La prima enciclica di papa Benedetto XVI

La unua encikliko de papo Benedikto la 16.a

Alla sua prima Enciclica "Dio è Amore" il papa dà questa motivazione:
In un mondo in cui al nome di Dio viene a volte collegata la vendetta o perfino il dovere dell'odio e della violenza, questo è un messaggio di grande attualità e di significato molto concreto. Per questo nella mia prima Enciclica desidero parlare dell'amore, del quale Dio ci ricolma e che da noi deve essere comunicato agli altri.

De sia unua Encikliko "Dio estas Amo" la Papo donas ĉi tiun kialon:
En iu mondo, kie al nomo de Dio kelkfoje oni kunligas la venĝon aŭ eĉ la devon malami kaj perforti, ĉi tiu mesaĝo estas ege aktuala kaj havas tre konkretan signifon. Pro tio en mia unua Encikliko mi deziras paroli pri la amo, per kiu Dio nin plenigas kaj kiu devas esti de ni transdonata al la aliuloj.

L’Enciclica è articolata in due grandi parti. La prima offre una riflessione teologico-filosofica sull’«amore» nelle sue diverse dimensioni – eros (amore tra uomo e donna), philia (amicizia), agape (amore oblativo) – precisando alcuni dati essenziali dell’amore di Dio per l’uomo e del legame di tale amore con quello umano. La seconda parte tratta dell’esercizio concreto del comandamento dell’amore verso il prossimo.

La Enciklico konsistas el du grandaj partoj. La unua proponas teologi-filozofian prikonsideron pri la «amo» laŭ ties diversaj aspektoj – eros (amo inter viro kaj virino), philia (amikeco), agape (sindona amo) – precizigante kelkajn esencajn elementojn de la Dia amo por la homo kaj de la interligo inter tiu amo kaj la homa amo. La dua parto pritraktas la konkretan praktikadon de la ordono de amo al proksimulo.

Fermeremo la nostra attenzione solo sulla prima parte perchè l'argomento è affine al tema del nostro prossimo congresso UECI. Eccone una sintesi:

Ni haltigos nian atenton nur ĉe la unua parto, ĉar la temo interrilatas kun la temo de nia venonta UECI kongreso. Jen ĝia resumo:

Nella molteplicità di significati del termine «amore», emerge, come amore per eccellenza, quello tra uomo e donna, che nell’antica Grecia era indicato col nome di eros. Nella Bibbia, e soprattutto nel Nuovo Testamento, la parola eros viene messa ai margini in favore del termine agape per esprimere un amore oblativo. Questa nuova visione dell’amore, una novità essenziale del cristianesimo, non di rado è stata valutata come rifiuto dell’eros e della corporeità. Anche se tendenze di tal genere ci sono state, il senso di questa evoluzione è un altro. L’eros, posto nella natura dell’uomo dal suo stesso Creatore, ha bisogno di disciplina, di purificazione e di maturazione per non perdere la sua dignità originaria e non degradare a puro «sesso», diventando merce. Una prima indicazione la possiamo trovare nel Cantico dei Cantici, un testo poetico, ben noto ai mistici, rivolto ad esaltare l'amore coniugale per il quale viene usato il termine agape. La fede cristiana considera l’uomo come un essere nel quale spirito e materia si compenetrano a vicenda. La sfida dell’eros può dirsi superata quando, nell’uomo, corpo e anima si ritrovano in perfetta armonia. Allora l’amore diventa, sì, «estasi», ma non nel senso di un momento di ebbrezza passeggera, ma come il dischiudersi, di un io chiuso in se stesso, verso la sua liberazione nel dono di sé, verso il ritrovamento di sé, anzi verso la scoperta di Dio. In definitiva, eros e agape esigono di non essere mai separati completamente: quanto più trovano il loro giusto equilibrio, tanto più si realizza la vera natura dell’amore. L’eros, che inizialmente è soprattutto desiderio, nell’avvicinarsi all’altra persona, porterà a cercare sempre più la felicità dell’altro, a donarsi e desiderare «esserci per» l’altro: così in esso si inserisce e si afferma il momento dell’agape. Nell'Antico Testamento, specialmente nei profeti Osea ed Ezechiele, l'amore di Dio per il suo popolo, può essere qualificato come eros e tuttavia anche totalmente agape. In Gesù Cristo, che è l’amore incarnato di Dio, l’eros-agape raggiunge la sua forma più radicale. Nella morte in croce, Gesù, donandosi per rialzare e salvare l’uomo, esprime l’amore nella forma più sublime. A questo atto di offerta Gesù ha assicurato una presenza duratura attraverso l’istituzione dell’Eucaristia, in cui sotto le specie del pane e del vino dona se stesso per unirci a Lui. Partecipando all’Eucaristia, veniamo coinvolti nella dinamica della sua donazione, ci uniamo a Lui e allo stesso tempo ci uniamo a tutti gli altri ai quali Egli si dona; diventiamo così tutti «un solo corpo». In tal modo amore per Dio e amore per il prossimo sono veramente fusi insieme.

El la multflankaj signifoj de la termino «amo», evidentiĝas, kiel amo antonomazie, tiu inter viro kaj virino, kiu en la antikva Grekio estis nomata eros. En la Biblio, kaj precipe en la Nova Testamento, la vorto eros estas flankenmetita favore al la termino agape por esprimi sindoneman amon. Ĉi tiu nova pensmaniero pri amo, esenca novaĵo de kristanismo, ne malofte estas taksata kiel rifuzo de eros kaj de korpeco. Ankaŭ se statis tiaj tendencoj, la senco de ĉi tia transiro estas alia. Eros, enmetita en la homa naturo de lia Kreinto mem, bezonas disciplinon, puriĝon kaj maturiĝon por ne perdi sian originan dignon kaj ne malnobliĝi ĝis nura «sekso», sin reduktante al varo. Unuan indikon oni povas trovi en la Alta Kanto, poezia teksto, bone konata de la mistikuloj, celanta laŭdegi la intergeedzan amon por kiu estas uzata la termino agape. La kristana kredo konsideras la homon kiel estaĵon en kiu spirito kaj materio interpenetras unu en la alian. La defion de eros oni povas diri superita, kiam, en la homo, korpo kaj animo troviĝas en perfekta harmonio. Tial la amo iĝas, ja, «ekstazo», se ne en la senco de forpasanta ebriiĝo, sed kiel malfermiĝo de ia mio, enfermita en si mem, al ĝia liberiĝo direkte al sindonemo, al sinretrovo, eĉ al la malkovro de Dio. Konklude, eros kaj agape postulas esti neniam tute disigitaj: ju pli ili trovas sian justan ekvilibron, des pli efektiviĝas la vera naturo de amo. Eros, kiu je la komenco estas precipe deziro, dum la alproksimiĝo al alia persono, emos serĉi pli kaj pli la feliĉon de la alia, sin foroferi kaj deziri «ĉeesti por» la alia: tiel en ĝin enŝoviĝas kaj enstabliĝas la momento de agape. En la Malnova Testamento, precipe ĉe la profetoj Hoŝea kaj Jeĥezkel, la amo de Dio por sia popolo povas esti pritaksata kiel eros kaj tamen ankaŭ kiel tute agape. Ĉe Jesuo Kristo, kiu estas enkarniĝinta dia amo, la duopo eros-agape atingas sian plej radikalan formon. Per sia morto surkruce, Jesuo, oferante sin mem por restarigi kaj savi la homon, esprimas la amon en ĝia plej elstara formo. Al ĉi tiu sinofera ago Jesuo firmigis sian daŭran ĉeeston per la starigo de Eŭkaristio, pere de kiu, sub formo de pano kaj de vino, Li donacas sin mem por unuigi nin al Li. Partoprenante la Eŭkaristion, ni estas kuntrenataj en la disvolviĝo de lia sindonemo, ni, unuiĝante al Li, unuiĝas al ĉiuj aliuloj al kiuj Li sin donas; tiel ni ĉiuj fariĝas «ununura korpo». Tiamaniere amo por Dio kaj amo por la proksimulo vere kunfandiĝas.

La encikliko Deus Caritas Est fermiĝas per ĉi tiu alvoko al la Madono. Ni volas dediĉi ĝin al Ŝi en ĉi tiu monato Majo al Ŝi dediĉita.

Sankta Maria, Dipatrino,
vi donacis al mondo la veran lumon,
Jesuon, vian Filon - Dian Filon.
Vi vin transdonis plene
al la alvoko de Dio
kaj tiel vi fariĝis fonto
de la boneco kiu fontas el Li.
Montru al ni Jesuon. Nin konduku al Li.
Instruu al ni Lin koni kaj Lin ami,
tial ke ankaŭ ni povas
fariĝi kapablaj je vera amo
kaj esti fonto de viva akvo
meze de soifanta mondo.

(Benediktus PP XVI)

(daŭrigo) Kvara kaj lasta parto.

(continuazione) Quarta e ultima parte.

Elimininte kaj interpretinte diversemaniere la Pekon Originan, ni vidas reveni la problemo de la malbono (sufero, morto ktp): de kie kaj pro kio ĝi okazas?
Ni provu trovi respondon.
Por tion konkretigi, esencas distingi, en ĉiu okazaĵo kaŭzanta suferon, du paralelajn flankojn: la fakto ke, en si mem, ĝi estas fonto de doloro, kaj nia interpreto pri ĝi:

Avendo eliminato ed interpretato in modo diverso il Peccato Originale, vediamo ritornare il problema del male (sofferenza, morte, ecc.) da dove e perché accade?
Proviamo a trovare una risposta.
Per rendere concreto questo, è essenziale distinguere, in ogni occasione che causa sofferenza,due aspetti paralleli: il fatto, che, in se stesso, è fonte di dolore, e la nostra interpretazione di esso:

1) La fakto de la dolora konstato:
Konsiderinte sendiskuta, flanke de la leganto de ĉi tiuj artikoloj, la akcepton de la kristana kredo (alie nia procedo devus rapide rekomenci per aliaj proceduroj kaj ekaj premisoj), oni devas konkludi ke la evento en si mem dependas, finfine, nur de Dio, kaŭzo unua kaj unika en la universo kreita.

1) Il fatto della constatazione dolorosa:
Avendo considerato indiscutibile, da parte del lettore di questo articolo, l’accettazione della Fede cristiana (altrimenti il nostro procedimento dovrebbe rapidamente ricominciare con altre procedure ed altre premesse iniziali), si deve concludere chel’evento in se stesso dipende, alla fine, solo da Dio, causa prima ed unica nell’universo creato.

Resumitaj bibliaj pruvoj: "Ankaŭ la haroj de via kapo estas ĉiuj kalkulitaj" (Mt 10,30; Lk 12,7); "Kiu el vi, per zorgado, kapablas aldoni unu ulnon al sia staturo? (Mt, 6,27).

Prove bibliche riassunte in: "Anche i capelli del vostro capo sono tutti contati"( Mt.10, 30; Lc.12,7); "Chi di voi, per quanto si dia da fare può aggiungere un cubito alla propria statura? (Mt 6, 27).

Komparu la versegojn de Jobo: "La Sinjoro donis, la Sinjoro maldonis: estu benita la nomo de la Sinjoro" (1,21).

Paragonate i versetti di Giobbe: "Il Signore ha dato, il Signore ha tolto; sia benedetto il nome del Signore"(1, 21).

Povas esti cititaj sennombraj sampruvaj tekstoj.
NB. Tiu ĉi respondo, unuavide, bruas sakre (aparte se komparata kun la zorgo defendi Dion laŭ la instiga penso de la biblia Saĝulo al kiu plaĉas legigi ke "Dio nek kreis morton, nek plezuriĝas pri la ruiniĝo de la vivantoj" kaj, tial, ĝi (la respondo) pli naŭzas ne nur la kristanan konscion kritike demandantan: kia Patro estas iu Dio kiu volas turmenti siajn filojn per ĉiuspecaj suferoj? Tio estus sadismo, ne amo!

Possono essere citati innumerevoli testi con le stesse prove.
NB. Questa risposta, a prima vista, suona come blasfema (specialmente se paragonata con la preoccupazione di difendere Dio, secondo il pensiero esortativo del Sapiente biblico al quale piace far leggere che "Dio né ha creato la morte, né si è compiaciuto della rovina dei viventi" e, perciò essa (la risposta) ripugna di più non solo alla coscienza cristiana che si chiede criticamente: che specie di Padre è un Dio, che vuole tormentare i suoi figli con sofferenze di ogni tipo? Quello sarebbe sadismo, non amore!

Pro tio, ĉiam kun la intenco forigi la penson, ke Dio estas la kaŭzo de la sufero, oni serĉis aliajn kaŭzojn: ekskludinte, ke estas kaj agas principo de la malbono (aserto interalie rifuzita de ĉiuj kristanaj konfesioj) kaj ekskludinte la Pekon Originan (se pripensitan aŭgustinmaniere), oni disdonis la kulpojn

Per questo, sempre con l’intenzione di respingere il pensiero che Dio sia la causa della sofferenza, si sono cercate altre cause: avendo escluso che esiste ed agisce il principio del male (asserzione tra l’altro rifiutata da tutte le confessioni cristiane) e avendo escluso il Peccato Originale (se pensato in modo agostiniano), si sono distribuite le colpe:

1. al la diablo
2. al la malboneco de la homoj
3. al la hazardo.

1. al diavolo
2. alla cattiveria degli uomini
3. al caso.

Sed neniu el tiaj respondoj komplete kontentigas la postulojn de la racio kaj kredo:

Ma nessuna di tali risposte accontenta completamente i postulati della ragione e della fede:

• La diablo:
• ĝi, se imagita kiel persono (supernatura aŭ natura laŭvole), estas kreita kaj, tial, dependas de Dio. Kaj tiam jen demando: kial Dio ĝin lasas liberaganto? Se, male, ĝi estas personigo de la malbono (laŭ ĉiam pli disvastigita opinio inter teologoj), ĝi ne povas esti kaŭzo de la malbono ĉar metafora personigo ne aktivas.

• il diavolo
• : esso, se immaginato come persona (soprannaturale o naturale, come si vuole), è stato creato e, perciò, dipende da Dio. Ed allora ecco una domanda: perché Dio lo lascia agire liberamente? Se, al contrario, esso è la personificazione del male (secondo un’opinione sempre più diffusa tra i teologi), non può essere una causa del male, poiché una personificazione metaforica non agisce.

• La malboneco de la homoj.
• Ne tuta la malbono procedas de la homo (ekzemple fulmo, tertremo, natura morto ktp). Se tiaĵojn oni vidas kiel diajn punojn, jen revenas la respondo de Aŭgusteno, jam flankenmetita (ĉar racie kaj teologie malkontentiga). Pri la granda ero de sufero kaŭzita de la homoj, naskiĝas la demando: kial Dio lasas ke tiaj fihomoj damaĝu la aliajn? Kial li - Amo senfina - ne blokas la fihomojn? Kaj ne valoras respondi, ke ili estas liberaj, ĉar libero ne koincidas kun la kapablo fari, sed kun la kapablo libere elekti laŭ aŭ kontraŭ la vero konita. Igi efekta la liberan elekton de la homo dependas ne de la homa volo, sed de Dio, efektiviga kaŭzo de ĉio.

• La cattiveria degli uomini.
• Non tutto il male proviene dall’uomo ( ad esempio il fulmine, il terremoto,la morte naturale, ecc.). Se si vedono queste cose come punizioni divine, ecco ritorna la risposta di Agostino, già accantonata (poiché non capace di accontentare razionalmente e teologicamente). Circa la grande quantità di sofferenza causata dagli uomini, nasce la domanda: perché Dio lascia che tali uomini malvagi danneggino gli altri? Perché Lui – Amore infinito - non blocca i malvagi? E non vale rispondere, che questi sono liberi, poiché la libertà non coincide con la capacità di fare, ma con la capacità di scegliere liberamente pro o contro la verità conosciuta. Rendere effettiva la libera scelta dell’uomo non dipende dalla volontà umana, ma da Dio, causa efficiente di tutto.

• La hazardo:
• tiu ĉi estas nia nescio pri la kaŭzo de la eventoj. Diri, tial, ke la malbono okazas "hazarde" egalvaloras diri, ke ni ne konas la kaŭzon de la malbono; se, fine, la hazardo vere agus, temus pri potenco eksterdia, do kontraŭ la unikeco de Dio.

• il caso:
• questo è la nostra inconsapevolezza circa la causa degli eventi. Perciò, il dire che il male avviene "per caso" equivale a dire che non conosciamo la causa del male; se, alla fine, il caso agisse veramente, si tratterebbe di una potenza al di fuori di Dio, dunque, contro l’unicità di Dio.

Konklude: la kaŭzo, unua kaj lasta, de la "Dolora Fakto", same kiel de ĉiu evento, estas Dio! Al tiu konkludo helpas Job (2,10): "Se ni akceptas el Dio la agrablon kial ni ne devas akcepti el li ankaŭ la malagrablaĵon?" (Estu permesite al leganto, senaroge, precizigi Jobon: "...akcepti kion ni taksas malagrablaĵon..."

In conclusione: la causa unica ed ultima, del "Fatto doloroso", così come di ogni evento, è Dio! A questa conclusione ci aiuta Giobbe (2,10): "Se accettiamo da Dio ciò che è gradevole, perché non dobbiamo accettare da Lui anche le cose sgradevoli?" (si consenta al lettore di precisare, senza alcuna presunzione, quanto dice Giobbe: "...accettare ciò che noi consideriamo sgradevole…".

2. Nia interpreto pri la Dolora Fakto.
Kiu ajn fakto povas esti interpretita, de ni, kiel "bono" aŭ kiel "malbono", laŭ ĝia kontentiga naturo. Tamen la "bono" aŭ la "malbono" ne kuŝas en la fakto, sed en nia taksado pri ĝi, en nia interpreto pri ĝi. Fakte, la sama fakto povas esti juĝata bona flanke de iu kaj malbona flanke de alia. Ekzemple: tertremo estas juĝata malbono flanke de tiu kiu per ĝi suferas, sed bono flanke de konstruantoj (cinikaj certe!) de antaŭkonstruitaj strukturoj.

2. La nostra interpretazione del Fatto Doloroso.
Qualunque fatto può essere interpretato da noi come "bene" o come "male", a seconda della sua natura di dare soddisfazione.Tuttavia il "bene" o il "male" non sta nel fatto, ma nel nostro giudizio su di esso. Infatti, lo stesso evento può essere giudicato buono da parte di uno e cattivo da parte di un altro. Ad esempio: un terremoto è giudicato un male da parte di colui che con esso soffre, ma un bene da parte dei costruttori (certamente cinici!) di strutture prefabbricate.

Fido je Jesuo Kristo estas interpreti ke kiu ajn evento, ankaŭ doloriga, devenanta de Dio, kiu estas Patro, ne povas esti ol amago por mi, pri kiu ne ĉiam nun komprenas la sekretan logikon.

Fede in Gesù Cristo è interpretare che qualunque evento, anche doloroso, che viene da Dio, che è Padre, non può essere che un atto di amore per me, di cui non sempre ora comprendo la logica segreta.

Sed, se mi komprenus, estus ankoraŭ Fido la mia? Oni aŭdu pri tio Sanktan Paŭlon: "por tiuj kiuj amas Dion, ĈIO kooperas por la bono" (Rom 8,28); oni legu ankaŭ Rom 8,37-39.; oni vidu ankaŭ Jo 3,16: "Dio tiom amis la mondon ...".

Ma, se comprendessi, sarebbe ancora Fede la mia? Si senta su questo San Paolo: "per quelli che amano Dio, TUTTO coopera al bene" (Rom. 8,28); si legga anche Rom. 8, 37-39; si veda anche Giov.3, 16: "Dio ha tanto amato il mondo…".

Antaŭ la demando pri la sufero, oni, do, devas elekti per kia juĝo ĝin interpreti: aŭ la mondo estas absurdaĵo (= mankas logiko: se ne komprenas mi, signifas ke logiko mankas! - stulta orgojlo!) aŭ la mondo estas mistero (= la mondo obeas al logiko de amo, malgraŭ ke mi ne komprenas - al mi ĉio klariĝos en la estonta vivo).

Davanti alla domanda sulla sofferenza, dunque, si deve scegliere con quale tipo di giudizio interpretarla: o il mondo è un’assurdità (manca una logica, se non capisco io, significa che manca una logica! – stolto orgoglio!) o il mondo è un mistero (il mondo obbedisce ad una logica d’amore, benché io non capisca – a me tutto sarà chiarito nella vita futura).

Obĵeto: Sed reale ekzistas tiu alia vivo?

Obiezione: Ma realmente esiste quell’altra vita?

La resurekto de Jesuo (por tiu kiu ĝin akceptas) estas la garantio ke la eterna vivo vere ekzistas por ĉiuj kaj ne estas konsoliga inventaĵo... Plensignifa, prie, la instruo de Jesuo antaŭ sia pasiono: "Patro, se vi volas, formetu de mi tiun kalikon. Tamen plenumiĝu ne mia volo, sed la via" (Lk 22,42; Mt 26,39; Mk 14,36). Do, la sufero kuŝas en la amplano de Dio, kies logiko klariĝos nur per kaj post la resurekto.

La Resurrezione di Gesù (per colui che la accetta) è la garanzia che la vita eterna esiste veramente per tutti e non è un invenzione consolatoria… Al riguardo è pieno di significato l’insegnamento di Gesù prima della Sua passione: " Padre, se vuoi, allontana da me questo calice. Tuttavia si compia non la mia volontà, ma la Tua" (Lc.22,42; Mt.26,39; Mc. 14,36.). Dunque la sofferenza si trova nel piano amoroso di Dio, la cui logica si chiarirà solo con e dopo la Risurrezione.

Estas ankaŭ la Patronia kiu igas nin preĝantaj: "Fariĝu via volo" (eĉ se nia tento dirus: "Kondiĉe ke ĝi koincidu kun la mia").

C’è anche il Padre Nostro che ci fa pregare: "Sia fatta la Tua volontà" (anche se la nostra tentazione direbbe: "A condizione che essa coincida con la mia").

Konklude, la kristano vidas la suferon kiel provon por la kredo, kiel invito de la Patro teni viva la atenton pri la eterna vivo, en kiu sufero estos definitive eliminita: "Kaj mi aŭdis voĉon grandan el la trono dirantan: Jen la tabernaklo de Dio estas kun la homoj kaj li loĝos kun ili… kaj la morton ne plu ekzistos…" (Ap 21, 3-4).

In conclusione, il cristiano vede la sofferenza come prova per la Fede, come un invito del Padre a tenere viva l’attenzione sulla vita eterna, nella quale la sofferenza sarà definitivamente eliminata:" E sentii una grande voce dal trono che diceva: Ecco il tabernacolo di Dio è con gli uomini ed abiterà con loro….e la morte non esisterà più…" (Ap. 21, 3-4).

Obĵeto: sed, se la "malbono" (tiu kiun ni, per nia mallarĝa juĝkapablo, nomas "malbono") estas volita de Dio, kial lukti kontraŭ la "malbono"? Estus kiel kontraŭi la dian volon!

Obiezione: ma se il "male" (quello che noi, con la nostra ristretta capacità di giudizio, chiamiamo "male") è voluto da Dio, perché lottare contro il "male"? Sarebbe come contrastare la volontà di Dio!

Respondo: La aktivado de Jesuo kaj de la Eklezio (mirakloj kaj subteno al diversaj karitataj aktivadoj) instruas lukti kontraŭ la "malbono": tio estas kristana karitato! Oni uzas, fakte, la donacojn kiujn Dio donis por malpliigi la suferojn de la malbonsortanoj. Nur kiam la "malbono" estas nevenkebla (vidu, ekzemple kristanajn juĝojn pri terapeŭtika obstino), kristano akceptas la dian volon kaj ĝin akceptas kun ĝojo. Vidu ankoraŭ Sanktan Paŭlon en 1Kor 7,4.

Risposta: L’attività di Gesù e della Chiesa (i miracoli ed il esostegno alle diverse attività caritative) insegnano a lottare contro il "male": cioè la carità cristiana! Infatti si usano i doni che Dio ha dato per diminuire le sofferenze dei disgraziati. Solo quando il "male" è invincibile ( si vedano, ad esempio, i giudizi cristiani sull’ostinazione terapeutica), il cristiano accetta la volontà divina e la accetta con gioia. Vediamo ancora San Paolo in I Cor.7, 4.

La "malbono" restos ĉiam defio por la racio, sed la instruo de la kristana kredo, se motivite akceptita, helpas por ke ĝi estus tolerata kun amo.

Il "male" resterà sempre una sfida per la ragione, ma l’insegnamento della Fede cristiana, se accettato motivatamente, aiuta affinché esso sia sopportato con amore.

(Fino: la antaŭaj partoj en la N.j 6/2005 kaj 1-2/2006)

(Fine: le parti precedenti nei N.i 6/2005 e 1-2/2006)

Armando Zecchin

traduzione di Silvia Garnero

NI FUNEBRAS KAJ KONDOLENCAS

Ultimo addio ad Attilio D'Attilio

Mercoledì 16 aprile u.s., nella Chiesa Parocchiale di Castello di Godego, alle ore 16.00, ha avuto luogo il funerale del nostro carissimo amico esperantista Attilio D'Attilio. Era presente un bel gruppetto di esperantisti dei dintorni: il Dr. Serio Boschin, con il solito zelo e la stessa passione ci aveva telefonicamente avvisati del decesso di Attilio e chi ha potuto ha partecipato alla cerimonia funebre. Il nostro amico aveva espresso il desiderio che al suo funerale ci fosse la bandiera esperantista e così il Dr. Boschin l'ha portata e attorno alla sua bara, insieme a molti altri vessilli di varie sezioni degli Alpini, anche la nostra bandiera ha reso gli onori e ha dato l'ultimo saluto al caro amico scomparso.
Sul sagrato, dopo la cerimonia, abbiamo presentato le nostre condoglianze alla figlia e ai parenti presenti. Chi ha potuto conoscere e apprezzare quest'uomo non potrà dimenticare la sua profonda cultura, la sua fede e la sua passione per l'Esperanto.
Ciao Attilio, ricordati di noi.
I tuoi amici esperantisti del Gruppo di Treviso

(informis Luciana Rech)

In occasione della succitata inaugurazione della statua di Papa Giovanni Paolo II a Rimini, dai nostri amici dell'Africa sono pervenute a don Duilio molte entusiatiche attestazioni di approvazione per il progetto e di affetto per il papa. Eccole:

Okase de la surmenciita inaŭguro de la statuo de Papo Johano Paŭlo la dua, el niaj afrikaj amikoj, alvenis al don Duilio, multaj entuziasmaj atestoj de aprobo por la projekto kaj de amsento al la papo. Jen ili:

QUOTE E NORME ASSOCIATIVE ANNO 2006

Il periodico Katolika Sento viene inviato a tutti gli associati, tranne che per i familiari.
È associato giovane chi non ha superato i 25 anni.
È associato familiare chi convive con altro associato.
Per l'abbonamento all'estero aggiungere 6 euro per spese di spedizione.
Specificare nella causale del versamento la categoria dell'associato, l'anno di nascita dei giovani, l'esatto indirizzo per il recapito del periodico K.S., la destinazione di eventuali offerte.
I gruppi locali con almeno 10 soci trattengono 2,10 euro per l' associato ordinario e 1,05 per l'associato giovane o familiare, mentre la quota dei soci individuali va interamente all'UECI.

I versamenti vanno fatti sul C.C. Postale n. 47127675
Unione Esperantista Cattolica Italiana U.E.C.I

PRO-MEMORIA: L'UECI dispone ancora di n° 3 premi da 258,22 € da assegnare a giovani di età compresa tra i 18 e 30 anni, iscritti all'UECI che conseguano il diploma di esperanto di terzo grado. Inoltre dispone ancora di n° 2 premi da 155 € da assegnare a giovani di età compresa tra i 16 e 40 anni, che conseguano il diploma di secondo grado. I premi saranno erogati quale contributo per la partecipazione a un congresso dell'UECI o dell'IKUE. Gli interessati si rivolgano al presidente UECI.

COMITATO CENTRALE U.E.C.I.

Presidente: Giovanni DAMINELLI, via Lombardia 37, 20099 Sesto S.Giovanni (MI) – tel. 02.2621149
Vice presidente: Paola AMBROSETTO, via Emo 9/C, 30173 Mestre (VE) – tel. 041.5341532 – fax 041.612516
Segretario generale: (incarico assunto ad interim dal presidente)
Consiglieri:
don Duilio MAGNANI (segretario per l'informazione), viale C.Zavagli 73, 47900 Rimini, tel.-fax 0541.26447
Giovanni CONTI (cassiere e organizzazione congressi), via F.Filzi 51, 20032 Cormano (MI) – tel. 02.66301958 – fax 02.66302110
Luciano MANTAUT, Via Arnò 44, 10148 Torino TO, tel. 011.2266762
Ionne DE ANGELI BERTOZZI, via Quercioli 114, 54100 Massa (MC) – tel. 0585.792066
Silvia GARNERO, Via Cavour 40, 10036 Settimo Torinese (TO) – tel. 011.8000078 oppure 011.8012635
Assistente Ecclesiastico: mons. Giovanni BALCONI, p.zza Duomo, 16, 20122 Milano, tel. 02.878014 (ab.) - 02.8556274 (Curia);
Grafica e impaginazione di Katolika Sento: Mario GUlLLA, via Benadir 62, 13100 Vercelli, tel. 0161.259397

Nota bene: Tutte le comunicazioni alla redazione di Katolika Sento, vanno spedite al presidente UECI.
- Per i versamenti in denaro utilizzare il c.c.p. n. 47127675 intestato a UNIONE ESPERANTISTA CATTOLICA ITALIANA (U.E.C.I.) ricordando di mettere sempre la causale del versamento.