popoli (cioè il giardino dell’Eden, la creazione con l’argilla…). Ma, malgrado questi prestiti dal paganesimo che rivelano che Dio è il Dio di tutti i popoli, la Bibbia presenta assolute originalità, che noi conosciamo e su cui insieme esprimiamo un comune consenso…malgrado che la discussione avesse già esaurito il tempo che ci eravamo riservati!”
   Ni nin forpermesis promesante aliajn renkontiĝojn. Ĉu utilaj?     Ci congedammo promettendoci altri incontri. Forse utili?
Armando Zecchin
Armando Zecchin
traduzione di Silvia Garnero


18o Congresso Ecumenico: Primo annuncio

Il 18° Congresso Ecumenico si terrà l'anno prossimo in Polonia a Peplin (vicino a Danzica) dal 21 al 28 Luglio 2007, con il tema: "..Dio è amore..". In tale occasione verrà presentata l'enciclica del papa sullo stesso tema.
Maggiori dettagli nel prossimo numero.


NAVIGE EN LA TUT-TERA TEKSAJXO

I Virus e gli Spam

    Con l’uso di internet e della posta elettronica abbiamo molti vantaggi, ma ogni medaglia ha il suo rovescio, usando internet e la posta elettronica corriamo il rischio che il nostro computer “si ammali” a causa dei “virus” o che la nostra casella di posta elettronica si riempia di “posta indesiderata”, i cosiddetti “spam”.

Cosa è un virus?

    Un virus (viruso in E-o), nella sua accezione più generale, è un programma che, a volte, ma non sempre, fa cose dannose al nostro computer, come, ad esempio, la cancellazione di dati, la rivelazione di informazioni confidenziali, l'occupazione di memoria e il rallentamento del computer. La caratteristica che distingue un virus da un comune programma è che si insinua nel computer a nostra insaputa, si attiva in momenti e modi imprevisti ed ha la capacità di duplicarsi e diffondersi in modo autonomo infettando altri computer in qualche modo collegati; sono quindi programmi “quasi vivi”.
Una volta, quando internet non era ancora diffuso, il contagio si trametteva attraverso i dischetti con i quali si copiavano i files da un computer all'altro, ora con l'avvento di internet i virus si propagano soprattutto attraverso la posta elettronica nascosti in un allegato.

Come si propaga un virus via e-mail?

    Il meccanismo è semplice: arriva una e-mail portatrice di virus. Questo viene mandato in esecuzione o, inconsapevolmente, dall’utente, o, in modo automatico, dal computer stesso: da questo momento ogni messaggio che viene spedito potrebbe contenere a sua volta quel virus. I messaggi infetti, a volte, sono spediti “automaticamente “ dal virus stesso, all’insaputa dell’utente.

Come difendersi dai virus?

    La cosa più semplice è quella di non aprite mai gli allegati della posta elettronica se non siete certi della loro provenienza e del loro contenuto. Ciò potrebbe non bastare, quindi installate sul vostro computer un programma antivirus ed aggiornatelo spesso, attivando magari la protezione automatica e l’aggiornamento automatico dell’antivirus; aprite gli allegati provenienti da amici che abbiano a loro volta un valido antivirus, non inoltrate al altri messaggi provenienti da fonte non sicura. Ricordate che se mandate uno stesso messaggio a più destinatari contemporaneamente l'eventuale virus si trasmette a tutti i destinatari.

Lo spam, cioè la posta indesiderata.

    La ricezione di "spam" (spamo in E-o) cioè di posta indesiderata colpisce tutti o quasi, il miglior metodo per non essere disturbati da offerte di farmaci portentosi, di oggetti introvabili ecc. secondo me è di eliminare questi messaggi, scritti con l’oggetto quasi sempre in inglese, ancora prima di leggerli. Si alleggerirà così la propria casella di posta elettronica dopo essersi fatti una bella risata, così come dovrà avvenire se riceviamo messaggi catastrofici del tipo: “domani arriverà sul web un virus micidiale, tenete spento il vostro computer!” oppure: “aiutate un bambino gravemente malato! Fate circolare questa mail tra tutti i vostri amici”! questi due ultimi esempi sono le cosiddette “Bufale”, se volete conservare in buona salute il vostro computer vi basta un antivirus, quanto ai bambini malati, il vostro aiuto sarà benvenuto se inviato personalmente ad una ONLUS a voi nota ed i cui scopi siano a voi ben noti magari già da prima che possedeste il vostro amico computer!
    C'è una direttiva della comuntà europea, recepita dalla legge italiana sulla privacy, che vieta la propaganda via e-mail senza il consenso dell'utente. La legge però non vale negli Stati Uniti, per questo gran parte dello spam è in inglese e proviene da là. Esistono agenzie che cercano in internet indirizzi elettronici per i loro clienti, che li utilizzano ai fini di spam; è quindi buona norma evitare di diffondere in internet il proprio indirizzo di e-mail e quello dei propri amici. Anche per questo, se dovete spedire lo stesso messaggio a molte persone è bene inserire gli indirizzi nella lista "Ccn", come spiegato nel numero scorso, in modo che gli indirizzi di tutti non vengano divulgati a tutti.
Ed ora, A PRESTO! o, per dirlo in Esperanto ĜIS BALDAŬ!
Silvia Garnero


LETEROJ AL REDAKTEJO

Ci perviene il seguente articolo pubblicato sul settimanale diocesano "La vita del popolo" di Treviso e redatto dal nostro associato dr. Quirino Bortolato, già noto ai lettori di Espero Katolika come autore di una "Vita di Pio X" pubblicata a puntate su quella rivista negli anni 2002-2003.

2 GIUGNO 1906: PRIMO INCONTRO DI PIO X CON L’ESPERANTO

Nel 1903, l’anno dell’elezione al soglio pontificio di Pio X, iniziò le sue pubblicazioni la rivista cattolica esperantista Espero Katolika, Speranza Cattolica, organo dell’IKUE, Unione Esperantista Cattolica Internazionale.
L’elezione di Pio X fu salutata nella prima pagina del primo numero di Espero Katolika, con una poesia dedicata al nuovo Papa, una lirica scritta dal poeta nazionale lituano, il famoso sacerdote esperantista Alessandro Daumbrauskas (1860-1938), mostra come fin dalla sua prima comparsa il movimento cattolico esperantista ha sempre avuto filiale devozione, affetto e attaccamento al Santo Padre. La lirica, intitolata a Sua Santità Papa Pio X, è molto breve: Già è finito il vivo lutto generale, il Mistico Corpo è rassicurato da Dio: sul soglio di Pietro la Chiesa Universale saluta Pio!… Digrigna pure i denti, serpente infernale! non ci fa più paura il loro odioso balenìo: nel vento impetuoso e nel fortunale ci guiderà Pio!... Si dica ancora, come per incanto, che la roccia di Pietro è in fatal spolverìo... Grande menzogna! Ecco il Trono Santo, e, su di esso, Pio!... Così operi la cristianità senza timore, fino a quando, secondo la parola di Dio: ci sarà solo un gregge ed un solo pastore... curalo tu, o Pio!...
Pio X la lesse tre anni dopo, in occasione di un’Udienza concessa a mons. Luigi Giambene, professore di ebraico, cameriere segreto di Sua Santità, poi sostituto nell’Ufficio per le indulgenze, fondatore nel 1905 del Gruppo Esperantista Romano.
Egli ebbe più volte occasione di parlare con il Papa della lingua internazionale. Da allora Pio X, sempre affabile, quando vedeva di tanto in tanto mons. Giambene, si rivolgeva a lui bonariamente con il nomignolo di “Monsignor Esperanto”: questa familiarità fece ottenere al Gruppo romano una udienza.
Il memorabile evento ebbe luogo il 2 giugno 1906: nel corso dell’udienza il Pontefice espresse viva simpatia per la lingua internazionale di Zamenhof. Non si trattò d’un ricevimento soltanto formale, ma di un vivace colloquio con gli intervenuti, come ha raccontato mons. Giambene in una sua annotazione manoscritta sul frontespizio della raccolta della rivista Espero Katolika presentata al Santo Padre per l’udienza: “Questo libro” è stato “benignamente accettato”  dal Santo Padre, che “prendendolo in mano [...] ha provato a leggere, ha sorriso, e poi ha detto: «Non posso leggere, ma capisco bene!»”. Era l’inizio di un dialogo col mondo esperantista, che culminerà nel 1951, quando il neo-beato Pio X sarà acclamato patrono universale degli esperantisti cattolici.
Quirino Bortolato


INFORMOJ EL LA LOKAJ GRUPOJ

Trieste

Come preannunciato nel n.2 di K.S.  il13 maggio, a Trieste,  è stata celebrata una S.Messa in esperanto nell'ambito dei festeggiamenti per il centenario di quel gruppo. Alla messa ha presenziato anche il vescovo di Trieste, mons. Eugenio Revignani, che ha rivolto in esperanto il seguente messaggio di saluto:

     Mi sentas la devon danki Triestan Esperanto-Asocion por tiu ĉi ŝanco transdoni al vi ĉiuj la saluton de la Katolika Eklezio en Triesto kaj la mian personan. Kaj dankon al tiu, kiu hodiaŭ prezidas tiun ĉi Eŭkaristian koran celebradon, kaj al kiu mi direktas mian fratan amsenton.
    Estis vere feliĉa intuicio tiu de d-ro Zamenhof, krei lingvon kiu, ne anstataŭante ian ajn nacian lingvon, povu utili al pli vasta interhoma komunikado tra la mondo. Inspiri al li ideon pri internacia lingvo certe estis la nobla aspiro pri nova homaro, ne koninta lingvan malkomprenemon, sed favorita per malferma kaj universala dialogo, taŭga por konsenti al ĉiu homo koni la alian, kompreni ties penson, kundividi sentojn, interplekti rilatojn de sincera estimo kaj kunlaborado. Kaj estas multaj en kaj ekster Eŭropo, hodiaŭ, kiuj parolas en Esperanto por starti novajn konatiĝojn, plifirmigi amikecajn rilatojn, favori interŝanĝon inter diversaj kulturoj.
    La universala vizio de la Katolika Eklezio tutcerte ne subtaksas la eblecojn, kiujn tiu ĉi lingvo povas doni por disvastigo de la Evangelio kaj por realigado de mondo kies estonteco estu konkorda kaj paca.
    Kaj estas en tiu ĉi Eŭkaristio, hodiaŭ ĉi tie celebrata, ke via sindevigo elprenas kaj konfirmas la kristanan dimension pri via persona engaĝiĝo kaj tiu de viaj asocioj:
Al vi mian dankon kaj mian bondeziron kaj por vi mian preĝon kaj ĉian benon.
La Episkopo de Trieste
S.E. MONS. EUGENIO RAVIGNANI

(informis Serio Boschin)

QUOTE E NORME ASSOCIATIVE ANNO 2006

Associato ordinario con Katolika Sento (SO)
Associato giovane(SG)
Associato familiare (SF)
Associato ordinario con Espero Katolika (SOE)
Solo abbonamento a Katolika Sento (AK)
Solo abbonamento a Espero Katolika (AKE)
Associato sostenitore (SS)
Associato sostenitore con Espero Katolika (SSE)  		17,00 €
8,50 €
8,50 €
38,00 €
10,00 €
21,00 €
34,00 €
76,00 €

Il periodico Katolika Sento viene inviato a tutti gli associati, tranne che per i familiari.
E' associato giovane chi non ha superato i 25 anni.
E' associato familiare chi convive con altro associato.
Per l'abbonamento all'estero aggiungere 6 euro per spese di spedizione.
Specificare nella causale del versamento la categoria dell'associato, l'anno di nascita dei giovani, l'esatto indirizzo per il recapito del periodico K.S., la destinazione di eventuali offerte.
I gruppi locali con almeno 10 soci trattengono 2,10 euro per l' associato ordinario e 1,05 per l'associato giovane o familiare, mentre la quota dei soci individuali va interamente all'UECI.
I versamenti vanno fatti sul C.C. Postale  n.  47127675
Unione Esperantista Cattolica Italiana  U.E.C.I


SCIIGOJ EL AFRIKO

Carissimi,
    prima di partire il 16 p.v., assieme ad altri nove soci del CER-ES, per il Togo e per il Benin, vi do le utlime notizie:
    Alla data di oggi, 11 giugno, le adozioni solo arrivate a quota 29: 23 per Tozounmé/Benin, grazie alla infaticabile Tamara Galimberti, e 6 per Goma. Non c'è male, se pensiamo che siamo partiti solo sei mesi fa!...
    Venerdì scorso tutti i partenti si sono ritrovati in sede per i dettagli: trasporto di sei pannelli fotovoltaici, pompa idraulica, materiale vario per l'installazione (altro materiale si spera di trovarlo in Benin!) per un costo di oltre 6.000 euro. Le offerte arrivano, grazie a Dio ed al buon cuore della popolazione. Quando la gente sa dove va a finire il denaro, è generosa. Tra ieri e oggi sono arrivate dai riminesi quasi 1.500 euro. Solo dal Mercatino di domenica scorsa e di oggi 805!...Anche la Caritas diocesana di Rimini mi ha consegnato l'altro ieri 1.000 euro.
    Tutto questo ci fa ben sperare per poter esaminare con la popolazione di Tozounmé altri progetti:
1. Un impianto moderno di apicultura.
2. Una casa per lo studente a Lokossà con la possibilità anche di affittare dei locali e pagarsi le spese di manutenzione e di gestione.
3. Borse di studio per gli studenti e per l'alfabetizzazione degli adulti.
4. Una banca prestiti in natura (cioè il costo di un capo di bestiame, ad es. una capra si paga con i capretti, di una pecora con gli agnellini ecc.!) 
    La prima bimba adottata a Goma/Congo, Kahindo Muchipi, da parte di due fidanzati di Rimini che indichiamo con le sole iniziali A e D, ha una storia commovente che Alexis ci ha raccontato in una sua lettera. Eccovela :

Karega frato en Kristo, Pastro Duilio.
    Kun profunda ĝojego el nia koro, ni ricevis la mesaĝon pri la adoptado de la filineto Kahindo Muchipi per fraŭlino D.T. La patrino de Kahindo, kiu nomaĝas Charlotte Luanda, mia edzino Mariamo, la IKUE-anoj de Goma kaj mi laŭdas la Eternulon pro Lia boneco kaj dankegas nian fratinon D. por tiu laŭdinda decido. Al ni mankas vortoj por esprimi tiun ĝojegon.
1. Ni konsentas kun vi, ke Alphonse Waseka kaj mi flegu tiun adoptadon kaj pri la monsendado. Ni informos la bonfarantinon pri ĉiaj progresoj kaj evoluoj de la adoptita filineto Kahindo kaj ankaŭ pri ĉiuj la adoptotaj infanoj. Ni metos en kontakto la infanojn kun iliaj adoptantoj.
2. Pri la aĝo de Kahindo Muchipi: Ŝi estas 8 jaroj, ne 10 kiel oni lastetempe skribis. Ŝia patro Bwira Joseph mortis la 16an de aprilo 2002. Ni sendos al vi poŝte la medecinaleteron pri lia morto. Kaŭzo de lia morto: S-ro Joseph Bwira mortis kiam ili forkuris la militojn en ilia naskiĝregiono Masisi kaj Walikale, li ekmalsanis en Goma kien ili forkuris kaj pro manko de kuraco, li mortis kaj lasis lia edzinon kaj 8 infanojn, tio la 16an de aprilo 2002. La patrino de Kahindo estas Charlotte Launda, ĉiuj restis sen helpanto nek helpo.
3. Mallonga familia historio de Kahindo Muchipi :
    La filineto Kahindo Muchipi estas la antaŭlasta infano de sia familio je 8 infanoj. Ŝi estis en la unua ĉambroklaso de unua grada lernejo, sed pro morto de sia patro kaj malbona financa situacio de sia patrino, ŝi ne daŭrigis la studojn. Post la morto de sia edzo, Charlotte Luanda, patrino de Kahindo, ricevis zorgon de iu alia virino kies edzo ankaŭ mortis. Ĉiuj sen helpanto nek helpo; kiu el ili helpos la alia? Tial iam la Asocio "CROIX-ROUGE" klopodis, dum du jaroj, helpi la du unuajn infanojn de la familio Bwira , sed poste tiu Asocio ĉesis ian helpon. En 2005, la IKUE-anoj malkovris tiun familion. Kiam la virino, kiu loĝigis la familio lasita de Bwira, eksciis ke IKUE-anoj de Goma donis al ili 10 usonajn dolarojn, ĵetis Charlotte Luanda kaj siaj infanoj eksteren de sia domo. Hodiaŭ, Charlotte kaj ŝiaj infanoj loĝas en ĉambreto en kiu iu alia bonulo konsentis loĝi ilin. Laste, nia asocio "ESPERO KATOLIKA" de Goma ĵus donis 15 usonajn dolarojn al tiu familio por la lernejaj kostoj de siaj infanoj, kiuj studas. Charlotte estas kuraĝa virino; ŝia tuta espero estas en Dio. Ŝi ne deziras ankoraŭ reiri en sian naskiĝvilaĝon, kie ŝi loĝis kun sia mortinta edzo Bwira, ĉar la vilaĝo estas tre malsekura kaj malordigita pro ĉiutagaj militoj. Ankaŭ ĉar la tuta familio de ŝia edzo jam mortis. Larme ĉe la okuloj, mi skribas tiun etan familian historion de Kahindo M. precipe pro malbona stato en kiu tranoktas tiun familion. Se IKUE-grupo de Goma havus proprajn lokojn por ĝiaj aktivadoj, la patrino de Kahindoi ege laborus per sia dinamismo por la centro kaj por la enkadrigo de la infanoj. Tiucele, ni preĝegas Dion por ke Charlotte trovu propran ĉambreton en kiu loĝi kun siaj infanoj.
    Ni amas vin, ligitaj en la servo de la homaro.
Alexis

    Abbiamo inviato il denaro dell'adozione della bimba ed anche di altre adozioni. Ed ecco da un messaggio di Alexis come si sta risolvendo il problema:

Saluton kara Duilio kaj gefratoj niaj Cer-es-anoj.
    Karaj gefratoj, ni trovis dometon por Charlotte kaj siaj infanoj (Bora Uzima, Kahindo ktp). Ni trovis por ili dometon je tri ĉambroj kaj saloneto (ellignan dometon), ni donis la garantion de 250.$  (25.$ monate por 10 monatoj). Ni aĉetis ankaŭ seĝetojn (30.$) kaj donis al ili 50.$-n por la nutraĵo. Ili ricevis iom ankaŭ dum la disdivido de la nutraĵo al la orfoj. Nia intenco estas plifortigi nutrasituacion fine de ĉiu monato laŭ la Dia volo kaj la ebleco de la bonfarantoj.
Dio benu,
 Alexis

    Cosa mi dite? Quando ritorneremo vi faremo sapere tutto...quello che riusceremo a ricordare!...
A risentirci. Ĝis revido post la 29-a de junio! Salutojn.
Don Duilio Magnani


AMUZE

Ĉiu ajn rajtas kontribui sendante al ni siajn humoraĵojn, kondiĉe ke ili estu en Esperanto.

Duone

Du amikoj, iris al picejo por havi vespermanĝon kaj, vidinte la grandon de la picoj, decidas ke unu pico por ambaŭ sufiĉos. Ili elektas la picon laŭ sia gusto kaj, kiam la kelnero alportas ĝin, oni dividas ĝin duone. Tiu kiu dividis, pretas preni la parton kiu ŝajnas esti la pli granda, sed la alia diras:
- Ho ne, vi dividis, do mi rajtas unue elekti!
- Elektu do...- diras la dividinto.
Kiam la alia prenas la parton pli grandan, la unua protestas:
- Tiel ne decas! Vi estas malĝentila!
- Nu, kion vi farus se vi estus en mia kazo?
- Nu, mi prenus la parton pli malgrandan!
- Tiun vi havas! Kial do vi plendas?

Dieto

- Mia kuracistino diris ke mi iom tro pezas, kaj ŝi fiksis por mi tro striktan dieton.
- Ĉu ĝi estas tiom malfacila?
- Fakte, mi ne komprenas kial mi devas malsatmorti... nur por vivi pli longe!

Maljunulinoj kiuj naskas

Per la plej ĝisdata teknologio, 69 jaraĝa virino naskis bebon. Post kiam ŝi revenis hejmen, ŝiaj parencoj vizitis ŝin.
- Ĉu ni rajtas vidi la bebon?" demandis unu.
- Ankoraŭ ne - la patrino respondis - unue mi preparos kafon kaj ni iom babilu.
Post duonhoro alia parenco petis:
- Ĉu nun ni povas vidi la bebon?
- Ankoraŭ ne.
Ili atendis iom da tempo poste ree demandis
- Ĉu nun ni povas vidi la bebon?
- Ankoraŭ ne.
Iĝinte malpaciencaj, ili demandis:
- Kiam do ni efektive vidos lin?
- Kiam li ploros
- Kiam li ploros!? Kial ni devas atendi ĝis kiam li ploras?
- Ĉar mi forgesis kie mi lasis lin!
 (sendis Silvia Garnero)


IL NUOVO COMITATO CENTRALE U.E.C.I.

A seguito delle elezioni che si sono tenute a Como nell'ambito del congresso UECI, è stato rinnovato il Comitato Centrale, che ora risulta così composto:

Presidente: Giovanni DAMINELLI, via Lombardia 37, 20099 Sesto S.Giovanni (MI) – tel. 02.2621149
Vice presidente: Paola AMBROSETTO, via Emo 9/C, 30173 Mestre (VE) – tel. 041.5341532
Segretario: Marco POLITI, Via Montemartini 4, 20139 Milano – tel. 02.5395237
Consiglieri:
don Duilio MAGNANI (segretario per l'informazione), viale C.Zavagli 73, 47900 Rimini, tel.-fax 0541.26447
Giovanni CONTI (cassiere e organizzazione congressi), via F.Filzi 51, 20032 Cormano (MI) – tel. 02.66301958 – fax 02.66302110
Carlo SARANDREA, Via di Porta Fabbrica 15, 00165 Roma – tel. 06.39638129
Norma COVELLI CESCOTTI, via E.Fermi 29, 38100 Trento – tel. 0461.925210
Marsilio GUAZZINI, Via Coletti 108/A, 47900 Rimini – 0541.22993
Assistente Ecclesiastico: mons. Giovanni BALCONI, p.zza Duomo, 16, 20122 Milano, tel. 02.878014 (ab.) - 02.8556274 (Curia);
Grafica e impaginazione di Katolika Sento: Mario GUlLLA, via Benadir 62, 13100 Vercelli, tel. 0161.259397
Nota bene: Tutte le comunicazioni alla redazione di Katolika Sento, vanno spedite al presidente UECI.
- Per i versamenti in denaro utilizzare il c.c.p. n. 47127675 intestato a UNIONE ESPERANTISTA CATTOLICA ITALIANA (U.E.C.I.) ricordando di mettere sempre la causale del versamento.