1° Gennajo 2006
39ª Giornata mondiale per la pace

1ª de Januaro 2006
39ª Monda tago de la paco

"Nella Verità la pace"

"En la Vero la paco"

È il tema del messaggio di sua santità Benedetto XVI per la celebrazione de la giornata mondiale della pace. Anche quest'anno ne diamo una sintesi estraendo le frasi più significative da ognuno dei suoi sedici paragrafi.

Tiu estas la temo de la mesaĝo de lia sankteco Benedikto XVI por celebri la tutmondan tagon de la paco. Ankaŭ ĉi jare ni ĝin sintezas elektante la plej signifoplenajn frazojn el ĉiu el ĝiaj dekses paragrafoj.

1. Con il tradizionale Messaggio per la Giornata Mondiale della Pace, all'inizio del nuovo anno, desidero far giungere un affettuoso augurio a tutti gli uomini e a tutte le donne del mondo, particolarmente a coloro che soffrono a causa della violenza e dei conflitti armati. (...)

1. Per la tradicia Mesaĝo por la Monda Tago de la Paco, je la komenco de la nova jaro, mi deziras alvenigi ameman bondeziron al ĉiuj homoj de la tuta mondo, precipe al tiuj kiuj suferas pro la perforto de armaj konfliktoj. (...)

2. Vorrei subito rendere un sincero tributo di gratitudine ai miei Predecessori, i grandi Pontefici Paolo VI e Giovanni Paolo II, illuminati operatori di pace. (...) Il nome stesso di Benedetto, che ho scelto il giorno dell'elezione alla Cattedra di Pietro, sta ad indicare il mio convinto impegno in favore della pace. Ho inteso, infatti, riferirmi sia al Santo Patrono d'Europa, ispiratore di una civilizzazione pacificatrice nell'intero Continente, sia al Papa Benedetto XV, che condannò la Prima Guerra Mondiale come «inutile strage» (...)

2. Mi volus tuj atesti sinceran tributon de dankemo al miaj antaŭuloj, la grandaj Pontifikoj Paŭlo VI kaj Johano Paŭlo II, iluminitaj pacagantoj. (...) La nomo Benedikto mem, kiun mi elektis la tagon de mia elektado al la Petra Katedro, estas por indiki mian konvinkitan pacfavoran sindevigon. Mi intencis, fakte, aludi ĉu al Sanktulo Patrono de Eŭropo, ĉu al Papo Benedikto XV, kiu kondamnis, la Unuan Mondmiliton kiel «neutilan amasbuĉadon» (...)

3. Il tema di riflessione di quest'anno – «Nella verità, la pace» – esprime la convinzione che, dove e quando l'uomo si lascia illuminare dallo splendore della verità, intraprende quasi naturalmente il cammino della pace. (...) La pace non può essere ridotta a semplice assenza di conflitti armati, ma va compresa come «il frutto dell'ordine impresso nella società umana dal suo divino Fondatore» (...). Quale risultato di un ordine disegnato e voluto dall'amore di Dio, la pace possiede una sua intrinseca e invincibile verità e corrisponde «ad un anelito e ad una speranza che vivono in noi indistruttibili».

3. La prikonsiderenda temo de ĉi jaro – «En la vero, la paco» – esprimas la konvinkon ke, kie kaj kiam la homo konsentas sin iluminigi de la brilo de la vero, li entreprenas, preskaŭ laŭnature, la vojon de la paco. (...) Oni ne povas redukti la pacon al nura foresto de armaj konfliktoj, sed ĝi devas esti rigardata kiel «la frukto de la ordo gravurita en la homa socio fare de ties dia Fondinto» (...). Kiel rezulto de ordo planita kaj celita de la dia amo, la pacon enhavas sian intrinsekan kaj nevenkeblan veron kaj respondas «al sopiro kaj al espero kiuj ĉiamdaŭre vivas en ni».

4. (...) Quando viene a mancare l'adesione all'ordine trascendente delle cose, come pure il rispetto di quella «grammatica» del dialogo che è la legge morale universale, scritta nel cuore dell'uomo, quando viene ostacolato e impedito lo sviluppo integrale della persona e la tutela dei suoi diritti fondamentali, quando tanti popoli sono costretti a subire ingiustizie e disuguaglianze intollerabili, come si può sperare nella realizzazione del bene della pace? (...)

4. (...) Kiam ekmankas la aliĝon al la transcenda ordo de la aferoj, same kiel la respekton pri tiu dialoga «gramatiko», kiel estas la universala morala leĝo, skribita en la koro de la homo, kiam estas barata kaj malebligata la kompleta evoluo de la persono, kaj la defendo de liaj fundamentaj rajtoj, kiam tiom da popoloj estas devigataj subteni netolereblajn maljustecojn kaj malegalecojn, kiel oni povas esperi pri la realigo de bono kaj paco? (...)

5. E allora, chi e che cosa può impedire la realizzazione della pace? A questo proposito, la Sacra Scrittura mette in evidenza nel suo primo Libro, la Genesi, la menzogna, pronunciata all'inizio della storia dall'essere dalla lingua biforcuta, qualificato dall'evangelista Giovanni come «padre della menzogna» (Gv 8,44).(...) Alla menzogna è legato il dramma del peccato con le sue conseguenze perverse, che hanno causato e continuano a causare effetti devastanti (...) Basti pensare a quanto è successo nel secolo scorso, quando aberranti sistemi ideologici e politici hanno mistificato in modo programmato la verità ed hanno condotto allo sfruttamento ed alla soppressione di un numero impressionante di uomini e di donne (...).

5. Kiu kaj kio do, povas malebligi la efektiviĝon de la paco? Tiurilate, la Sankta Skribo evidentigas, en sia unua Libro, la Genezo, la mensogon, eldiritan, je la komenco de la historio, de tiu estaĵo kun malsincera lango, kvalifikata de la evangelisto Johano kiel «patro de mensogo» (Joh. 8,44).(...) Al mensogo estas kunligita la dramo de la peko kun siaj perversaj konsekvoj, kiuj kaŭzis kaj daŭre kaŭzas ruinigajn efikojn (...). Sufiĉas pripensi la okazintaĵojn de la ĵus-pasinta jarcento, kiam aberaciaj sistemoj, ideologiaj kaj politikaj, programite mistifikis la veron kaj kondukis al la ekspluado kaj al la impresa ekstermo de viroj kaj virinoj (...).

6. La pace è anelito insopprimibile presente nel cuore di ogni persona, al di là delle specifiche identità culturali. Proprio per questo ciascuno deve sentirsi impegnato al servizio di un bene tanto prezioso, lavorando perché non si insinui nessuna forma di falsità ad inquinare i rapporti. Tutti gli uomini appartengono ad un'unica e medesima famiglia. L'esaltazione esasperata delle proprie differenze contrasta con questa verità di fondo. (...).

6. Paco estas neforigebla anhelo ĉeestante en ĉies koro, transe de la specifaj kulturaj identecoj. Ĝuste tial ĉiu devas senti sin engaĝita en la servado de tiel altvalora bono, laborante por ke ne enŝoviĝu nenia falsaĵo fuŝanta la interrilatojn. Ĉiuj homoj apartenas al ununura sama familio. La troa ekzaltado de propraj diversecoj kontrastas kun ĉi tiu fundamenta veraĵo. (...).

7. La verità della pace deve valere e far valere il suo benefico riverbero di luce anche quando ci si trovi nella tragica situazione della guerra. (...) La Comunità Internazionale si è dotata di un diritto internazionale umanitario per limitare al massimo, soprattutto per le popolazioni civili, le conseguenze devastanti della guerra. (...) la Santa Sede ha espresso il suo sostegno a tale diritto umanitario, incoraggiandone il rispetto e la pronta attuazione, convinta che esiste, anche nella guerra, la verità della pace.

7. La vero de la paco devas valori kaj valorigi sian bonfaran relumon, eĉ kiam oni troviĝas en la tragika situacio de milito. (...). La Internacia Komunumo sin provizis per internacia humaneca juro, cele limigi maksimume, precipe por la civila loĝantaro, la ruinigajn konsekvencojn de milito. (...) la Sankta Sidejo esprimis sian subtenon al tiu humaneca juro, kuraĝiginte ĝian observon kaj tujan plenumon, konvinkita ke, ankaŭ dum milito, ekzistas la vero de paco.

8. Il mio grato pensiero va alle Organizzazioni Internazionali e a quanti con diuturno sforzo operano per l'applicazione del diritto internazionale umanitario. Come potrei qui dimenticare i tanti soldati impegnati in delicate operazioni di composizione dei conflitti e di ripristino delle condizioni necessarie alla realizzazione della pace? (...).

8. Mia dankema penso iras al la Internaciaj Organizoj kaj al ĉiuj, kiuj, per longdaŭra peno, agas por la aplikado de la internacia humaneca juro. Kiel mi povus ĉi tie forgesi la multajn soldatojn engaĝitajn en delikataj operacoj por la akordigo de konfliktoj kaj por la restarigo de la kondiĉoj necesaj por la realigi la pacon? (...).

9. Al giorno d'oggi, la verità della pace continua ad essere compromessa e negata, in modo drammatico, dal terrorismo che, con le sue minacce ed i suoi atti criminali, è in grado di tenere il mondo in stato di ansia e di insicurezza. (...) Intuendo fin dall'inizio il dirompente pericolo che il fondamentalismo fanatico rappresenta, Giovanni Paolo II lo stigmatizzò duramente, mettendo in guardia dalla pretesa di imporre con la violenza, anziché di proporre alla libera accettazione degli altri la propria convinzione circa la verità. (...).

9. Nuntempe, la vero de la paco daŭre estas endanĝerigita kaj negata, dramece, de terorismo, kiu, per siaj minacoj kaj siaj krimaj agoj, kapablas teni la mondon en stato de maltrankvilo kaj malsekureco. (...) Intuiciante jam de la komenco la disŝira danĝero kiun la fanatika fundamentismo konsistigas, Johano Paŭlo II, ĝin riprocis severe, singardigante kontraŭ la pretendo altrudi perforte, anstataŭ proponi al libera konsento de la aliuloj, sian konvikon pri la vero. (...)

10. A ben vedere, il nichilismo e il fondamentalismo fanatico si rapportano in modo errato alla verità: i nichilisti negano l'esistenza di qualsiasi verità, i fondamentalisti accampano la pretesa di poterla imporre con la forza. (...) Alla base di tale comune tragico esito sta, in definitiva, lo stravolgimento della piena verità di Dio: il nichilismo ne nega l'esistenza e la provvidente presenza nella storia; il fondamentalismo ne sfigura il volto amorevole e misericordioso (...).

10. Bone rigardante, nihilismo kaj fanatika fundamentismo malĝuste rilatas al la vero: nihilistoj neas la ekziston de ajn vero, fundamentalistoj postulas la pretendon, altrudi ĝin perforte. (...) Je la bazo de tiu komuna tragika rezulto estas, finfine, la renversiĝo de la plena vero de Dio: nihilismo neas lian ekziston kaj lian prizorgeman ĉeeston en la historio; fundamentalismo misfiguras ties vizaĝon ameman kaj kompateman (...).

11. (...) La storia ha ampiamente dimostrato che fare guerra a Dio per estirparlo dal cuore degli uomini porta l'umanità, impaurita e impoverita, verso scelte che non hanno futuro. Ciò deve spronare i credenti in Cristo a farsi testimoni convincenti del Dio che è inseparabilmente verità e amore, mettendosi al servizio della pace, in un'ampia collaborazione ecumenica e con le altre religioni, come pure con tutti gli uomini di buona volontà.

11. (...) La historio amplekse pruvis, ke la milito kontraŭ Dio, por elradikigi lin el la koro de la homoj, alportas la homaron, timigitan kaj malriĉigitan, al elektoj, kiuj ne havas estonton. Tio devas instigi la kristokredantojn, iĝi konvinkaj atestantoj de Dio, kiu estas nedesigeble vero kaj amo, metante sin mem al servado de la paco, en ampleksa kunlaborado ekumena kaj kun aliaj religioj, same kiel kun ĉiuj bonvolaj homoj.

12. Guardando all'attuale contesto mondiale, possiamo registrare con piacere alcuni promettenti segnali nel cammino della costruzione della pace. Penso, ad esempio, al calo numerico dei conflitti armati. (...) Sono segnali consolanti, che chiedono di essere confermati e consolidati attraverso una concorde ed infaticabile azione, soprattutto da parte della Comunità Internazionale e dei suoi Organi (...).

12. Rigardante la nuntempan tutmondan situacion, oni povas plezure registri kelkajn esperigajn signalojn sur la vojo de la paco. Mi pensas, ekzemple, al la nombra malpliiĝo de armaj konfliktoj. (...) Ili estas konsolaj signaloj, kiuj postulas esti konfirmitaj kaj firmigitaj per konkorda kaj nelacigebla agado, precipe fare de la Internacia Komunumo kaj de ĝiaj Organoj. (...)

13. Tutto ciò non deve indurre però ad un ingenuo ottimismo. Non si può infatti dimenticare che, purtroppo, proseguono ancora sanguinosi conflitti fratricidi e guerre devastanti che seminano in vaste zone della terra lacrime e morte. (...) Che dire poi dei governi che contano sulle armi nucleari per garantire la sicurezza dei loro Paesi? (...) Tale prospettiva, oltre che essere funesta, è del tutto fallace. In una guerra nucleare non vi sarebbero, infatti, dei vincitori, ma solo delle vittime. (...).

13. Sed ĉio ĉi ne instigu nin al naiva optimismo. Fakte oni ne povas forgesi ke, bedaŭrinde, pludaŭras ankaraŭ sangaj interfrataj konfliktoj kaj rujnigaj militoj, kiuj dissemas en vastaj landoj de la tero larmojn kaj morton. (...) Kion diri plue pri la reĝimoj, kiuj baziĝas sur nukleaj armiloj, por garantii la sekurecon al siaj Landoj? (...) Tiu perspektivo, krom esti damaĝa, estas tute erariga. En nuklea milito, fakte, ne estus, venkintoj, sed nur viktimoj. (...)

14. A questo proposito, non si possono non registrare con rammarico i dati di un aumento preoccupante delle spese militari e del sempre prospero commercio delle armi, mentre ristagna nella palude di una quasi generale indifferenza il processo politico e giuridico messo in atto dalla Comunità Internazionale per rinsaldare il cammino del disarmo. (...).

14. Tion rilate, oni ne povas ne registri bedaŭre la datenoj pri la maltrankviliganta kresko de la armeaj elspezoj kaj pri la ĉiam pli prospera komerco de armiloj, dume stagnas, en marĉo de preskaŭ ĝenerala indiferenteco, la politika kaj jura procezo realigita de la Internacia Komunumo por plifirmigi la vojon al malarmado.

15. I primi a trarre vantaggio da una decisa scelta per il disarmo saranno i Paesi poveri, che reclamano giustamente, dopo tante promesse, l'attuazione concreta del diritto allo sviluppo. Un tale diritto è stato solennemente riaffermato anche nella recente Assemblea Generale dell'Organizzazione delle Nazioni Unite (...). La Chiesa cattolica, nel confermare la propria fiducia in questa Organizzazione internazionale, ne auspica un rinnovamento istituzionale ed operativo che la metta in grado di rispondere alle mutate esigenze dell'epoca odierna, segnata dal vasto fenomeno della globalizzazione. (...).

15. La unuaj, eltirantaj avantaĝon el decida elekto de malarmado, estas la malriĉaj landoj, kiuj postulas prave, post tiom da promesoj, la konkretan realigon de evolurajto. Tia rajto estis solene rekonfirmita ankaŭ dum la ĵusa Generala Asembleo de Unuiĝintaj Nacioj (...). La katolika Eklezio, konfirmante sian fidon en ĉi tiu Internacia Organizo, esprimas deziron pri ĝia renoviĝo istitucia kaj operacia, kiu permesu al ĝi respondi al ŝanĝitaj postuloj de la hodiaŭa epoko, signita de la vasta fenomeno de globalizo. (...)

16. A conclusione di questo messaggio, vorrei ora rivolgermi particolarmente ai credenti in Cristo, per rinnovare loro l'invito a farsi attenti e disponibili discepoli del Signore. (...) È necessario che ogni comunità si impegni in un'intensa e capillare opera di educazione e di testimonianza (...). Chiedo al tempo stesso che si intensifichi la preghiera, perché la pace è anzitutto dono di Dio da implorare incessantemente. (...). Volgiamo con fiducia e filiale abbandono lo sguardo verso Maria, la Madre del Principe della Pace. All'inizio di questo nuovo anno Le chiediamo di aiutare l'intero Popolo di Dio ad essere in ogni situazione operatore di pace, lasciandosi illuminare dalla Verità che rende liberi (cfr Gv 8,32). (...).

16. Je la fino de ĉi mesaĝo, mi volas nun min adresi precipe al kredantoj en Kristo, por repeti al ili la inviton iĝi atentaj kaj servopretaj disciploj de la Sinjoro. (...) Estas necese ke ĉiu komunumo sin devigu en intensa kaj disvastiĝinta agado de eduko kaj de atesto (...). Mi petas samtempe, che oni intensigu la preĝon, ĉar la paco estas unuavice Dia donaco senĉese preĝpetenda. (...). Fidoplene kaj kun fila plenkonfido ni turnu la rigardon al Maria, la Patrino de la Princo de la Paco. Je la komenco de ĉi nova jaro ni petas ke Ŝi helpu la tutan Dian Popolon esti, en ĉia situacio, pacaganto, lasante sin ilumini de la Vero kiu igas liberaj (kmp. Gv 8,32). (...).

DE UNDE MALUM? DE KIE LA MALBONO?

DE UNDE MALUM? DA DOVE VIENE IL MALE?

(daŭrigo) Dua parto

(seguito) Seconda parte

LA RESPONDO DE AŬGUSTENO.

LA RISPOSTA DI AGOSTINO.

Dekomence Aŭgusteno (IV-V jc pK) estis akceptinta la manikean solvon, sed pli malfrue, jam konvertita al la kristanismo, ĝin rifuzis pro la konvinko ke ne eblas la ekzisto de alia Dio, principo de la malbono, flanke de Dio-Amo predikita de evangelioj: Dio estas unu sola kaj homamanta! Sed la problemo de la malbono revenas: de kie la malbono? Se Dio estas Amo, kial la malbono en la mondo?

All’inizio Agostino (IV-Vsecolo dopo Cristo) aveva accettato la soluzione manichea, ma, più tardi, ormai convertito al Cristianesimo, la rifiutò a causa della convinzione che non è possibile l’esistenza di un altro Dio, principio del male, accanto al Dio-Amore predicato dai Vangeli: Dio è uno solo ed ama l’uomo! Ma il problema del male ritorna: da dove viene il male? Se Dio è Amore, perché c’è il male nel mondo?

Aŭgusteno konstruis sian respondon tiel:

Agostino ha costruito così la sua risposta:

1. El la meditado pri Gn 1,1 venis al li respondo almenaŭ negativa: la malbono ne procedas el Dio, pro tio ke Dio faris ĉion bone; fakte oni legas "Dio vidis kion li kreis kaj jen ĉio estis bona" (Gn.1,31). Tio indas laŭmezure de Dio homamanta. Tia konkludo tamen denove lasis netuŝita la problemon pri la malbono. De kie, do, la malbono?

1. Dalla meditazione su Gen.1,1 gli giunse almeno una risposta negativa: il male non procede da Dio, per il fatto che Dio fece bene ogni cosa; infatti si legge "Dio vide ciò che aveva creato ed ecco ogni cosa era buona"(Gen.1,31). Questo è confaciente alla misura di un Dio che ama l’uomo. Una tale conclusione tuttavia lasciò di nuovo irrisolto il problema del male. Da dove, dunque, viene il male?

2. Aŭgusteno trovis respondon ankoraŭ en la Malnova Testamento: la malbono estas kaŭzita de la homa peko (Gen 3 kaj ss). Do la malbono venas jes ja de Dio, sed kaŭze de lia justeco, nome kiel puno pro la homa peko: per sia peko, la homo enirigis en la mondon, ĉiunivele, malekvilibron kaj Dio, justa, punas jen por ripari la malekvilibron mem, jen por distancigi, pere de la punminaco, homojn el la daŭrpekema agado.

2. Agostino trovò una risposta ancora nel Vecchio Testamento: il male è stato causato dal peccato dell’uomo (Gen 3 e seg.). Dunque il male viene sì proprio da Dio, ma a causa della Sua giustizia, cioè come punizione per il peccato dell’uomo: con il suo peccato l’uomo fece entrare nel mondo, ad ogni livello, uno squilibrio, e Dio, giusto, punisce sia per riparare lo squilibrio stesso, sia, attraverso la minaccia della punizione, per allontanare gli uomini da un agire continuamente proteso al male.

3. Restis ankoraŭ malfacilaĵo: kial ankaŭ la infanoj, nekapablaj persone peki, suferas kaj dolore mortas? Unua lia respondo naskiĝis ankoraŭ de la Malnova Testamento (Eliro 20,5 kaj ankaŭ Readmono): "Dio punas la kulpojn de la patroj en la filoj, ĝis la tria kaj la kvara generacio". Tial se infano suferas (ekzemple, naskiĝinte blinda), la Malnova Testamento respondus: ĉio okazas ĉar aŭ lia patro, aŭ lia avo, aŭ lia praavo, aŭ lia pra-praavo pekis. Neniu rajtas, do, kulpigi Dion, sed devas kulpigi sin mem aŭ siajn antaŭulojn. Laŭ tiu rezonado, la malbono havas ĉiam eksplikan kaŭzon. Fakte, laŭ kvar generacioj, ulo kiu vere kelfoje pekis certe ekzistis, kaj funde kiu kapablas rememori la publikajn kaj sekretajn agojn de sia pra-praavo? (Oni konsideru ke ĉi tie la peko konsiderindas kiel ago kiu kontraŭas leĝon, ne kiel konscienca decido kontraŭanta la veron jam konitan, kiel en la kristana moralo). Do, kaj tio gravegas laŭ Aŭgusteno, la malbono ne venas rekte de Dio, sed kiel puno pro la peko de la homo: la peko estus io kiu devigas Dion mem!.

3. Restava ancora una difficoltà: perché anche i bambini, incapaci personalmente di peccare, soffrono e muoiono dolorosamente? La sua prima risposta nacque ancora dal Vecchio Testamento (Esodo 20, 5 ed anche Deuteronomio): "Dio punisce le colpe dei padri nei figli, fino alla terza ed alla quarta generazione". Perciò se un bambino soffre (ad esempio essendo nato cieco), il Vecchio Testamento risponderebbe: tutto succede perché o suo padre, o suo nonno, o il suo bisnonno o il trisavolo hanno peccato. Nessuno può, dunque incolpare Dio, ma deve incolpare se stesso od i suoi antenati. Secondo questo ragionamento, il male ha sempre una causa esplicativa. In effetti lungo quattro generazioni, certamente è esistito un tale che veramente qualche volta ha peccato, ed in fondo chi è capace di ricordare gli atti pubblici o segreti del suo trisavolo. (Si consideri che qui il peccato deve essere considerato come un’azione che contrasta una legge, non come decisione cosciente che va contro la verità già conosciuta, come nella morale cristiana). Dunque, e ciò è importantissimo secondo Agostino, il male non viene direttamente da Dio, ma viene come punizione a causa del peccato dell’uomo: il peccato sarebbe qualcosa che vincola Dio stesso!

4. Sekve Aŭgusteno trovis en Gen. 3 la kaŭzon de ĉiuj malbonaĵoj kiuj suferigas la tutan homaron, infanojn seneskluze: la peko de Adamo estis la kaŭzo de la malbono en la mondo, ĉar ĉiuj homoj devenas de Adamo pekinta. Tiu ulo, per sia peko, ne damaĝis nur sin mem, sed ankaŭ sian posteularon, kiu portas ene de si mem la postsekvojn de la peko de Adamo: morto, akuŝosuferoj, peno, nescio, la perturbaj avidecoj..., ĉar ĉiuj estis "en la lumboj de Adamo" (postsekvaj teologoj etikedis tion peko origina orginanta). Per tia penskonstruaĵaro Aŭgusteno sukcesis defendi Dion kontraŭ la akuzo ke mem estas la kaŭzo de la malbono (la unua teodikeo = defendo de Dio), garantiante al Dio la kvalifikon de Amo kiun al Li atribuas ĉiutempa kristanismo.

4. In seguito Agostino trovò in Gen.3 la causa di tutte le disgrazie che fanno soffrire l’intera umanità, senza esclusione dei bambini: il peccato di Adamo fu la causa del male nel mondo, perché tutti gli uomini discendono da Adamo che ha peccato. Quell’individuo, col suo peccato non danneggiò solo se stesso, ma anche la sua progenie, che porta dentro di sé le conseguenze del peccato di Adamo: morte, sofferenze del parto, pena, inconsapevolezza, avidità conturbanti…, poiché tutte erano "nei lombi di Adamo" (i teologi successivi etichettarono questo come peccato originale originante). Con questa costruzione di pensieri Agostino riuscì a difendere Dio dall’accusa che Egli stesso è la causa del male (la prima teodicea = difesa di Dio) garantendo a Dio il titolo di Amore che Gli attribuisce il Cristianesimo di tutti i tempi.

5. Sed! Sed oni renkontas ankaŭ la tekstojn, sammaniere juĝatajn dia vorto, de Jeremio (31,29-30) kaj Ekzekielo (18,1-24):"Vi neniam plu diros en la Izraelia lando la proverbon: la patroj manĝis nematurajn vinberojn kaj agaciĝis la dentoj de la filoj... De nun por ĉiam, kiu pekas tiu mortos".
Kaj tial la solvo de la problemo revenis al la alta maro, aparte rilate infanojn, kiuj laŭevidente ne kapablas persone peki. Aŭgusteno ĉi-rilate kredis trovi respondon en la letero al la Romanoj (5,12): laŭ malpreciza latina traduko de la teksto (poste enigita en la Vulgaton de Sankta Hjeronimo), Paŭlo asertus ke en Adamo "ĉiuj pekis (in quo omnes peccaverunt)": tial, ĉiuj metitaj sub la pena puno fare de Dio. Aŭgusteno prie eksplikas: Kiel falinta princo mizerigas siajn heredantojn, sammaniere la falinta Adamo lasis ĉiujn homojn en la mizero. (Parenteze, tiu fama teksto eblis interpreti kaj traduki ankaŭ alimaniere kaj alisence, sed tiu estis tiam preskaŭ oficiala, inter kleruloj pri kristanaj teologioj; interpreto el kiu naskiĝis nekorektaj doktrinoj).

5. Ma! Ma si incontrano anche i testi, essi pure giudicati parola divina, di Geremia ( 31, 29-30) e di Ezechiele (18, 1-24): "Voi non direte mai più nella nazione di Israele il proverbio: i padri hanno mangiato l’uva acerba e si sono allegati i denti dei figli…Da ora per sempre, chi pecca morirà".
E così la soluzione del problema ritornò in alto mare, specialmente riguardo ai bambini, che, evidentemente, non sono capaci di peccare personalmente. Agostino, a questo riguardo credette di trovare una risposta nella lettera ai Romani (5,12) secondo una traduzione imprecisa del testo (poi fatta entrare nella Vulgata di San Girolamo), Paolo affermerebbe che in Adamo "tutti hanno peccato"(in quo omnes peccaverunt)": perciò, tutti sono sottomessi alla penosa punizione da Dio. Agostino al riguardo spiega: Come un principe caduto fa impoverire i suoi eredi, allo stesso modo, Adamo dopo essere caduto lasciò tutti gli uomini nella miseria. (Tra parentesi, era possibile interpretare e tradurre questo famoso testo anche in un altro modo ed in un altro senso, ma quello era allora quasi ufficiale tra i dotti di teologie cristiane; un’interpretazione dalla quale nacquero dottrine non corrette).

6. Sed Aŭgusteno, post la diskuto kontraŭ Pelaĝanoj laŭ kiuj la homo estas nature bona kaj nebezona je dia graco por aktiviĝi en la bonagado, novan paŝon faras antaŭen: konsiderinte ke la Nova Testamento instruas ke Jesuo estas la savanto de ĉiuj homoj, sin demandas: rilate kion Jesuo savas? Kaj respondas: el la peko! Por konfirmi sian enhavigon li sin apogas sur sennombrajn tekstojn (Mt 1,21; 9,2-6; 26,28; Mk 2,5; 2,5-10.17; Lk 5,20-24.32; 7,48; 24, 47; Jo 1,29, 3,17; 12,47: Agoj 5,31; 16,13;13,38; 22,16; 26,18; Rom 3,9; kaj Gal, 1Kor, Ef, 1Tim, Tito, Eb, 1Pr, Jo, Ap ktp). Kaj li konkludas: Se Jesuo estas la savanto de ĉiuj homoj, signifas ke ĉiuj pekis, inkluzive la infanojn. Fakte, eĉ ilin oni baptas, kaj la bapto, laŭ la Nova Testamento, estas deviga vojo "por la elaĉeta pardono de pekoj". Konsekvencas ke ankaŭ la infanoj pekis. Aŭgusteno, kuraĝa konsekvenculo, senhezite aldonas: ĉiuj homoj havas ne nur la postsekvojn de la peko de Adamo, sed ili havas la saman pekon de Adamo.

6. Ma Agostino, dopo la discussione contro i Pelagiani, secondo i quali l’uomo è naturalmente buono e non bisognoso della grazia divina per attivarsi all’agire bene, fa un nuovo passo avanti: dopo aver considerato che il Nuovo Testamento insegna che Gesù è il salvatore di tutti gli uomini, si chiede: "in relazione a cosa Gesù salva? E risponde: dal peccato! Per confermare le tesi sostenute egli si appoggia su innumerevoli testi (Mt.1 ,21; 9, 2-6; 26,28; Mc 2, 5; 2, 5-10.17; Lc 5, 20-24.32; 7, 48; 24, 47; Giov. 1, 29, 3,17; 12 ,47; Atti 5 ,31; 16 ,13; 13 ,38 ; 22 ,16: 26 ,18; Rom. 3,9 e Gal., 1 Cor., Ef. 1 Tim., Tito, Ebr. 1 Pr, Giov. Apocalisse, ecc). E conclude: Se Gesù è il salvatore di tutti gli uomini, significa che tutti hanno peccato, compresi i bambini. Infatti si battezzano anche loro, ed il battesimo, secondo il Nuovo Testamento, è la via obbligata "per il perdono redentore dei peccati". Ne consegue che anche i bambini hanno peccato. Agostino, coraggioso sillogista, aggiunge senza esitare: tutti gli uomini hanno non solo gli strascici del peccato di Adamo, ma hanno lo stesso peccato di Adamo.

Tia, laŭ li, estas la kaŭzo pro kiu ankaŭ la infanoj suferas: ĉiuj estas pekuloj (v. Rom 3,9: "ĉiuj estas sub la rego de la peko"; aŭ Rom 11,32: "Dio enŝlosis ĉiujn en la malobeo por transdoni al ĉiuj mizerikordon".

Tale, secondo lui, è la causa per cui anche i bambini soffrono: tutti sono peccatori (vedi Rom.3 ,9: "tutti sono sotto il dominio del peccato"; oppure Rom.11 ,32: "Dio ha racchiuso tutti nella disobbedienza per comunicare a tutti la misericordia."

Do, laŭ Aŭgusteno, Jesuo venis por elaĉeti el la peko jen nia (la aktuala peko) jen de Adamo (la origina peko, kiu kuŝas en ĉiuj), tial ke, se Adamo ne pekintus, Kristo ne enkarniĝintus. Tia pensmaniero aranĝi la enketon pri la agado de Kristo, pasis en la hisorion de teologio kiel "Quaestio hypothetica" (hipoteza demando): tamen hodiaŭ tre malmultas la teologoj tiamaniere aranĝantaj la ĉi-teman traktadon. La krista agado ne estas konsekva al peko, deduktas la kontraŭuloj, ĝi estas antaŭa dia projekto. Kristo venis por "diigi" la homon. Tamen, en la malbonŝanca evento ke la homo pekus, Kristo estas ankaŭ modelo de la homo kiu pentifare pentas kaj akceptas la dian amon.

Dunque, secondo Agostino, Gesù è venuto per redimere dal peccato sia nostro (il peccato attuale) sia quello di Adamo (il peccato originale che c’è in tutti) cosicchè, se Adamo non avesse peccato, Cristo non si sarebbe incarnato. Un tale modo di pensare per definire l’indagine sull’azione di Cristo, è passata nella storia della teologia come "Quaestio hypothetica" (domanda ipotetica): tuttavia oggi sono molto pochi i teologi che sviluppano in questo modo la trattazione di questo tema. L’azione di Cristo non è conseguente al peccato, deducono i contraddittori, essa è un progetto divino anteriore. Cristo è venuto per "rendere divino" l’uomo. Tuttavia nella sfortunata eventualità che l'uomo peccasse, Cristo è anche un modello dell'uomo, il quale, facendo penitenza, si pente ed accetta l’amore di Dio.

(Por interesitoj pri historio de teologio, kaj tial kapabaj distingi la eklezian kredon el diversaj, tempe kaj space, kristanaj teologioj, oni agnoskas ke la celoj kaj kaŭzoj de la Enkarniĝo de la Difilo estas diverskoncepte kaj diversmetafore presentitaj en la Sanktaj Skriboj kaj en teologioj. Ekzemple, la fransciskana skota skolo -Duns Skoto de la XIII jarcento- teoriis, ke la eniriĝo de Kristo en la homan historion ne povas dependi de la homa peko, Adama aŭ alifonta).

(Per coloro che sono interessati alla storia della teologia, e perciò capaci di distinguere il credo della chiesa nelle diverse, per tempo e luogo, teologie cristiane, si riconosce che gli scopi e le cause dell’Incarnazione del Figlio di Dio sono presentati con diversi concetti e con diverse metafore nelle Sacre Scritture e nelle teologie. Ad esempio, la scuola francescana scozzese -Duns Scoto del VIII secolo- teorizzò che l’entrata di Cristo nella storia umana non può dipendere dal peccato nè dell’uomo, nè di Adamo, nè di altra provenienza).

Do, por efikteni la laŭkredan datenon laŭ kiu Kristo estas la savanto de ĉiuj homoj kaj por trovi la kielon kaj kialon de la malbono en la mondo, Aŭgusteno alligiĝas al la ideo de la origina peko, peko vera kaj universala, plenumita en la "lumboj de Adamo", peko kiu transdoniĝas al ĉiuj homoj per generado, peko kiu estas origino kaj kaŭzo de ĉiu aktuala peko kaj, do, de konsekvaj punoj fare de Dio (jen, do, lia teologia konkludo).

Dunque.per mantenere vivo il dato di fatto della fede secondo cui Cristo è il salvatore di tutti gli uomini e per trovare il come ed il perché del male nel mondo, Agostino si collega all’idea del peccato originale, peccato vero ed universale, compiuto nei "lombi di Adamo", peccato che si trasmette a tutti gli uomini attraverso la generazione, peccato che è origine e causa di ogni peccato attuale e, dunque, delle conseguenti punizioni da parte di Dio (ecco, dunque la sua conclusione teologica).

7. Konsekvenco: ĉiuj homoj, post la origina peko, vera mortiga peko, estas "amaso damnita!". Kaj tial, se Kristo ilin ne forlevas per la bapto, post sia morto ili iras al la infero, kune kun la infanoj samstataj. Male, bonŝance, la infanoj mortintaj postbatite iras al la Paradizo: la bapto fakte forstrekas la originan pekon kaj igas ilin filoj de Dio.

7. Conseguenza: tutti gli uomini, dopo il peccato originale, vero peccato mortale, sono "condannati in massa!". E, perciò, se Cristo non li leva via con il battesimo, dopo la morte essi vanno all’inferno, insieme ai bambini nello stesso stato. Al contrario, per fortuna, i bambini morti dopo essere stati battezzati vanno in Paradiso: il Battesimo, infatti, cancella il peccato originale e li fa diventare figli di Dio.

(daŭrigota)

(continua)

Armando Zecchin

Armando Zecchin
traduzione di Silvia Garnero

Con il nuovo anno anche l'UECI si è dotata di un suo sito internet. Cogliamo l'occasione per aprire una nuova rubrica dedicata al mondo di internet. Probabilmente i navigatori esperti non ne avranno grande utilità, ma sappiamo che molti dei nostri lettori mostrano qualche timidezza nei confronti di questo mezzo di comunicazione che si fa ogni giorno più invasivo. La rubrica li vuole aiutare ad aprezzarne gli indiscutibili pregi ed a familiarizzare con lo strumento, anche accompagnandoli nella visita di qualche sito interessante, in modo che ne possano trarre il massimo profitto. La rubrica è aperta al contributo di tutti: chi per chiedere chiarimenti, chi per proporre siti da visitare, chi, già esperto, per dare suggerimenti. Iniziamo con una visita al nostro sito.

Komence de la nova jaro ankaŭ UECI estas ekipita per sia retejo. Ni kaptas ĉi tiun okazon por malfermi novan rubrikon dediĉita al la interreta mondo. Verŝajne la lertaj navigantoj ne tro profitos de ĝi, sed ni scias ke multaj el niaj legantoj estas iom timemaj fronte de ĉi tiu komunikilo, kiu iĝas, tago post tago, ĉiam pli invadiva. La rubriko celas helpi ilin apreci ties nerefuteblajn ecojn kaj familiariĝi kun la ilo, ankaŭ per akompano al vizito de kelkaj apartaj retejoj, tiel ke ili povus tiri profiton el ĝi. La rubriko estas malfermita por alcepti kontribuojn el ĉiuj: kiu por peti klarigojn, kiu por sugesti visitindaj retejojn, kiu, jam lerta, por doni instruojn. Ni komencas per vizito al nia retejo.

Da molto tempo ci giungono, direttamente o tramite don Duilio, notizie e messaggi dal mondo esperantista africano. Si è deciso perciò di inaugurare un'apposita rubrica perchè tutti si sentano coinvolti.

De longe atingas nin, rekte aŭ pere de pastro Duilio, informoj kaj mesaĝoj el afrika esperantujo. Do oni decidis malfermi novan rubrikon por ke ĉiuj estu informitaj kaj sentu sin engaĝitaj.

QUOTE E NORME ASSOCIATIVE ANNO 2006
Le quote 2006 rimangono rimangono le stesse del 2005: