QUARESIMA 2006 :
IL MESSAGGIO DEL PAPA

"Gesù, vedendo le folle, ne sentì compassione (Mt 9, 36)

KARESMO 2006 :
LA MESAĜO DE LA PAPO

"Jesuo, vidante la popolamasojn, estis kortuŝita pri ili (Mt 9, 36)

Come ogni anno, in occasione della quaresima, il Santo Padre affida alla nostra meditazione un suo messaggio. Ne diamo una sintesi. (Il testo completo è stato pubblicato su vari periodici cattolici e si può trovare in internet nel sito della Santa Sede, accessibile anche da un link del nostro sito.)

Kiel ĉiujare, okaze de la karesmo, la Sankta Patro konfidas al nia primedito sian mesaĝon. Ĉi sube ni reportas ties resumon. (La plena teksto estis publikita en pluraj katolikaj gazetoj kaj estas trovebla per la ttt-ejo de la Sankta Sidejo alirebla, pere de ligilo, ankaŭ de nia ttt-ejo.)

Il Santo Padre inizia presentando la Quaresima come un pellegrinaggio interiore attraverso il deserto della nostra povertà, verso la gioia intensa della Pasqua, accompagnati da Colui che è la fonte della misericordia. Nella desolazione della miseria, della solitudine, della violenza e della fame, che colpiscono gran parte dell'umanità, Dio non permette che il buio dell’orrore spadroneggi, perchè, come ebbe a scrivere Giovanni Paolo II, c’è un "limite divino imposto al male", ed è la misericordia. Per questo il messaggio inizia con la citazione dal vangelo di Matteo: "Gesù, vedendo le folle, ne sentì compassione". Anche oggi lo sguardo di Cristo non cessa di posarsi sugli uomini e sui popoli.

La Sankta Patro komencas presentante la Karesmon kiel internan pilgrimadon tra la dezerto de nia malriĉeco, direkte al la intensa ĝojo de la Pasko, akompanataj de Tiu, Kiu estas la fonto de mizerikordo. En la afliktiĝo de la mizero, de la soleco, de la perforto kaj de la malsato, kiuj trafas grandan parton de la homaro, Dio ne permesas, ke la horor-mallumo estraĉu, ĉar, kiel diris Johano Paŭlo la 2-a, ekzistas ia "dia limo trudita al malbono", tio estas la mizerikordo. Pro tio la mesaĝo komenciĝas citante el la evangelio de Mateo: "Jesuo, vidante la popolamasojn, estis kortuŝita pri ili". Ankaŭ hodiaŭ la rigardo de Kristo ne ĉesas halti sur la homoj kaj sur la popoloj.

Dopo questa premessa il papa porta la riflessione sulla questione dello sviluppo. Esordisce citando l'enciclica Populorum Progressio di papa Paolo VI, nella quale si denunziano le "carenze materiali di coloro che sono privati del minimo vitale, e le carenze morali di coloro che sono mutilati dall’egoismo". Come antidoto Paolo VI suggeriva non solo "l’accresciuta considerazione della dignità degli altri, lo spirito di povertà, la cooperazione al bene comune, la volontà di pace", ma anche "il riconoscimento dei valori supremi e di Dio, che ne è la sorgente e il termine". Per questo il primo contributo che la Chiesa offre allo sviluppo non si sostanzia in mezzi materiali, ma nell’annuncio della verità di Cristo, verità che educa le coscienze, proclama la dignità della persona e del lavoro, promuove la formazione di una cultura per l’uomo.

Post ĉi tia enkonduko la papo kondukas la prikonsideron al la temo de la evoluigo. Li komencas citante la enciklikon Populorum Progressio de papo Paŭlo la 6-a, kie oni evidentiĝas la "materiajn malabundojn, ĉe tiuj kiuj estas senigitaj je la minimumo por pluvivi, kaj la moralajn malabundojn de tiuj kiuj estas mutilitaj de egoismo". Kiel antidoton Paŭlo la 6-a sugestis ne nur "la kreskon en la konsidero de alies digno, la emon al la malriĉeco, la kunlaboron celantan al la komuna bono, la pacvolon", sed ankaŭ "la agnoskon de plejaltaj valoroj kaj de Dio, kiu estas ties fonto kaj fino". Pro tio, la unua kontribuo kiun la Eklezio oferas al la evoluigo, ne efektiviĝas pere de materiaj iloj, sed per la anonco de la vero de Kristo, vero kiu edukas la konsciencojn, proklamas la dignojn de la persono kaj de la laboro, antaŭenigas la formadon de porhoma kulturo.

Dinanzi alla povertà di tanta parte dell’umanità, la Chiesa propone nel periodo della Quaresima il digiuno, l’elemosina e la preghiera, per conformarci con quello sguardo di Cristo. Riportando le parole di madre Teresa di Calcutta: "La prima povertà dei popoli è di non conoscere Cristo", il Santo Padre soggiunge che "per costruire una civiltà su basi solide occorre far trovare Dio nel volto misericordioso di Cristo".

Antaŭ la malriĉeco de tiom granda parto de la homaro, la Eklezio, dum la Karesmo, proponas faston, almozon kaj preĝon, por konformiĝi al tiu rigardo de Kristo. Redirante la vortojn de Patrino Tereza el Kalkato: "La unua malriĉeco de la popoloj estas ne koni Kriston", la Sankta Patro aldonas ke "por konstrui civilizon sur solidaj bazoj necesas trovigi Dion en la mizerikorda vizaĝo de Kristo".

Nella Chiesa sono sorte molte opere di carità in favore dello sviluppo: ospedali, università, scuole di formazione professionale, micro-imprese. La Chiesa chiede a chi ha responsabilità politiche, economiche e finanziarie di promuovere uno sviluppo basato sul rispetto della dignità di ogni uomo.

En la Eklezio estiĝis multaj karitataj istitucioj favore de la evoluigo: hospitaloj, universitatoj, metiaj lernejoj, mikro-entreprenoj. La Eklesio postulas ke la respondeculoj pri politiko, ekonomio kaj financo antaŭenigu evoluigon bazitan sur la respekto de la digno de ĉiu homo.

Si fa poi riferimento all'errore di molti cristiani che, specie in passato, hanno pensato che si dovesse prima migliorare la terra e poi pensare al cielo. Questo, talvolta, ebbe come conseguenza di trasformare il cristianesimo in moralismo, di sostituire il credere con il fare. Giovanni Paolo II, nella sua enciclica Redemptoris missio, denunciava che "In un mondo fortemente secolarizzato è avvenuta una graduale secolarizzazione della salvezza, per cui ci si batte sì per l’uomo, ma per un uomo dimezzato. Noi invece sappiamo che Gesù è venuto a portare la salvezza integrale".

Oni aludas, poste, pri la eraro de multaj kristanoj kiuj, precipe en la paseo, opiniis necese, antaŭe, plibonigi la mondon kaj nur poste pripensi al la ĉielo. Tio, kelkfoje, havis kiel konsekvencojn la aliformigon de kristanismo en moralismon kaj la anstataŭjgon de la kredo per la agado. Johano Paŭlo la 2-a, en sia enciklico Redemptoris missio, evidentigis ke "En mondo, forte sekularigita, okazis iompostioma sekularigo de la savo, pro tio oni batalas ja por homo, sed por homo duonigita. Ni anstataŭe scias ke Jesuo alvenis por alporti la integran savon."

Il Santo Padre conclude con un invito a convertirci a Cristo attraverso il sacramento della Riconciliazione, affida il nostro cammino quaresimale a Maria perchè ci conduca a suo Figlio e con questi sentimenti imparte a tutti la sua Benedizione Apostolica.

La Sankta Patro finas per instigo konvertiĝi al Kristo pere de la sakramento de la Konfeso, konfidas nian karesman iradon al Maria por ke ŝi konduku nin al sia Filo kaj kun ĉi tiuj sentoj disdonas al ĉiuj sian Apostolan Benon.

DE UNDE MALUM? DE KIE LA MALBONO?

DE UNDE MALUM? DA DOVE VIENE IL MALE?

(daŭrigo) Tria parto

(seguito) Terza parte

TAKSADO PRI LA AŬGUSTENA SOLVO.

VALUTAZIONE DELLA SOLUZIONE AGOSTINIANA.

Tia rezonadmaniero havis la meriton sin prezenti klara, klarega! Ĝi, senkomplike eksplikadis la motivon de la enkarniĝo de Jesuo (Li venis por redoni al ni kion Adamo niadamaĝe disipis), kaj la kialon de la malbono (= sufero) en la mondo: la origina peko (kiu transdoniĝas per generado, ankaŭ al la filoj de gepatroj baptitaj - nome, gepatroj kiuj ne plu havas la originan pekon!)

Un tale modo di ragionare ebbe il merito di presentarsi chiaro, chiarissimo! Spiegava senza complicazioni il motivo dell’incarnazione di Gesù (Egli è venuto per ridarci ciò che Adamo nostro malgrado aveva dissipato), ed il motivo del male (=sofferenza) nel mondo: il peccato originale (che si trasmette attraverso la generazione, anche ai figli di genitori battezzati - cioè, genitori che non hanno più il peccato originale!)

Pro tia klareco kaj pro la aŭtoritateco de Aŭgusteno, tia doktrino estis akceptita, kvankam ne universe, tra la kristanara Okcidento, kaj daŭrigis influi la teologian esploron ĝis hodiaŭ, malgraŭ diversaj perpleksoj, senfinaj diskutoj kaj kelkaj disiĝoj foje eĉ pli favoraj al aŭgustenismo (predestinacionismo mezepoka, luteranismo, kalvinismo, bahaismo, jansenismo ktp). Ĉiuj teologiaj movadoj obeas, preskaŭ blinde, al tiuj aŭgustenaj deduktaĵoj. Al malmultaj (aŭ preskaŭ) pasadis trakape la neceso rediskuti la premison pri la origino de la origina peko kaj pri la origino de la malbono (la komenca problemo de Aŭgusteno kaj temo de nia prelego).

A causa di una tale chiarezza e per l’autorità di Agostino, tale dottrina fu accettata, benchè non universalmente, da tutto l’Occidente cristiano, ed ha continuato ad influenzare la ricerca teologica fino ad oggi, malgrado diverse perplessità, infinite discussioni e qualche divergenza a volte più favorevole all’agostinianesimo (predestinazionismo medievale, luteranesimo, calvinismo, bahaismo, giansenismo, ecc.). Tutti i movimenti teologici obbediscono, quasi ciecamente, a queste deduzioni agostiniane. A pochi (o quasi) è passata per la testa la necessità di ridiscutere la premessa circa l’origine del peccato originale e circa l’origine del male (il problema iniziale di Agostino e tema del nostro saggio).

Necesas tamen rimarki ke pri la sorto de la infanoj mortintaj nebaptitaj, la eklezio ne sekvis Aŭgustenon: ĝi lasis, ke ekfloru kaj divastiĝu la invento pri la Limbo, antaŭe imagita ĝuste kiel la supera lembo (rando) de la infero, poste kiel antaŭĉambro de la infero, kaj fine kiel loko de natura feliĉo.

E’ necessario tuttavia notare che riguardo la sorte dei bambini morti senza Battesimo, la Chiesa non ha seguito Agostino: essa ha lasciato che sbocciasse e si divulgasse l’invenzione del Limbo, prima immaginato proprio come il lembo (sponda) superiore dell’inferno, poi come anticamera dell’inferno, ed infine come luogo di felicità naturale.

HODIAŬAJ MALKONSENTOJ

DISACCORDI ODIERNI

1. La justeco de Dio: kiel nomi juston iu Dio kiu damnas ĉiujn pro la peko de unuopulo? Kiel povas Dio maldoni sian amon al kelka (Aŭgusteno diradis "perdigi la gracon al Adamo kaj al ties posteuloj"), se oni konsideras ke la diaj donoj estas nerevokeblaj. ( Rom 11,29)?

1. La giustizia di Dio: come si può chiamare giusto un Dio che condanna tutti per il peccato di uno solo? Come può Dio togliere il suo amore a qualcuno (Agostino diceva "far perdere la grazia ad Adamo ed ai suoi posteri"), considerando che i doni divini sono irrevocabili (Rom.11,29)?

2. la funkcio de Kristo, unika peranto inter Dio kaj la homoj (1Tim 2,5): en la hipotezo pri la graco donita al Adamo, ekster la perado de Kristo, la vera peranto estus Adamo dum Jesuo fariĝus truŝtopilo. Tio kontraŭas al la aserto de Kol 1,15, kie proklamitas, ke Jesuo estas la "unuenaskito de la tuta kreaĵaro"; tial Jesuo antaŭas Adamon, estas li la antaŭtipo de ĉiu homo! Adamo restus, eventuale kaj sendepende de la historieco pri la bibliaj rakontaĵoj, la nura figura tipo de la individua pekanto.
   Superplie Kristo estas la diiganto de la homo (diigi = igi adoltajn difilojn): "mi venis por ke ili havu la vivon (eternan)" (Jo 10,10).
   La enscenejigo de la origina peko, certe neantaŭvidite, kontribuis obskurigi tiun veron, pri kiu tiom insistas la grekaj Patroj: tiuj ĉi pripensas en perspektivo kristocentra (= Kristo estas la unua), anstataŭ en perspektivo pekcentra de Aŭgusteno (= Kristo venis por forstreki la pekon).

2. La funzione di Cristo unico mediatore tra Dio e gli uomini (1 Tim.2, 5): nell’ipotesi della grazia data ad Adamo al di fuori della mediazione di Cristo, il vero mediatore sarebbe Adamo, mentre Gesù diventerebbe un tappabuchi. Ciò contrasta con l’affermazione di Coloss. 1,15, dove è proclamato, che Gesù è "l’unigenito di tutta la creazione"; perciò Gesù precede Adamo, è lui il prototipo di ogni uomo! Adamo resterebbe il solo tipo figurativo del peccatore individuale.
   Per di più Cristo è il divinizzatore dell’uomo (divinizzare = far diventare figli adulti di Dio): "sono venuto perché essi abbiano la vita (eterna)"(Giov.10, 10).
   L’entrata in scena del Peccato Originale, certamente in modo inaspettato, contribuì a rendere oscura quella verità sulla quale tanto insistono i Padri greci: questi pensano in modo retrospettivo cristocentrico (Cristo è il primo), invece che in una prospettiva centrata sul peccato propria di Agostino (Cristo è venuto per cancellare il peccato).

3. la kristana antropologio: kiel enkadrigi inter la pekuloj infanojn, eĉ kiam mem ankoraŭ ne uzis sian liberon?
   Se, plue, Dio volas ke ĉiuj homoj atingu la savon (1Tim 2,4), kaj la savo, kiel instruas Aŭgusteno, oni atingas per la bapto, kial Li ne regas la eventojn por ke ĉiuj infanoj estu baptitaj?
   Oni memoru ke por Aŭgusteno, ĉiuj mortintoj nebaptitaj (per akvo, per sango aŭ per deziro), formas la "damnitan amason", kaj, tial, mortante ili ne povis ol iri al la infero.
   Aplikante tiun principon, oni devas diri, ke por la infanoj la unika bapto ebla estis nur tiu akva, kaj konsekvence la infanoj mortantaj sen tia bapto havas la inferan destinon.
   La ideo pri Limbo, loko de natura feliĉo, estas teologia absurdaĵo pro tio ke, en tia hipotezo, Jesuo Kristo ne estus la savanto de ĉiuj homoj (vero praktike endogmigita) ĉar iuj homoj restus ekster la kristsfero. La Limbo estis frukto de la volo ne kontraŭi Aŭgustenon sen lin aprobi!

3. l’antropologia cristiana: come inquadrare tra i peccatori i bambini, anche quando gli stessi non hanno ancora usato la loro libertà?
   Se, inoltre, Dio vuole che tutti gli uomini raggiungano la salvezza (1 Tim. 2, 4), e la salvezza, come insegna Agostino, si raggiunge attraverso il Battesimo, perché Egli non regola gli eventi in modo che tutti i bambini siano battezzati?
   Ci si ricordi che per Agostino, tutti i morti senza battesimo (con l’acqua, con il sangue o con il desiderio) formano la "massa dei dannati", e, perciò, morendo essi non potevano che andare all’inferno.
   L’idea del Limbo, luogo di felicità naturale, è un’assurdità teologica, poiché, in tale ipotesi, Gesù Cristo non sarebbe il salvatore di tutti gli uomini (verità praticamente resa dogmatica) poiché alcuni uomini resterebbero fuori dalla sfera cristiana. Il Limbo è stato un frutto della volontà di non contrastare Agostino senza approvarlo!

4. La ekleziologio: se oni eniras en la eklezion nur per la bapto, tiam la universa sava dia volo reduktiĝas al la savo de malmultaj, ne de ĉiuj.

4. l’ecclesiologia: se si entra nella Chiesa solo attraverso il Battesimo, allora l’universale volontà salvifica di Dio si riduce alla salvezza di pochi, non di tutti.

Jen en kiujn malfacilaĵojn (kaj eble eĉ en aliajn) finiĝis Aŭgusteno, pro la motivo ke li pretendis solvi la problemon de la malbono pere de la origina peko! Sed, kiel oni vidas, la Origina Peko (aŭgustine pripensita) anstataŭ klarigi la kristanan kredon, ĝin komplikas, enŝovante pli gravajn obskurecojn kaj pli egajn problemojn ol tiuj kiujn li solvas. Tial oni aŭ neas la tian originalan pekon, ĉar ĝi ne havas fundamenton nek biblian nek patristikan nek teologian; aŭ pri ĝi liveras alian nocion malsaman ol tiu aŭgustena.

Ecco in quali difficoltà (e forse anche in altre) è finito Agostino, per il motivo che pretendeva di risolvere il problema del male attraverso il peccato originale stesso! Ma, come si vede il Peccato Originale (agostinianamente pensato), invece di chiarire la fede cristiana, la complica, introducendovi più gravi oscurità, e problemi più grandi di quelli che risolve. Così, o si nega quel tale peccato originale, perché non ha fondamento né biblico, né patristico, né teologico; o se ne fornisce un’altra nozione diversa da quella agostiniana.

Nun ni revenu al la komenca problemo: de kie la malbono?

Ora torniamo al problema iniziale: da dove viene il male?

(daŭrigota)
Armando Zecchin

(continua)
Armando Zecchin
traduzione di Silvia Garnero

La redazione di Katolika Sento augura Buona Pasqua in Cristo Risorto

Denuncia dei Redditi 2006

Dal quest'anno, oltre che destinare l' 8 per mille alla Chiesa Cattolica, è possibile destinare il 5 per mille a un'altra istituzione scelta del contribuente tra quelle aventi diritto. Tra le varie istituzioni meritorie di aiuto, ci permettiamo di segnalarne due a noi vicine e che hanno diritto al tale contributo:
la FEI (Federazione Esperantista Italiana): cod.fiscale: 80095770014
il CER-ES (Centro Esperantista Riminese-Ecumenico e Solidale): cod.fiscale: 91090440404.
La destinazione va espressa compilando l'apposito modulo allegato ai modelli CUD, UNICO o 730 e ponendo, nel riquadro in alto a sinistra, la propria firma e indicando, nell'apposito spazio, il codice fiscale del beneficiario.
Attenzione: si può scegliere un solo ente beneficiario. Dei quattro riquadri presenti nel modulo, quello destinato alle associazioni è in alto a sinistra.

QUOTE E NORME ASSOCIATIVE ANNO 2006

COMITATO CENTRALE U.E.C.I.